دوره 34، شماره 7 - ( مهر 1405 )
جلد 34 شماره 7 صفحات 10501-10488 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.RUMS.REC.1403.193
Clinical trials code: 0
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Karami M, Ziaaddini M, Hadavinejad M, Beheshti Far M. Crisis Management in Healthcare Systems in the Post-COVID-19 Era: A Phenomenological Study of Management Experiences at Hazrat Ali Ibn Abi Talib Hospital, Rafsanjan City. JSSU 2026; 34 (7) :10488-10501
URL: http://jssu.ssu.ac.ir/article-1-6612-fa.html
URL: http://jssu.ssu.ac.ir/article-1-6612-fa.html
کرمی مهدی، ضیاءالدینی محمد، هادوی نژاد مصطفی، بهشتی فر ملیکه. مدیریت بحران نظام سلامت در دوران پس از کووید-۱۹: مطالعه‌ای پدیدارشناختی از تجربیات مدیریتی در بیمارستان حضرت علیابنابیطالب (ع) رفسنجان. مجله علمي پژوهشي دانشگاه علوم پزشكي شهید صدوقی يزد. 1405; 34 (7) :10488-10501
چکیده: (27 مشاهده)
مقدمه: همه‌گیری کووید-۱۹ آسیب‌پذیری‌های جدی در نظام‌های سلامت جهان، به‌ویژه در سازوکارهای پاسخ به بحران، آشکار ساخت. در بین سیستم های ارائه خدمت، سیستم‌های مراقبت های بهداشتی و درمانی خصوصا بیمارستان‌ها نقش مهم و موثری در مدیریت این بحران داشت. هدف این مطالعه، بررسی مدیریت بحران پس از همه‌گیری کووید-۱۹ در بیمارستان حضرت علی‌بن‌ابی‌طالب (ع) رفسنجان بود.
روش بررسی: این مطالعه با رویکرد پدیدارشناسی و روش کیفی در بازه زمانی 2021 تا 2022 انجام شد. مشارکت‌کنندگان شامل مدیران از تخصص‌ها و جایگاه‌های حرفه‌ای متنوع بودند که در زمان بحران کووید-۱۹ در بیمارستان علیابنابیطالب رفسنجان مشغول به فعالیت بودند. نمونه‌گیری به‌صورت هدفمند و با روش گلوله‌برفی تا رسیدن به اشباع نظری انجام شد. داده‌های حاصل از مصاحبه‌ها با استفاده از رویکرد هفت‌مرحله‌ای تحلیل کیفی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. این رویکرد شامل مراحل آماده‌سازی داده‌ها، خواندن مکرر، استخراج واحدهای معنا، کدگذاری اولیه، تشکیل مقوله‌ها، تفسیر یافته‌ها و اعتبارسنجی نتایج است اعتبار پژوهش با بهره‌گیری از بازبینی اعضا، بررسی همتایان تضمین گردید. برای مدیریت و کدگذاری داده‌ها از نرم‌افزار MAXQDA 2020 استفاده شد.
نتایج: در این مطالعه، سه مضمون اصلی و ده مضمون فرعی به‌عنوان چالش‌های کلیدی در مدیریت بحران زیستی کووید-۱۹ شناسایی شد. مضامین دربرگیرنده عوامل ساختاری و مدیریتی (بحران منابع انسانی، نارسایی‌های مدیریتی و سیاست‌گذاری، محدودیت‌های مالی و اقتصادی، شکاف دانشی و آموزشی در مواجهه با بحران و ابهام در درمان و پروتکل‌ها)؛ زیرساخت‌های فیزیکی و لجستیکی (کمبود و ناکارآمدی تجهیزات حفاظتی و درمانی و محدودیت فضا و ایزولاسیون)؛ و در عوامل اجتماعی و فرهنگی (خستگی ناشی از همه‌گیری، نقض پروتکل‌های بهداشتی و ایمنی و انتشار شایعات و باورهای نادرست) بودند.
نتیجه‌گیری: مدیریت بحران‌های زیستی نیازمند رویکردی یکپارچه و راهبردی چندبعدی است که تقویت زیرساخت‌های فیزیکی و لجستیکی، بازآرایی ساختارها، یادگیری جمعی، ارتباطات راهبردی و سرمایه‌گذاری هدفمند را به‌صورت هم‌افزا دنبال کند. وجود یک چارچوب جامع می‌تواند پایه‌ای علمی و عملی برای سیاست‌گذاری‌های آینده در حوزه سلامت و آمادگی برای بحران‌های پیچیده فراهم سازد.
روش بررسی: این مطالعه با رویکرد پدیدارشناسی و روش کیفی در بازه زمانی 2021 تا 2022 انجام شد. مشارکت‌کنندگان شامل مدیران از تخصص‌ها و جایگاه‌های حرفه‌ای متنوع بودند که در زمان بحران کووید-۱۹ در بیمارستان علیابنابیطالب رفسنجان مشغول به فعالیت بودند. نمونه‌گیری به‌صورت هدفمند و با روش گلوله‌برفی تا رسیدن به اشباع نظری انجام شد. داده‌های حاصل از مصاحبه‌ها با استفاده از رویکرد هفت‌مرحله‌ای تحلیل کیفی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. این رویکرد شامل مراحل آماده‌سازی داده‌ها، خواندن مکرر، استخراج واحدهای معنا، کدگذاری اولیه، تشکیل مقوله‌ها، تفسیر یافته‌ها و اعتبارسنجی نتایج است اعتبار پژوهش با بهره‌گیری از بازبینی اعضا، بررسی همتایان تضمین گردید. برای مدیریت و کدگذاری داده‌ها از نرم‌افزار MAXQDA 2020 استفاده شد.
نتایج: در این مطالعه، سه مضمون اصلی و ده مضمون فرعی به‌عنوان چالش‌های کلیدی در مدیریت بحران زیستی کووید-۱۹ شناسایی شد. مضامین دربرگیرنده عوامل ساختاری و مدیریتی (بحران منابع انسانی، نارسایی‌های مدیریتی و سیاست‌گذاری، محدودیت‌های مالی و اقتصادی، شکاف دانشی و آموزشی در مواجهه با بحران و ابهام در درمان و پروتکل‌ها)؛ زیرساخت‌های فیزیکی و لجستیکی (کمبود و ناکارآمدی تجهیزات حفاظتی و درمانی و محدودیت فضا و ایزولاسیون)؛ و در عوامل اجتماعی و فرهنگی (خستگی ناشی از همه‌گیری، نقض پروتکل‌های بهداشتی و ایمنی و انتشار شایعات و باورهای نادرست) بودند.
نتیجه‌گیری: مدیریت بحران‌های زیستی نیازمند رویکردی یکپارچه و راهبردی چندبعدی است که تقویت زیرساخت‌های فیزیکی و لجستیکی، بازآرایی ساختارها، یادگیری جمعی، ارتباطات راهبردی و سرمایه‌گذاری هدفمند را به‌صورت هم‌افزا دنبال کند. وجود یک چارچوب جامع می‌تواند پایه‌ای علمی و عملی برای سیاست‌گذاری‌های آینده در حوزه سلامت و آمادگی برای بحران‌های پیچیده فراهم سازد.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
