دوره 34، شماره 5 - ( مرداد 1405 )
جلد 34 شماره 5 صفحات 10245-10235 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.IAU.SHIRAZE.REC.1404.250
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Eskandari M, Moghadasi M, Azarnushan S. Study of Progressive Swimming Training along with Curcumin on Angiogenesis Markers in Lung Tissue in Mice Exposed to Benzo[A]Pyrene. JSSU 2026; 34 (5) :10235-10245
URL: http://jssu.ssu.ac.ir/article-1-6586-fa.html
URL: http://jssu.ssu.ac.ir/article-1-6586-fa.html
اسکندری مجتبی، مقدسی مهرزاد، آذرنیوشان شیدا. اثر یک دوره تمرین شنای فزاینده همراه با مصرف کورکومین بر نشانگرهای رگزایی بافت ریه در موش‌های در معرض بنزوپیرن. مجله علمي پژوهشي دانشگاه علوم پزشكي شهید صدوقی يزد. 1405; 34 (5) :10235-10245
چکیده: (372 مشاهده)
مقدمه: رگزایی با تحریک رشد تومور، تشدید تهاجم تومور، کمک به متاستاز و تغییر پاسخ‌های سیستم ایمنی در ریزمحیط تومور، موجب پیشرفت سرطان ریه می‌شود. اثر تمرین ورزشی و مصرف آنتی اکسیدانها بر فرآیند رگزایی در سرطان ریه به درستی مشخص نیست. این مطالعه به بررسی اثر یک دوره تمرین شنای فزاینده همراه با مصرف کورکومین بر نشانگرهای رگزایی بافت ریه در موش‌های در معرض بنزوپیرن پرداخت.
روش بررسی: در این مطالعه تجربی و بنیادی، تعداد 36 سر موش نر نژاد BALB/c 8 تا 10 هفتهای به‌طور تصادفی در دو گروه کنترل سالم (6=n) و آزمایش (30=n) قرار گرفتند. موش‌های گروه آزمایش پس از القای سرطان ریه (تزریق mg/kg 100 بنزوپیرن) به گروههای 6 تایی بنزوپیرن، شم، تمرین شنا، کورکومین و تمرین + کورکومین تقسیم شدند. گروههای تمرین شنا و تمرین + کورکومین، سه بار در هفته، به مدت 12 هفته و با رعایت اصل اضافه بار شنا کردند. در گروههای کورکومین و تمرین + کورکومین به مدت 12 هفته روزانه mg/kg 100 کورکومین تزریق درون صفاقی شد. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، بیان ژنهای VEGF و ET-1 بافت ریه با استفاده از روش Real-Time PCR سنجیده شد. مقایسه بیان ژنها بین گروههای مختلف با تحلیل واریانس یک طرفه ارزیابی و در صورت مشاهده تفاوت معنیدار، از آزمون تعقیبی توکی برای تعیین محل اختلاف استفاده شد. همچنین اثر تعاملی تمرین و کورکومین، با آزمون آنالیز واریانس دو طرفه همراه با آزمون تعقیبی بونفرونی بررسی گردید. تحلیل دادهها در محیط نرم‌افزارversion 16 SPSS انجام و سطح معنی‌داری 05/0>p درنظر گرفته شد.
نتایج: نتایج مطالعه حاضر نشان داد بیان ژنهای VEGF و ET-1 در بافت ریه موش‌های گروه بنزوپیرن و شم نسبت به گروه کنترل سالم افزایش معنی‌داری داشت (001/0>p). همچنین نتایج حاکی از آن بود که تمرین شنا، کورکومین و تمرین + کورکومین موجب کاهش بیان ژنهای VEGF و ET-1 در مقایسه با گروه بنزوپیرن شده است (05/0>p) و بیشترین کاهش بیان ژنهای VEGF و ET-1 در گروه تمرین + کورکومین مشاهده شد (001/0>p).
نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج به دست آمده اگرچه تمرین شنا و مصرف کورکومین به تنهایی موجب کاهش بیان ژنهای نشانگرهای رگزایی بافت ریه در موش‌های در معرض بنزوپیرن می‌شود اما مصرف همزمان کورکومین و تمرین شنا تأثیر بسیار بیشتری در مهار فرآیند رگزایی بافت ریه نمونههای مبتلا به سرطان ریه دارد. برای تعمیم نتایج به نمونههای انسانی نیازمند مطالعات بیشتری است.
روش بررسی: در این مطالعه تجربی و بنیادی، تعداد 36 سر موش نر نژاد BALB/c 8 تا 10 هفتهای به‌طور تصادفی در دو گروه کنترل سالم (6=n) و آزمایش (30=n) قرار گرفتند. موش‌های گروه آزمایش پس از القای سرطان ریه (تزریق mg/kg 100 بنزوپیرن) به گروههای 6 تایی بنزوپیرن، شم، تمرین شنا، کورکومین و تمرین + کورکومین تقسیم شدند. گروههای تمرین شنا و تمرین + کورکومین، سه بار در هفته، به مدت 12 هفته و با رعایت اصل اضافه بار شنا کردند. در گروههای کورکومین و تمرین + کورکومین به مدت 12 هفته روزانه mg/kg 100 کورکومین تزریق درون صفاقی شد. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، بیان ژنهای VEGF و ET-1 بافت ریه با استفاده از روش Real-Time PCR سنجیده شد. مقایسه بیان ژنها بین گروههای مختلف با تحلیل واریانس یک طرفه ارزیابی و در صورت مشاهده تفاوت معنیدار، از آزمون تعقیبی توکی برای تعیین محل اختلاف استفاده شد. همچنین اثر تعاملی تمرین و کورکومین، با آزمون آنالیز واریانس دو طرفه همراه با آزمون تعقیبی بونفرونی بررسی گردید. تحلیل دادهها در محیط نرم‌افزارversion 16 SPSS انجام و سطح معنی‌داری 05/0>p درنظر گرفته شد.
نتایج: نتایج مطالعه حاضر نشان داد بیان ژنهای VEGF و ET-1 در بافت ریه موش‌های گروه بنزوپیرن و شم نسبت به گروه کنترل سالم افزایش معنی‌داری داشت (001/0>p). همچنین نتایج حاکی از آن بود که تمرین شنا، کورکومین و تمرین + کورکومین موجب کاهش بیان ژنهای VEGF و ET-1 در مقایسه با گروه بنزوپیرن شده است (05/0>p) و بیشترین کاهش بیان ژنهای VEGF و ET-1 در گروه تمرین + کورکومین مشاهده شد (001/0>p).
نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج به دست آمده اگرچه تمرین شنا و مصرف کورکومین به تنهایی موجب کاهش بیان ژنهای نشانگرهای رگزایی بافت ریه در موش‌های در معرض بنزوپیرن می‌شود اما مصرف همزمان کورکومین و تمرین شنا تأثیر بسیار بیشتری در مهار فرآیند رگزایی بافت ریه نمونههای مبتلا به سرطان ریه دارد. برای تعمیم نتایج به نمونههای انسانی نیازمند مطالعات بیشتری است.
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
فیزیولوژی ورزش
دریافت: 1404/9/12 | پذیرش: 1404/12/4 | انتشار: 1405/5/15
دریافت: 1404/9/12 | پذیرش: 1404/12/4 | انتشار: 1405/5/15
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
