مقدمه: در عصر حاضر حفظ و نگهداشت منابع انسانی میتواند کارایی و اثربخشی سازمانها را افزایش دهد. پژوهش با هدف بررسی رابطه بین درهم تنیدگی شغلی و رفتارهای کنارهگیری از شغل با نقش میانجی فرسودگی شغلی و تعدیلگری گرانباری نقش انجام شد.
روش بررسی: پژوهش حاضر با هدف کاربردی و با ماهیت توصیفی- همبستگی بر روی کادر درمان بیمارستان امام جعفرصادق شهرستان میبد انجام شد. حجم نمونه 221 نفر از جامعه 260 پرستار بود که بر اساس فرمول کوهن به صورت نمونهگیری دردسترس انتخاب شدند. دادهها از طریق چهار پرسشنامه درهم تنیدگی شغلی کراسلی و همکاران (2007)، رفتارهای کنارهگیری از شغل کول کوئیت و همکاران (2010)، فرسودگی شغلی توماس و همکاران (2014) و گرانباری نقش اسپکتور و جکس (1998) جمعآوری که از طریق روایی (همگرا، واگرا) و پایایی با روش محاسبه آلفای کرونباخ بررسی و تایید شدند. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرم افزار SPSS 16 و آزمون فرضیهها با استفاده از رویکرد مدلسازی معادلات ساختاری و نرم افزار Smart pls4 مورد استفاده قرار گرفت.
نتایج: نتایج حاصل از پژوهش نشان داد بین درهم تنیدگی شغلی و فرسودگی شغلی و همچنین بین فرسودگی شغلی و رفتارهای کنارهگیری از شغل رابطه مثبت و معناداری(p=0/000) وجود دارد و نیز متغیر فرسودگی شغلی به عنوان نقش میانجی، در رابطه بین درهمتنیدگی شغلی بر رفتارهای کنارهگیری از شغل با سطح معناداری (p=0/000) به طور کامل نقش میانجیگری دارد.
نتیجهگیری: تمرکز و به کارگیری درهم تنیدگی شغلی در کادر درمان و فرآهمآوری شرایط مطلوبکاری، حمایت روانی و ارتقای حس تعلق شغلی منجر به سلامت جسم و روان، بهبود کیفیت خدمات و افزایش بهروهوری خواهد شد.
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
عمومى دریافت: 1404/5/10 | پذیرش: 1404/6/25 | انتشار: 1405/2/15