دوره 34، شماره 2 - ( اردیبهشت 1405 )
جلد 34 شماره 2 صفحات 9882-9870 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Yousefi H, Asadi Noghabi F, Salari S, Rezvani A. Effective Interventions for Reducing Suicidal Ideation in Iranian Nurses: A Systematic Review. J Shahid Sadoughi Univ Med Sci Health Serv. 2026; 34 (2) :9870-9882
URL: http://jssu.ssu.ac.ir/article-1-6541-fa.html
URL: http://jssu.ssu.ac.ir/article-1-6541-fa.html
یوسفی هادی، اسدی نوقابی فریبا، سالاری سعید، رضوانی علی. بررسی مداخلات مؤثر در کاهش افکار خودکشی در پرستاران ایران: یک مطالعه مروری سیستماتیک. مجله علمي پژوهشي دانشگاه علوم پزشكي شهید صدوقی يزد. 1405; 34 (2) :9870-9882
چکیده: (798 مشاهده)
مقدمه: پرستاران به دلیل استرس شغلی، فرسودگی عاطفی، دشواری تنظیم هیجان و کمبود حمایت سازمانی، در معرض خطر افکار خودکشی هستند. هدف این مطالعه بررسی عوامل مرتبط با افکار خودکشی در پرستاران ایرانی و راهکارهای پیشگیرانه است.
روش بررسی: این پژوهش به روش مرور نظام‌مند انجام شد. تمامی مقالات منتشرشده بین سال‌های ۱۳۹۵ تا دی ماه ۱۴۰۴ در پایگاه‌های علمی SID، Magiran، IranDoc، PubMed، Scopus، ScienceDirect و Web of Science مورد جست‌وجو قرار گرفتند. معیار ورود: مطالعات ایرانی مرتبط با خودکشی در پرستاران، فارسی یا انگلیسی، متن کامل در دسترس بود و معیار خروج: غیرمرتبط با پرستاران ایرانی، خارج از بازه، زبان دیگر، نامه/گزارش موردی، بدون متن کامل است. دو پژوهشگر به‌صورت مستقل جست‌وجو را انجام دادند، موارد تکراری حذف شد و نهایت 10 مطالعه با کیفیت مناسب برای تحلیل نهایی انتخاب شد.
نتایج: شیوع افکار خودکشی در پرستاران ایرانی بین ۲۲ تا 27/56 درصد و آمادگی فعال برای خودکشی تا ۹/۹۴ درصد گزارش شد، با نرخ بالاتر در شرایط بحرانی (کووید-۱۹، زلزله) و بخش‌های پرخطر (ICU)، اورژانس است. عوامل خطر شامل دشواری تنظیم هیجان، اجتناب تجربی، تعلق‌پذیری ناکام، بار ادراک‌شده، فرسودگی شغلی، استرس ثانویه تروما و کمبود حمایت سازمانی بودند. مداخلات مؤثر محدود شامل برنامه آموزشی سبک زندگی ارتقا‌دهنده سلامت و درمان متمرکز بر شفقت بود.
نتیجه‌گیری: افکار خودکشی در پرستاران ایرانی مسئله‌ای جدی و چندبعدی است و نیازمند مداخلات فوری سازمانی و روان‌شناختی است. غربالگری منظم، آموزش مهارت‌های تنظیم هیجان و تاب‌آوری، تقویت حمایت سازمانی و کاهش بار کاری توصیه می‌شود. انجام کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده برای ارزیابی مداخلات بومی ضروری است تا سلامت روان پرستاران حفظ و کیفیت مراقبت بیماران ارتقا یابد.
روش بررسی: این پژوهش به روش مرور نظام‌مند انجام شد. تمامی مقالات منتشرشده بین سال‌های ۱۳۹۵ تا دی ماه ۱۴۰۴ در پایگاه‌های علمی SID، Magiran، IranDoc، PubMed، Scopus، ScienceDirect و Web of Science مورد جست‌وجو قرار گرفتند. معیار ورود: مطالعات ایرانی مرتبط با خودکشی در پرستاران، فارسی یا انگلیسی، متن کامل در دسترس بود و معیار خروج: غیرمرتبط با پرستاران ایرانی، خارج از بازه، زبان دیگر، نامه/گزارش موردی، بدون متن کامل است. دو پژوهشگر به‌صورت مستقل جست‌وجو را انجام دادند، موارد تکراری حذف شد و نهایت 10 مطالعه با کیفیت مناسب برای تحلیل نهایی انتخاب شد.
نتایج: شیوع افکار خودکشی در پرستاران ایرانی بین ۲۲ تا 27/56 درصد و آمادگی فعال برای خودکشی تا ۹/۹۴ درصد گزارش شد، با نرخ بالاتر در شرایط بحرانی (کووید-۱۹، زلزله) و بخش‌های پرخطر (ICU)، اورژانس است. عوامل خطر شامل دشواری تنظیم هیجان، اجتناب تجربی، تعلق‌پذیری ناکام، بار ادراک‌شده، فرسودگی شغلی، استرس ثانویه تروما و کمبود حمایت سازمانی بودند. مداخلات مؤثر محدود شامل برنامه آموزشی سبک زندگی ارتقا‌دهنده سلامت و درمان متمرکز بر شفقت بود.
نتیجه‌گیری: افکار خودکشی در پرستاران ایرانی مسئله‌ای جدی و چندبعدی است و نیازمند مداخلات فوری سازمانی و روان‌شناختی است. غربالگری منظم، آموزش مهارت‌های تنظیم هیجان و تاب‌آوری، تقویت حمایت سازمانی و کاهش بار کاری توصیه می‌شود. انجام کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده برای ارزیابی مداخلات بومی ضروری است تا سلامت روان پرستاران حفظ و کیفیت مراقبت بیماران ارتقا یابد.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
