دوره 27، شماره 12 - ( اسفند 1398 )                   جلد 27 شماره 12 صفحات 2170-2179 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Nikseresht M. Effects of Low-Intensity Resistance versus High-Intensity Interval Aerobic Training on Serum Interleukin-6 Concentration and Insulin Resistance Markers in Obese and Young Men. JSSU. 2019; 27 (12) :2170-2179
URL: http://jssu.ssu.ac.ir/article-1-4855-fa.html
نیک سرشت محمود. اثر تمرین مقاومتی کم‌شدت و هوازی تناوبی شدید بر غلظت سرمی اینترلوکین-6 و مارکرهای مقاومت انسولین در مردان چاق و جوان. مجله علمي پژوهشي دانشگاه علوم پزشكي شهید صدوقی يزد. 1398; 27 (12) :2170-2179

URL: http://jssu.ssu.ac.ir/article-1-4855-fa.html


چکیده:   (508 مشاهده)
مقدمه: فعالیت ورزشی منظم یک راهکار مفید در کاهش مارکرهای التهابی است، اما هنوز مشخص نیست، کدام برنامه تمرینی مطلوب­تر است. بنابراین، در پژوهش حاضر، اثر 12 هفته تمرین مقاومتی کم­شدت و هوازی تناوبی شدید بر سطوح سرمی اینترلوکین-6 و مارکرهای مقاومت انسولین در مردان چاق و جوان مقایسه شد.
روش بررسی: در این مطالعه نیمه­تجربی، 38 مرد چاق و جوان (سن = 2/5±4/28 سال و چربی بدن% = 5/1±5/27) به­طور تصادفی در گروه­های تمرین مقاومتی کم­شدت (14 نفر)، هوازی تناوبی شدید (12 نفر) و کنترل (12 نفر) قرار گرفتند. برای مقایسه با مردان چاق، یک گروه از مردان غیرچاق (سن = 9/5±0/27 سال، چربی بدن% = 6/2 ± 5/15 و 15 نفر) در مطالعه وارد شد. آزمودنی­ها به مدت 12 هفته و سه جلسه در هفته برنامه­های تمرین (گروه مقاومتی کم­شدت: 10 حرکت با شدت 50-30 درصد یک تکرار بیشینه و گروه هوازی تناوبی شدید: 16 دقیقه دویدن به­صورت تناوبی با شدت 90-80 درصد ضربان قلب بیشینه و 3 دقیقه ریکاوری بین تناوب­ها) اجرا کردند. داده­ها با استفاده از SPSS نسخه 18 تحلیل شد.
نتایج: آزمون t مستقل نشان داد غلظت گلوکز (0/01=P)، انسولین (0/04=P) و شاخص مقاومت انسولین (0/02=P) در مردان چاق بالاتر از مردان غیرچاق بود، اما تفاوت معناداری در غلظت IL-6 مشاهده نگردید (0/14 = P). تحلیل واریانس دوطرفه مشخص کرد، پس از برنامه­های تمرین، انسولین و شاخص مقاومت انسولین به­طور مشابه و معناداری کاهش یافتند (0/05<P)، اما تغییر معناداری در گلوکز و IL-6 مشاهده‌ نگردید (0/05P>).
نتیجه‌گیری: در مجموع، مارکرهای مقاومت انسولین در مردان چاق بالاتر از مردان غیرچاق بود، اما تفاوت معناداری در IL-6 در این گروه­ها مشاهده نشد. پس از برنامه­های تمرین، انسولین و شاخص مقاومت انسولین به­طور مشابه و معناداری کاهش یافت، اما تغییر معناداری در گلوکز و  IL-6ایجاد نگردید.
 
متن کامل [PDF 226 kb]   (52 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: فیزیولوژی ورزش
دریافت: ۱۳۹۸/۱/۸ | پذیرش: ۱۳۹۸/۵/۲۷ | انتشار: ۱۳۹۹/۲/۲۹

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به ماهنامه علمی پ‍ژوهشی دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | SSU_Journals

Designed & Developed by : Yektaweb