دوره 23، شماره 7 - ( مهر 1394 )                   جلد 23 شماره 7 صفحات 640-649 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Modares Mosadegh M, Sadr Bafghi S, Rafiei M, Namayande S, Sadr Bafghi S. Comparing Two Nomograms of Heparin Dosing after Receiving Streptokinase . JSSU. 2015; 23 (7) :640-649
URL: http://jssu.ssu.ac.ir/article-1-3120-fa.html
مدرس مصدق منیره، صدر بافقی سیدمحمود، رفیعی منصور، نماینده سیده مهدیه، صدر بافقی سید علی. مقایسه دونوموگرام دوزینگ هپارین بعد از دریافت استرپتوکیناز. مجله علمي پژوهشي دانشگاه علوم پزشكي شهید صدوقی يزد. 1394; 23 (7) :640-649

URL: http://jssu.ssu.ac.ir/article-1-3120-fa.html


چکیده:   (1708 مشاهده)

مقدمه: از آنجا که داروهای ترمبولیتیک مانند استرپتوکیناز می‌توانند سبب  انسداد عروق مجدد گردند، لذا پس از مصرف این داروها، از داروهای ضد‌انعقادی نظیر هپارین استفاده می‌شود. به دلیل غیر قابل پیش‌بینی بودن فارماکوکنتیک هپارین، نوموگرام‌های متعددی برای دوزینگ هپارین پیشنهاد شده‌ است. هدف از این مطالعه مقایسه دو نوموگرام هپارین در بیماران با انفارکتوس میوکارد حاد(AMI) بعد از دریافت استرپتوکیناز بود.

روش بررسی: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی، تصادفی و یک‌سو کور بود. 113 بیمار با AMI، 4 ساعت بعد از درمان با استرپتوکیناز به طور تصادفی در یکی از دو گروه قرار گرفتند. گروه 1، (50n=) انفوزیون اولیه‌ای با ریت U/Kg/hr 17 و بولوس U/kg80 دریافت کردند. در گروه 2، (53n=) انفوزیون هپارین با ریت U/Kg/hr 12 و ماکزیممU/hr 900 شروع گردید و بولوس اولیه U/kg60 با ماکزیمم  U4000 بود. aPTT(Activated Partial Tromboplastin Time) هر 6 ساعت یک‌بار تا حداقل 48 ساعت اندازه‌گیری می‌گردید و براساس هر نوموگرام ریت انفوزیون به گونه‌ای تنظیم می‌شد تا aPTT در دامنه درمانی(s 70-46) قرار گیرد.

نتایج: افراد دو گروه از لحاظ دموگرافیک شبیه هم بودند. زمان گذشتن aPTT از آستانه درمانی برای گروه‌های 1 و 2 به ترتیب
hr 81/3 ± 00/8 و hr 55/5 ± 12/11 بود(00/0P=). در 12 ساعت اولیه، درصد افرادی که در دامنه مطلوب قرار داشتند در دوگروه به ترتیب 0/56% و 19/30% بود(00/0p=). همچنین مدت زمانی که افراد درگروه 1 طی 24 و 48 ساعت اولیه در دامنه درمانی قرار داشتند به ترتیب 42/6±40/14 و 90/9±48/27 ساعت بود، در حالی‌که این اعداد برای گروه 2به ترتیب، 08/3±74/9 و 42/9± 06/21 بودند(000/0P=، 000/0P=). میزان تغییرات در ریت‌ هپارین در گروه 1 به طور معنی‌داری کمتر از گروه 2 بود.

نتیجه‌گیری: با توجه به اینکه با نوموگرام 1، اشخاص سریعتر به دامنه درمانی می‌رسند، مدت زمان بیشتری در دامنه درمانی قرار دارند و همچنین نیاز به تغییر در ریت هپارین کمتر است، نوموگرام 1 بر 2 ارجحیت دارد.

 

واژه‌های کلیدی: هپارین، استرپتوکیناز، دوز، نوموگرام
متن کامل [PDF 485 kb]   (516 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: فارماکولوژی
دریافت: ۱۳۹۳/۱۲/۹ | پذیرش: ۱۳۹۴/۵/۳ | انتشار: ۱۳۹۴/۸/۴

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به ماهنامه علمی پ‍ژوهشی دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | SSU_Journals

Designed & Developed by : Yektaweb