fa jalali 1393 11 1 gregorian 2015 2 1 22 6 online 1 fulltext

fa بررسی ترکیبات شیمایی اسانس بذر سه گیاه دارویی بومی استان یزد (زیره سیان، زیره سیاه و زنیان) و مقایسه قدرت آنتی‌اکسیدانی آنها مقدمه: از مهمترین گیاهان دارویی خانواده چتریان در ایران، زیره سیاه، زیره سبز و زنیان می‌باشد که در مناطق مختلفی از رویشگاه‌های طبیعی استان یزد به چشم می‌خورد. در این مطالعه به بررسی ترکیبات شیمیایی اسانس بذر و مقایسه قدرت آنتی‌اکسیدانی این سه گیاه پرداخته شد. روش بررسی: در این مطالعه تجربی-آزمایشگاهی، تمامی آزمایش‌ها در سه تکرار انجام گرفت. بذور جمع‌آوری شده به روش تقطیر با آب اسانس گیری شدند. جداسازی و شناسایی ترکبیات تشکیل دهنده با استفاده از روش کروماتوگرافی گازی متصل به طیف‌سنج جرمی (GC/MS) انجام شد. خواص آنتی‌اکسیدانی اسانس بذر به روش تخریب رادیکال‌های آزاد DPPH)) سنجیده و برای اندازه‌گیری مقدار کل ترکیبات فنولی از روش Follin-Ciocalteu استفاده شد. نتایج: مهترین ترکیبات در زیره سیاه گاماترپینن، کومین آلدئید و پاراسیمن و در زیره سبز، پروپانل، بنزن متانول ، 1- فنیل 1- بوتانل و گاماترپینن و در زنیان تیمول، گاماترپنین، سایمن و بتا پنین بود. نتایج به دست آمده از غلظت‌های مؤثر مختلف از اسانس سه گیاه نشان داد که در زیره سیاه، زنیان و زیره سبز به ترتیب 85/2، 711/0 و 49/1 میکروگرم بر میلی‌لیتر و میزان ترکیبات فنولی 09/117، 62/162 و 22/90 میلی‌گرم گالیک اسید بر گرم است. نتیجه‌گیری: زنیان دارای بیشترین خاصیت آنتی‌اکسیدانی و زیره سیاه دارای کمترین خاصیت آنتی‌اکسیدانی می‌باشد. بیشترین ترکیبات فنولی به ترتیب در زیره سیاه، زنیان و زیره سبز می‌باشد. Introduction: Trachyspermum copticum, Bunium persicum and Cuminum cyminum involve the most important medicinal plants in Apiaceae family in Iran which can be observed in different natural habitats of Yazd province. Therefore, these three native medicinal plants of Yazd province were assessed in regard with the components and antioxidant properties of their seed essences. Methods: In this experimental-lab trial, all experiments were performed in triplicate. The essence of the collected seeds were extracted by hydro-distillation, and fractionated by GC/MS method. Then, the compounds were identified. The DPPH test was used to estimate antioxidant properties. The Follin-Ciocalteu method was applied in order to estimate the quantity of Phenolic compounds. Results: The analysis revealed that the main components of Trachyspermum copticum were γ-Terpinene, β-pinene, cymene and thymol. Regarding Cuminum cyminum, the main components were propanal, 1-phenyl-1-butanol and benzene methanol. For Bunium persicum, the results revealed that the –γTerpinene had the highest percentage of the essence. The IC50 of Bunium persicum, Trachyspermum copticum and Cuminum cyminum were 2.85, 1.49 and 0.711 µg.mg-1 and the phenolic component percentage were 117.09, 90.22 and 162.62mg.g-1, respectively. Conclusion: The study results, with respect to antioxidant properties, demonstrated the highest antioxidant properties for Trachyspermum copticum, whereas the lowest antioxidant properties were regarded for Bunium persicum. The highest phenolic components were observed in Bunium persicum, Trachyspermum copticum, and Cuminum cyminumt, respectively. Antioxidant test, Bunium persicum, Cuminum cyminum, Essence components, Trachyspermum copticum زیره سیاه, زیره سبز, زنیان, ترکیبات مؤثره اسانس, تست آنتی‌اکسیدان 1592 1603 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1343-1&slc_lang=fa&sid=1 2013/08/28 1392/6/6 2014/08/23 1393/6/1 F Haghiroalsadat University of Tehran فاطمه حقیرالسادات Fhaghirosadat@ut.ac.ir Yes دانشگاه تهران M Azhdari Shahid Sadoughi University of Medical Sciences مریم اژدری azhdari_mar@yahoo.com No دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی شهیدصدوقی F Oroojalian University of Tehran فاطمه عروجعلیان No دانشگاه تهران M Omidi University of Tehran میثم امیدی No دانشگاه تهران M Azimzadeh University of Tehran مصطفی عظیم زاده No دانشگاه تهران

fa بررسی شیوع فراوانی پلی‌مورفیسم rs3761549 ژن foxp 3 در بیماری مولتیپل اسکلروزیس مقدمه: مولتیپل اسکلروزیس یک بیماری دمیلینه کننده سیستم اعصاب مرکزی است. عدم تنظیم پاسخ‌های التهابی به عنوان عاملی کلیدی در بیماری‌زایی مولتیپل اسکلروزیس مطرح است. فاکتور نسخه‌برداری Foxp3 در سلول‌های T تنظیمی بیان می‌شود و به عنوان یک تنظیم‌کننده اصلی سلول‌های خودواکنشگر مطرح است. هدف این مطالعه بررسی ارتباط پلی‌مورفیسم تک نوکلئوتیدی rs 3761549 ژن Foxp3 با بیماری مولتیپل اسکلروزیس است. روش بررسی: در این مطالعه که به صورت مورد- شاهدی انجام شد، پلی‌مورفیسم تک نوکلئوتیدی rs 3761549 از ژن Foxp3 در 115 بیمار مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس و 115 کنترل سالم با روش PCR-RFLP مورد بررسی قرار گرفت. هضم آنزیمی قطعه مورد نظر توسط آنزیم محدودالاثر AluI انجام شد. نتایج: در این مطالعه فراوانی آلل A در افراد مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس6/15% و در افراد کنترل سالم 3/98% بود(33/0p=). آلل G در 1/99% بیماران و 3/11% افراد کنترل شناسایی شد (56/0p=). ژنوتیپ GG از rs 3761549 در افراد بیمار 3/84% و در گروه کنترل 7/88% (33/0p=) بود. ژنوتیپ AA در افراد مبتلا 9/0% و در افراد سالم 7/1% بود(5/0p =) و ژنوتیپ AG از این پلی‌مورفیسم در افراد بیمار3/84% و در افراد کنترل سالم 7/88% بود. (27/0p =). شیوع هیچ یک از آلل‌ها و ژنوتیپ‌ها در دو گروه تفاوت معنی‌داری نداشت(05/0p<). نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد با توجه به نسبت شانس (0319/0-477/1CI= 678/0(OR= پلی‌مورفیسم مذکور با استعداد ابتلا به بیماری مولتیپل اسکلروزیس ارتباط ندارد. Introduction: Multiple sclerosis (MS) is a demyelinating disease of central nervous system. Lack of regulation in inflammatory responses is considered to be a key element in the auto reactive immune response in MS. The FOXP3 transcription factor is predominantly expressed by the Treg cell lineage and appears to act as a master regulator of effector T cell activation. Therefore, this study aimed to investigate the possible association between single nucleotide polymorphisms (SNP) in the FOXP3 gene and predisposition to MS. Methods: This case-control study consisted of 115 MS patients and 115 healthy controls, which were genotyped for the SNP rs 3761549. RFLP analysis was performed using AluI restriction enzyme. Results: The frequency of A allele was 15.6% in patients and 98.3% in normal controls (p=0.33). Moreover, allele G was identified as 98.1% in MS cases and 11.3 in controls. The rs 3761549(GG) was found in 84.3% of MS patients and in 88.7% of controls (p=0.33), rs 3761549 (AA) was found in 0.9% of MS cases and in 1.7% of controls (p=0.5), rs 3761549 (AG) was observed in 84.4% of MS cases and in 88.7% of controls (p=0.27). No significant difference was observed between patients and controls in regard with alleles and genotypes. Conclusion: The results of the present study suggest that the mentioned functional polymorphism is not likely to cause susceptibility to MS.( OR= 0.678 95% CI= 1.477-0.0319) FOXp3, Multiple sclerosis, Polymorphism مولتیپل اسکلروزیس, ژن Foxp3, پلی‌مورفیسم 1604 1611 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1586-1&slc_lang=fa&sid=1 2013/08/282013/11/24 1392/9/3 2014/08/232014/07/26 1393/5/4 R Rahnama Esfahan university of medical science ریحانه رهنما reyhane.rahnama@yahoo.com No دانشگاه علوم پزشکی اصفهان R Mansouri Shahid Sadoughi University of Medical Sciences رضا منصوری rmm542003@yahoo.com No دانشگاه شهید صدوقی یزد H Valizadeh Shahid Sadoughi University of Medical Sciences حمیده ولی زاده valizadeh_1363@yahoo.com No دانشگاه شهید صدوقی یزد A Rahimdel Shahid Sadoughi University of Medical Sciences ابوالقاسم رحیم دل No دانشگاه شهید صدوقی یزد G Eslami Shahid Sadoughi University of Medical Sciences گیلدا اسلامی eslami_g2000@yahoo.com Yes دانشگاه شهید صدوقی یزد

fa مطالعه اثرات فراکسیون‌های ان‌بوتانول و اتیل استات گیاه سیاه‌دانه (Nigella sativa) بر دانسیته نورون‌های حرکتی شاخ قدامی نخاع بعد از ضایعه کمپرسیون عصب سیاتیک موش صحرایی مقدمه: کمپرسیون عصب سیاتیک از عواملی است که باعث تخریب جسم سلولی نورون‌های شاخ قدامی نخاع می‌شود. گیاه سیاه‌دانه دارای طیف وسیعی از خواص فارماکولوژیکی است. این مطالعه به منظور تعیین اثر فراکسیون اتیل‌استات و فراکسیون ان‌بوتانول سیاه‌دانه بر دانسیته نورون‌های شاخ قدامی نخاع پس از کمپرسیون عصب سیاتیک موش صحرایی انجام‌ شد. روش بررسی: در این مطالعه 24 موش‌صحرایی نر نژاد ویستار به وزن250 تا300 گرم به طور تصادفی در چهار گروه 6تایی شامل گروه‌های کنترل، کمپرسیون، تیمار A (کمپرسیون+ فراکسیون ان‌بوتانول با دوز mg/kg75)، تیمار B (کمپرسیون+ فراکسیون اتیل‌استات با دوز mg/kg75)، تقسیم شدند. در گروه کنترل، عضله در محل عصب سیاتیک بدون آسیب شکافته شد. در گروه‌های کمپرسیون و تیمار، عصب سیاتیک پای راست تحت کمپرسیون(60 ثانیه) قرار گرفت. در گروه‌های تیمار عصاره در دو نوبت به صورت داخل صفاقی تزریق شد. پس از 28 روز با روش پرفیوژن از قطعات کمری L2-L4 نخاع نمونه‌برداری گردید و پس از پاساژ بافتی و تهیه برش‌های 7 میکرونی سریال، رنگ‌آمیزی با آبی تولوئیدین صورت گرفت. سپس دانسیته نورون‌های حرکتی شاخ قدامی نخاع با روش دایسکتور و متد استریولوژی محاسبه شد. نتایج: دانسیته نورونی تفاوت معنی‌داری را در گروه کنترل و کمپرسیون نشان داد(05/0p<). دانسیته نورونی در گروه‌های تیمار A افزایش معنی‌داری داشت(05/0p. نتیجه‌گیری: فراکسیون ان‌بوتانل سیاه‌دانه باعث افزایش دانسیته نورونی شده و اثرات نوروپرتکتیوی دارد که احتمالاً ناشی از مواد آنتی‌اکسیدان و ضدالتهاب موجود در این فراکسیون می‌باشد. اما افزایش دانسیته نورونی در فراکسیون اتیل‌استات معنی‌دار نبوده است. Introduction: Sciatic nerve compression is one of the factors that may cause the cell body degeneration of the alpha-motoneurons of spinal cord ventral horn. Nigella sativa belongs to the family of Ranunculaceae which owns numerous pharmacological properties. Therefore, this study was conducted to determine the neuro-protective effects of n-butanol and ethyl acetate fractions of Nigella sativa on motoneurons’ density of Spinal Cord Ventral Horn in Rats undergoing compressived injury of sciatic nerve. Methods: In this study, 24 Wistar male rats with average body weight of 250gr to 300gr were divided into four groups of six: control, compression, A(compression + n-butanol fraction 75mg/kg) and B(compression+ethyl acetate fraction75mg/kg). In compression and treatment groups, sciatic nerve of the right leg underwent compression (30sec). In fact, the extract was injected intraperitoneally twice after the compression. After 28days, lumbar segments of spinal cord L2-L4 were sampled under perfusion method. After going through tissue processes, they were cut in serial sections (7µ), and stained with toluidine blue. Then, the density of alpha-motoneurons of spinal cord ventral horn was measured by using dissector method. Conclusion: The study findings revealed that n-butanol fraction of Nigella sativa caused an increase in neuronal density which posesses neuroprotective effects. This could be due to antioxidant and anti inflammatory effects of this herb. However, increases in neuronal density in ethyl acetate fraction didn’t prove to be significant. Degeneration, Nigella sativa, Rat, Sciatic Nerve دژنراسیون, سیاه‌دانه, موش صحرایی, عصب سیاتیک 1612 1622 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1636-1&slc_lang=fa&sid=1 2013/08/282013/11/242014/01/9 1392/10/19 2014/08/232014/07/262014/10/18 1393/7/26 M Ferdosi makan Islamic Azad University- Mashhad Branch محبوبه فردوسی مکان m_ferdosimakan@yahoo.com No دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد J khayatzadeh Islamic Azad University- Mashhad Branch جینا خیاط زاده J_Kh329@yahoo.com No دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد M Tehranipour Islamic Azad University- Mashhad Branch مریم طهرانی پور maryam_tehranipour@mshdiau.ac.ir Yes دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد M Behnam rasouli Ferdowsi University of Mashhad مرتضی بهنام رسولی behnam@um.ac.ir No دانشگاه فردوسی مشهد

fa اثر عصاره علف چای بر اضطرب رفتاری و ترس در رت‌های نژاد ویستار مواجهه شده با فنول مقدمه: از دیرباز اضطراب از موارد مهم روان شناختی بوده و برای درمان آن داروهای مختلفی ارائه شده است. پژوهش‌های متعدد نشان داده که علف چای خاصیت ضداضطراب و افسردگی دارد. با صنعتی شدن جوامع انسانی، آلاینده‌هایی همچون فنول در چرخه زندگی وارد شده که می‌توانند بر روی ارگان‌های بدن تأثیرات سوئی به جای گذارند. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر گیاه علف چای بر رفتار ترس و اضطراب در موش‌های مواجهه شده با فنول بود. روش بررسی: تعداد 54 سر موش رت نژاد ویستار در قالب طرح فاکتوریل 3×3 با سه سطح عصاره علف چای (صفر، 250 و 500 میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن بدن) و سه سطح فنول (صفر، 100 و 200 میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن بدن) مورد مطالعه قرار گرفتند. فنول و عصاره به صورت یک روز در میان، به روش گاواژ و به ترتیب به مدت 15 و 30 روز تجویز شدند. 30 دقیقه پس از هر گاواژ، توسط ماز به علاوه‌ای مربع و آزمون جعبه باز، تست رفتار از موش‌ها به عمل آمد. بررسی اثرات بهبودبخشی عصاره علف چای در دو بازه زمانی کوتاه مدت (15 روز اول) و درازمدت (15 روز دوم) ارائه گردید. نتایج: نتایج آماری نشان‌دهنده عدم اختلاف معنی‌دار تست‌های رفتاری در تیمارهای آزمایشی بود (05/0p>). نتیجه‌گیری: مطالعه حاضر نشان داد که سطوح مورد استفاده عصاره علف چای تأثیر معنی‌داری بر کاهش رفتار اضطراب و ترس در موش‌های رت نژاد ویستار دریافت کننده فنول ندارد. Introduction: For a Long time, anxiety has been an important issue in psychology and different drugs have been applied to treat it. Various studies have demonstrated that the plant Hypericum perforatum has an antidepressant effect. With the industrialization of human societies, pollutants like phenol can be entered in the life cycle that have adverse effects on body organs. Therefore, this study aimed to investigate the antianxiety and antidepressant effects of Hypericum Perforarum extract in rats that were exposed to phenol. Methods: In this study, 54 Wistar rats were used in terms of a 3×3 factorial design with 3 levels of Hypericum perforatum extract (0, 250 and 500 mg/kg.bw) and 3 levels of phenol (0, 100 and 200 mg/kg.bw). Rats received the extract and phenol every other day via gavage method for periods of 15 and 30 days, respectively. Thirty min after each gavage, a behavior test was performed by using the open field and elevated plus-maze. Recuperative effects of Hypericum perforatum were assessed within short (first 15 days) and long (second 15 days) periods. Results: The statistic findings indicated that there were no significant differences between behavior tests with respect to the treatments (P> 0.05). Conclusion: The study results proposed that the used levels of Hypericum Perforarum extract did not show any significant effects on reduction of anxious and depressant behaviors in phenol exposed Wistar rats. Elevated plus-maze, Hypericum perforatum, Open field test, Phenol علف چای, فنول, اضطراب, ماز به علاوه, آزمون جعبه باز 1623 1630 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1714-1&slc_lang=fa&sid=1 2013/08/282013/11/242014/01/92014/03/2 1392/12/11 2014/08/232014/07/262014/10/182014/08/23 1393/6/1 M Modhej Ramin Agriculture and Natural Resources University مریم مدحج Modhej.2012@yahoo.com No دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی رامین خوزستان S Tabatabaei Vakili Ramin Agriculture and Natural Resources University صالح طباطبائی وکیلی s_tabatabaei58@yahoo.com Yes دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی رامین خوزستان M Sari Ramin Agriculture and Natural Resources University محسن ساری mohsensare@yahoo.com No دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی رامین خوزستان S Salary Ramin Agriculture and Natural Resources University سمیه سالاری somayehsallary@gmail.com No دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی رامین خوزستان E Mansouri Jondishapur University of Ahvaz اسرافیل منصوری No دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی رامین خوزستان

fa بررسی اثر دریافت ماست پروبیوتیک بر عوامل خطر بیماری‌های قلبی- عروقی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2: یک کارآزمایی بالینی تصادفی کنترل‌دار مقدمه: بیماری‌های قلبی- عروقی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 شیوع بالایی دارد. با توجه به نقش پروبیوتیک‌ها در کنترل التهاب و تعدیل الگوی لیپیدی، مطالعه حاضر به بررسی اثر ماست پروبیوتیک و ماست معمولی بر فاکتورهای التهابی و الگوی لیپیدی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 می‌پردازد. روش بررسی: در این مطالعه 44 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 به صورت تصادفی در دو گروه مداخله و شاهد تحت بررسی قرار گرفتند. بیماران گروه مداخله روزانه 300 گرم ماست پروبیوتیک (حاوی باکتری‌های لاکتوباسیلوس اسیدوفیلوس La-5 و بیفیدوباکتریوم لاکتیس Bb-12) و گروه شاهد 300 گرم ماست معمولی به مدت 8 هفته دریافت کردند. داده‌های تن سنجی، دریافت غذایی، فاکتورهای التهابی و الگوی لیپیدی در ابتدا و انتهای مطالعه اندازه‌گیری شد. نتایج: دریافت پروبیوتیک به صورت معنی‌داری درصد هموگلوبین گلیکوزیله را کاهش داد (032/0p=). همچنین سطح سرمی TNF-α و شاخص آتروژنیک LDL-c / HDL-c نیز در انتهای 8 هفته مداخله به صورت معنی‌داری کاهش یافت (به ترتیب 040/0p= و 002/0p=). سطح سرمی کلسترول HDL به صورت معنی‌داری در گروه دریافت کننده ماست پروبیوتیک افزایش یافت (007/0p=). تفاوت آماری معنی‌داری در شاخص‌های بیوشیمیایی در گروه دریافت کننده ماست معمولی مشاهده نشد (05/0p>). نتیجه‌گیری: دریافت ماست پروبیوتیک سبب بهبود الگوی لیپیدی و برخی عوامل التهابی در بیماران دیابتی نوع 2 شد و سطح هموگلوبین گلیکوزیله را نیز به صورت معنی‌دار کاهش داد. پیشنهاد می‌شود ماست پروبیوتیک که ممکن است در کاهش عوامل خطر بیماری‌های قلبی- عروقی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 مؤثر باشد، در رژیم غذایی بیماران منظور گردد. Introduction: Cardiovascular disease is more prevalent in patients with type 2 diabetes. Regarding the role of probiotics in control of inflammation and modulating the lipid profile, this study assess the effect of probiotic and conventional yogurt on inflammatory markers and lipid profile in type 2 diabetic patients. Methods: Forty- four subjects with type 2 diabetes were randomly assigned to two intervention and control groups. The intervention group consumed 300 g/d probiotic yogurt (enriched with Lactobacillus acidophilus La-5 and Bifidobacterium lactis Bb-12) and the other consumed 300g/d conventional yogurt for 8 weeks. Anthropometric indices, dietary intakes, inflammatory markers and lipid profile were evaluated before and at the end of intervention. Results: The consumption of probiotic yogurt significantly decrease in glycosylated hemoglobin (HbA1c,p=0.032). Also, TNF-α levels and atherogenic indices (LDL-c / HDL-c) reduced in intervention group at the end of the study (p=0.040 and P= 0.002, respectively). There was a significant increase in HDL-c in probiotic group (p=0.007). No significant changes were observed in biochemical parameters in conventional yogurt (P> 0.05 ). Conclusion: Consumption of probiotic yogurt improved lipid profile and some inflammatory biomarkers in patients with type 2 diabetes. Also, probiotic yogurt caused significant decrease in HbA1c. It is suggested that probiotic yogurt may be used as an adjunct therapy to reduce the cardiovascular disease risk factors in type 2 diabetes mellitus patients Cardiovascular disease, Probiotic yogurt, Type 2 diabetes ماست پروبیوتیک, دیابت نوع 2, بیماری قلبی - عروقی 1631 1643 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1744-1&slc_lang=fa&sid=1 2013/08/282013/11/242014/01/92014/03/22014/04/5 1393/1/16 2014/08/232014/07/262014/10/182014/08/232014/08/23 1393/6/1 F mohammadi Jundishapur University of Medical Sciences فاطمه محمدی f.mohamadi2008@gmail.com No دانشگاه جندی شاپور اهواز M Veissi Jundishapur University of Medical Sciences مسعود ویسی M_veissi@yahoo.com No دانشگاه جندی شاپور اهواز F Haidari Jundishapur University of Medical Sciences فاطمه حیدری Haidari58@gmail.com No دانشگاه جندی شاپور اهواز H Shahbazian Jundishapur University of Medical Sciences حاجیه شهبازیان fatemehmohammadi58@gmail.com No دانشگاه جندی شاپور اهواز M mohammad shahi Jundishapur University of Medical Sciences مجید محمدشاهی shahi334@gmail.com Yes دانشگاه جندی شاپور اهواز

fa بررسی مقاومت آنتی بیوتیکی سویه‌های پسودوموناس آیروژینوزای جداشده از نمونه‌های مختلف بالینی در بیماران مراجعه‌کننده به بیمارستان‌های شهر یزد مقدمه: مقاومت آنتی‌بیوتیکی پسودوموناس آیروژینوزا به یک مشکل جهانی تبدیل شده و منجر به ظهور سوش‌های مقاوم به چند دارو MDR: Multiple Drug Resistance)) شده است. هدف این مطالعه تعیین الگوی آنتی‌بیوتیکی سویه‌های پسودوموناس آیروژینوزای جدا شده از نمونه‌های مختلف بالینی بیماران است. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی- مقطعی تعداد 90 ایزوله پسودوموناس آیروژینوزای جدا شده از نمونه‌های مختلف بالینی در سال 1391 به آزمایشگاه میکروب‌شناسی دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد منتقل گردید. بعد از تأیید باکتری‌ها توسط آزمایشات متداول بیوشیمیایی، الگوی مقاومت به آنتی‌بیوتیک‌ها به روش استاندارد دیسک دیفیوژن) کربی – بویر( و طبق دستورالعمل CLSIتعیین گردید. نتایج: از90 ایزوله پسودوموناس آیروژینوزا جدا شده از نمونه‌های مختلف بالینی، نمونه‌های زخم سوختگی دارای بیشترین مقاومت آنتی‌بیوتیکی بوده و تمامی 28 سویه جدا شده از زخم سوختگی MDR بودند. بیشترین مقاومت به سفتازیدیم (56 درصد( و کمترین مقاومت به سیپروفلوکساسین (4/44 درصد) بود و 6/66 درصد ایزوله‌ها مقاوم به چند دارو بودند. نتیجه‌گیری: شیوع پسودوموناس ایروژینوزای MDRدر مطالعه حاضر بالا بود و از آنجایی که سفتازیدیم، ارتاپنم و مروپنم، فعالیت ضدپسودوموناسی مؤثری علیه پسودوموناس ایروژینوزای MDR دارند و در این مطالعه افزایش مقاومت به این آنتی‌بیوتیک‌ها مشاهده شد، لذا پیش از شروع درمان نیاز است سنجش حساسیت آنتی‌بیوتیکی و تعیین الگوی مقاومت آنتی‌بیوتیکی انجام گیرد تا از ایجاد سویه‌های مقاوم جلوگیری نمود. Introduction: Antibiotic resistance in Pseudomonas aeruginosa has become a worldwide problem, and is leading to multi-drug resistance (MDR: Multiple drug resistance). Therefore, this study aimed to determine the antibiotic strain patterns of Pseudomonas aeruginosa isolated from various clinical specimens of patients in hospitals in Yazd. Methods: In this descriptive cross- sectional study, 90 isolates of pseudomonas aeruginosa derived from different clinical samples was transferred to the microbiology lab of Shahid Sadoughi University of Medical Sciences in Yazd in 2013. Conventional biochemical tests were utilized to confirm the presence of bacteria, and then antibiotic resistance pattern was determined using standard disk diffusion (Kirby - Bauer) method according to the CLSI guideline. Results: Out of 90 isolates of Pseudomonas aeruginosa isolated from various clinical samples, burn wound specimens had the most antibiotic-resistant pattern. As a matter of fact, all of 28 strains isolated from burn wounds were MDR. Ceftazidime involved the most resistant antibiotic (56%), whereas ciprofloxacin was the least resistant one (44.4%), and 66.6% of the isolates were detected as multi-drug resistant. Conclusion: The prevalence of MDR Pseudomans aeruginosa in the present study was high. As ceftazidime, Ertapenem, and meropenem had effective anti Pseudomonal activity against MDR Pseudomans aeruginosa (in this study increased resistance to these antibiotics was observed), it is necessary to evaluate antibiotic susceptibility as well as to determine antibiotic pattern prior to starting the treatment in order to prevent antibiotic-resistant strains. Antibiotic, Hospital, Multiple drug resistance, Pseudomonas aeruginosa, Yazd پسودوموناس آیروژینوزا, آنتی‌بیوتیک, مقاومت چند دارویی, بیمارستان, یزد 1644 1653 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1757-1&slc_lang=fa&sid=1 2013/08/282013/11/242014/01/92014/03/22014/04/52014/04/13 1393/1/24 2014/08/232014/07/262014/10/182014/08/232014/08/232014/11/9 1393/8/18 M Kiani Shahid Sadoughi University of Medical Sciences معصومه کیانی No دانشکده علوم پزشکی یز H Zandi Shahid Sadoughi University of Medical Sciences هنگامه زندی No دانشکده علوم پزشکی یز A Astani Shahid Sadoughi University of Medical Sciences اکرم استانی Yes دانشکده علوم پزشکی یز M Vakili Shahid Sadoughi University of Medical Sciences محمود وکیلی No دانشکده علوم پزشکی یز M Musavi Shahid Sadoughi University of Medical Sciences مرتضی موسوی No دانشکده علوم پزشکی یز M Zarei Shahid Sadoughi University of Medical Sciences محدثه زارعی No دانشکده علوم پزشکی یز

fa ارتباط سطح سرمی IL-18 با گرلین آسیل‌دار، هورمون رشد، مقاومت انسولینی و پروفایل چربی در مردان چاق و لاغر مقدمه: اینترلوکین-18 (IL-18) یک سایتوکین پیش‌التهابی قوی است که افزایش سطوح آن با چاقی، سندروم متابولیکی، مقاومت انسولینی، دیسلیپیدمیا و آترواسکلروزیس همراه است. هدف از مطالعه حاضر بررسی ارتباط سطح سرمی IL-18 با گرلین آسیل‌دار، هورمون رشد، مقاومت انسولینی و پروفایل چربی در مردان چاق و لاغر است. روش بررسی: در یک مطالعه همبستگی 19 مرد چاق (kg/m2 30≤ نمایه توده بدن) و 19 مرد لاغر (kg/m2 5/18≥ نمایه توده بدن) به عنوان آزمودنی انتخاب شدند. پس از 12 ساعت ناشتایی، نمونه‌های خون جمع‌آوری و ویژگی‌های عمومی آزمودنی‌ها اندازه‌گیری شد. جهت تحلیل داده‌ها از ضریب همبستگی پیرسون در سطح معنی‌داری 01/0>p استفاده گردید. نتایج: سطح سرمی IL-18 با شاخص مقاومت انسولینی (HOMA-IR) (چاق: 000/0=p، 35/0=r و لاغر: 009/0=p، 31/0=r) و تری‌گلیسرید (چاق: 000/0=p، 19/0=r و لاغر: 002/0=p، 11/0=r) همبستگی مثبت و با لیپوپروتئین با چگالی بالا (چاق: 003/0=p، 23/0-=r و لاغر: 006/0=p، 14/0-=r) همبستگی منفی داشت. هیچگونه رابطه معنی‌داری بین سطح سرمی IL-18 با گرلین آسیل‌دار، هورمون رشد، کلسترول تام و لیپوپروتئین با چگالی پایین مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: سطح سرمی IL-18 در هر دو گروه مردان چاق و لاغر با مقاومت انسولینی و تری‌گلیسرید سرم رابطه مستقیم و با لیپوپروتئین با چگالی بالا رابطه معکوس دارد که این در افراد چاق که از سطح سرمی IL-18 بالاتری برخوردارند، می‌تواند با اختلال در کنترل گلیسمیک و پروفایل چربی و در نتیجه افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی-عروقی و متابولیکی همراه باشد. به نظر نمی‌رسد سطح سرمی IL-18 با گرلین آسیل‌دار، هورمون رشد، کلسترول تام و لیپوپروتئین با چگالی پایین رابطه‌ای داشته باشد. Introduction: Interleukin-18 (IL-18) is a strong proinflammatory cytokine that its increased levels are associated with obesity, metabolic syndrome, insulin resistance, dyslipidemia, and atherosclerosis. Thus, the purpose of this study was to investigate the relationships between serum interleukin-18 concentration with acylated ghrelin, growth hormone, insulin resistance, and lipid profile in obese and lean men. Methods: In this semi-experimental study, ninety obese (body mass index ≥30 kg/m2) and ninety lean men (body mass index ≤ 18.5 kg/m2) were selected. After 12 h fasting, blood samples were collected and general characteristics of subjects were assessed. The study data was then analyzed by Pearson’s correlation coefficient with the significance level of P<0.01. Results: Serum levels of IL-18 were positively correlated with insulin resistance index (HOMA-IR) (obese: r=0.35, p=0.000, lean: r=0.31, p=0.009) and triglyceride (obese: r=0.19, p=0.000, lean: r=0.11, p=0.002), while negatively correlated with high-density lipoprotein (obese: r=-0.23, p=0.003, lean: r=-0.14, p=0.006). No significant correlations were observed between serum IL-18 levels with acylated ghrelin, growth hormone, total cholesterol, and low-density lipoprotein. Conclusions: The study findings revealed that in both groups of obese and lean men, serum levels of IL-18 positively correlated with insulin resistance and triglyceride, and negatively correlated with high-density lipoprotein. Furthermore, within obese individuals that have elevated IL-18 levels, this can be associated with disorder in glycemic control and lipid profile, and thus, with increased risk of cardiovascular and metabolic disorders. IL-18 levels do not appear to have any correlations with acylated ghrelin, growth hormone, total cholesterol, and low-density lipoprotein. Acylated ghrelin, Growth hormone, Insulin resistance, Interleukin, Lipid profile اینترلوکین-18, گرلین آسیل‌دار, هورمون رشد, مقاومت انسولینی, پروفایل چربی 1654 1664 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-959-2&slc_lang=fa&sid=1 2013/08/282013/11/242014/01/92014/03/22014/04/52014/04/132014/04/24 1393/2/4 2014/08/232014/07/262014/10/182014/08/232014/08/232014/11/92014/11/9 1393/8/18 F Moradi Physical Education and Sport Sciences Department, Saghez Branch, Islamic Azad University, Saghez, Iran فتاح مرادی moradi_fatah@yahoo.com Yes گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی- واحد سقز– دانشگاه آزاد اسلامی - سقز- ایران S Atashak Physical Education and Sport Sciences Department, Mahabad Branch, Islamic Azad University, Mahabad, Iran سیروان آتشک atashak_sirvan@yahoo.com No گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی- واحد مهاباد– دانشگاه آزاد اسلامی - مهاباد- ایران V Vosouqi Physical Education and Sport Sciences Department, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran ویان وثوقی بانه a_ viyanvosuqi@yahoo.com No گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی- واحد تهران مرکزی– دانشگاه آزاد اسلامی - تهران- ایران

fa میزان خودکارآمدی و برخی عوامل مرتبط با آن در بیماران دیابتی مقدمه: خودکارآمدی، توانایی درک بیمار از شرایط و عوامل مؤثر بر سلامتی را امکان‌پذیر ساخته و وی می‌تواند جهت ارتقای سلامت خود تصمیم و آن را به اجرا بگذارد. این مطالعه با هدف تعیین میزان خودکارآمدی و عوامل مرتبط با آن در بیماران دیابتی انجام گردید. روش بررسی: در این مطالعه مقطعی که به صورت تصادفی بر روی بیماران دیابتی مراجعه‌کننده به مرکز دیابت انجام شد، اطلاعات با استفاده از پرسشنامه‌های دموگرافیک و خودکارآمدی حاوی 15 سؤال در مورد نحوه کنترل قند خون و اصلاح آن، انتخاب صحیح غذا، معاینه پا، ورزش و کنترل وزن جمع‌آوری شد. روایی و پایایی پرسشنامه سنجیده و داده‌ها جمع‌آوری شده با استفاده از نرم‌افزار Stata و آزمون‌های T.test ،2χ و رگرسیون لوجستیک مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج: میانگین سنی 600 بیمار شرکت‌کننده، 14±1/52 سال بود. 3/57% از افراد زن و 7/42% مرد بودند. بیشترین عارضه در هر دو جنس، مربوط به عوارض چشمی بود. میانگین نمره خودکارآمدی در افراد 3/14±9/54 بود. 6/47% از شرکت‌کنندگان میزان خودکارآمدی پایین داشتند. میزان خودکارآمدی پایین در کسانی‏که تحصیلات پایین‌تری داشتند، 7/2 برابر افرادی بود که تحصیلات بالاتری داشتند(15/4-25/1 CI:7/2OR=)، همچنین خودکارآمدی پایین در افرادی که عوارض داشتند، 9/1 برابر کسانی بود که عارضه نداشتند(55/2-25/1CI: 9/1OR=). خودکارآمدی با سن ارتباط معکوس و با میزان آگاهی ارتباط مستقیمی داشت. نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج، شناخت عوامل مؤثر و مرتبط با خودکارآمدی جهت انجام مداخلات و سیاست‌گذاری‌های مناسب در مورد این بیماری و لزوم برنامه‌های آموزشی بیشتر جهت افزایش میزان خودکارآمدی ضروری به نظر می‌رسد. Introduction: Self-efficacy made possible ability to understand patient from conditions and factors influencing health and he/she can decide to improve health and to enforce it. This study was aimed to determine the self-efficacy and related factors in diabetic patients. Methods: In this cross-sectional study, that was done randomly in diabetic patients referred to diabetes center, information were collected using demographic and questionnaire containing 15 questions about efficacy of glycemic control and correction, proper selection of food, foot examination, exercise and weight control. The validity and reliability assessed and data collected and enter to Stata software and were analyzes using t.test, χ2 and logistic regression. Results: The mean age of the 600 participating patients was 52.1±14 years. 57.3% was women and 42.7% male. The most common complications in sexes were visual complications. The mean of self-efficacy score was 54.9±14.3. 47.6% of participants had low self-efficacy. Low self-efficacy in those who had lower education was 2.7 against individuals who had higher education (OR=2.7 CI: 1.25-4.15), Also, low self-efficacy in people who have had complications, 1.9 vs. those who did not have complications (OR=1.9 CI: 1.25-2.55). Self-efficacy was inverse relationship with age and direct relationship with knowledge. Conclusion: According to results, it’s be necessary identifying the factors associated with the self-efficacy to interventions and appropriate policy on this disease and the need for more training programs to enhance self-efficacy. Self-efficacy, Related factors, Diabetes خودکارآمدی, عوامل مرتبط, دیابت 1665 1672 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1778-1&slc_lang=fa&sid=1 2013/08/282013/11/242014/01/92014/03/22014/04/52014/04/132014/04/242014/04/30 1393/2/10 2014/08/232014/07/262014/10/182014/08/232014/08/232014/11/92014/11/92014/08/23 1393/6/1 MA Rahimi Kermanshah University of Medical Sciences مهرعلی رحیمی No دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی کرمانشاه N Izadi Kermanshah University of Medical Sciences ندا ایزدی neda.izady@yahoo.com Yes دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی کرمانشاه M Khashij Kermanshah University of Medical Sciences مریم خشیج No دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی کرمانشاه M Abdolrezaie Kermanshah University of Medical Sciences مهری عبدالرضایی No دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی کرمانشاه F Aivazi Kermanshah University of Medical Sciences فرزانه عیوضی No دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی کرمانشاه

fa بررسی آثار کامپوزیت ژلاتین– کیتوسان بر کشت سلول‌های استرومایی مغز استخوان موش صحرایی مقدمه: ژلاتین و کیتوسان به عنوان بیوپلیمرهای زیست سازگار و زیست تخریب‌پذیر شناخته شده‌اند. هدف از مطالعه حاضر بررسی اثرات غشاء ژلاتین- کیتوسان بر روی زنده ماندن، تکثیر، مرگ و تمایز سلول‌های استرومایی مغز استخوان موش صحرایی می‌باشد. روش بررسی: در این مطالعه ابتدا فیلم کامپوزیتی ژلاتین- کیتوسان به وسیله قالب‌گیری مخلوط این دو پلیمر در اسیداستیک گلاسیال تهیه شد. پس از اینکه سلول‌های BMSC به مرحله پاساژ دوم رسید، سلول‌ها در چهار گروه کشت شامل: پلیت محیط کشت حاوی سلول و فاقد غشاء(شاهد)، پلیت محیط کشت حاوی سلول و غشاء ژلاتین، پلیت محیط کشت حاوی سلول و غشاء کیتوسان و پلیت محیط کشت حاوی سلول و غشاء ژلاتین-کیتوسان کشت داده شدند. زنده بودن سلول‌ها در روزهای دوم، چهارم و ششم توسط رنگ تریپان بلو، تکثیر سلولی از طریق شمارش سلول‌ها و مرگ سلولی توسط رنگ آمیزی آکریدین اورنج مورد بررسی قرار گرفت. همچنین با بررسی بیان پروتئین Fibronectin و CD44 به روش ایمونوسایتوشیمی تمایز سلولی در روزهای دوم، چهارم و ششم در گروه‌های مختلف بررسی شد. نتایج: میزان تکثیر سلول‌ها در گروه کیتوسان در مقایسه با گروه شاهد کاهش معنی‌داری مشاهده شد(05/0p<). اما گروه‌های ژلاتین و ژلاتین-کیتوسان مشابه گروه شاهد بوده و سلول‌ها تقریباً به یک اندازه افزایش یافته بود. همچنین عدم تمایز سلولی در تمام گروه‌ها مشاهده شد. نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد غشای ژلاتین-کیتوسان می‌تواند به عنوان مدلی مناسب از یک داربست زیست تخریب‌پذیر در مهندسی بافت و سلول درمانی مورد استفاده قرار گیرد. Introduction: Gelatin and Chitosan are known as biodegradable and biocompatible biopolymers. These biopolymers have recently received increasingly more attention for tissue engineering. The aim of this study was to survey of effects of Gelatin-Chitosan film in viability, proliferation, apoptosis and differentiation on bone marrow stromal cell (BMSCs) culture in rat. Methods: Fist, gelatin- chitosan composites film were prepared by solution mixing , of both biopolymer in %75 acetic acid. After two passage of BMSCs culture, cells in the four groups including control, gelatin, chitosan and chitosan-gelatin were grown. The cells viability during the second, fourth and sixth days by tripanblue, proliferation by cell account and cell apoptosis by Acridin Orange were examined. Also cell differentiation during the second, fourth and sixth day were evaluated by immunocytochemistry . Results: The results showed significant reduction in cell proliferation in chitosan alone group (P<0.05). But the gelatin and chitosan-gelatin groups were similar to the control group as the cell proliferation was increased. Also all groups had no cell differentiation. Conclusion: Results of proliferation,differentiation and apoptosis cultured BMSCs on a gelatin-chitosan film showed that gelatin-chitosan film can be used as a good model of a biodegradable scaffold in tissue engineering and cell therapy. Bone Marrow Stromal Cell, Gelatin- Chitosan- Film, Cell Proliferation and Differentiation سلول‌های استرومایی مغز استخوان, غشاء ژلاتین-کیتوسان, تکثیر و تمایز سلولی 1673 1681 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1791-1&slc_lang=fa&sid=1 2013/08/282013/11/242014/01/92014/03/22014/04/52014/04/132014/04/242014/04/302014/05/18 1393/2/28 2014/08/232014/07/262014/10/182014/08/232014/08/232014/11/92014/11/92014/08/232014/10/18 1393/7/26 A Karami joyani Aja university of Medicall Sciences افسانه کرمی جویانی dana8227@gmail.com Yes دانشگاه علوم پزشکی اجا(ارتش) M Saberi Baqiyatallah university of Medical Sciences مهدی صابری No دانشگاه علوم پزشکی بقیه اله (عج) Gh Kaka Baqiyatallah university of Medical Sciences غلامرضا کاکا No دانشگاه علوم پزشکی بقیه اله H sadrai Baqiyatallah university of Medical Sciences سید همایون صدرایی No دانشگاه علوم پزشکی بقیه اله M Jafari Baqiyatallah university of Medical Sciences مهوش جعفری No دانشگاه علوم پزشکی بقیه اله F Salem Baqiyatallah university of Medical Sciences فاطمه سالم No دانشگاه علوم پزشکی بقیه اله A Emamgholi Baqiyatallah university of Medical Sciences عسکر امامقلی No دانشگاه علوم پزشکی بقیه اله

fa بررسی سیتوتوکسیسیته و ژنوتوکسیسیته میرتازاپین در لنفوسیت‌های خونی با استفاده از روش میکرونوکلئوس مقدمه: میرتازاپین یکی از داروهای چهار حلقه‌ای ضدافسردگی هست که دارای هر دو فعالیت نروآدرنرژیک و سروتونرژیک می‌باشد. این دارو اغلب برای درمان افسردگی‌های ماژور مورد استفاده قرار می‌گیرد. میرتازاپین موجب افزایش سطح آدرنالین و سرتونین در بدن می‌شود. اثر ژنوتوکسیسیته میرتازاپین تا به حال مطالعه نشده است. هدف از این پژوهش بررسی اثر سیتوتوکسیسیته و ژنوتوکسیسیته داروی میرتازاپین در لنفوسیت‌های خون انسان می‌باشد. روش بررسی: بررسی اثر ژنوتوکسیسیته و سیتوتوکسیسیته میرتازاپین بر لنفوسیت‌های خون انسان با استفاده از روش میکرونوکلئوس انجام شد. لنفوسیت‌های خونی در دوزهای μg/ml55، 40، 25، 10 تحت تیمارهای 24 ساعته و 48 ساعته با میرتازاپین قرار گرفتند. نتایج: مقایسه نمونه‌های تیمار شده 24 ساعته و 48 ساعته با نمونه‌های بدون تیمار نشان داد که میرتازاپین موجب افزایش معنی‌داری در شکل گرفتن میکرونوکلئوس نشده است ولی به صورت معنی‌داری موجب کاهش شاخص تقسیم هسته‌ای در همه نمونه‌ها و در هردو گروه تیمار شده است. نتیجه‌گیری: میرتازاپین ژنوتوکسیک نبوده ولی اثر سیتوتوکسیک در لنفوسیت‌های خونی انسان داشته است. بر اساس نتایج این پژوهش میرتازاپین دارای اثرسیتوتوکسیک بر روی سلول‌های انسانی می‌باشد. Introduction: Tetracyclic antidepressants-mirtazapin is one of antidepressants drug that exhibits both noradrenergic and serotonergic activity. It is commonly used to treat major depressive disorder. The genotoxic effect of mirtazapine has not been examined previously. The purpose of this study was to investigate the genotoxic and cytotoxic effects of mirtazapine on human peripheral blood lymphocytes. Methods: The genotoxic and cytotoxic effects of mirtazapine on human peripheral lymphocytes were examined by micronucleus (MN) test. The human lymphocytes were treated with 10, 25, 40 and 55 μg/mL concentrations of mirtazapine for 24 and 48 hours treatment periods. Results: MN formation was not significantly induced at 24- and 48-h treatment periods when compared with control but Nuclear division index (NDI) significantly decreased at all concentrations for two treatment periods. Conclusion: Mirtazapine was not genetoxic but was cytotoxic in human peripheral blood lymphocytes. According to this study mirtazapine has cytotoxic effects on human's cells. Mirtazapine, Cytotoxicity, Genetoxicity, Micronucleus, Nuclear division index. میرتازاپین, سیتوتوکسیسیتی, ژنوتوکسیسیتی, میکرونوکلئوس, شاخص تقسیم هسته‌ای 1682 1690 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1807-1&slc_lang=fa&sid=1 2013/08/282013/11/242014/01/92014/03/22014/04/52014/04/132014/04/242014/04/302014/05/182014/06/1 1393/3/11 2014/08/232014/07/262014/10/182014/08/232014/08/232014/11/92014/11/92014/08/232014/10/182014/10/18 1393/7/26 M Norizadeh tazehkand University of Cukurova مصطفی نوری زاده تازه کند mostafa_noorizadeh@yahoo.com Yes دانشگاه چکوروا - ترکیه M Topaktas University of Cukurova مهمت توپاکتاس No دانشگاه چکوروا - ترکیه

fa مقایسه عوارض استفاده از سوند ساکشن و نلاتون در ساکشن بیماران ضربه مغزی و اینتوبه شده بستری در بخش مراقبت ویژه مقدمه: در بیماران ضربه‌مغزی ساکشن راه هوایی و پیشگیری از عوارض آن بسیار مهم است. بر این اساس، این پژوهش با هدف مقایسه عوارض استفاده از سوند ساکشن و نلاتون در ساکشن بیماران ضربه مغزی و اینتوبه شده در بخش مراقبت ویژه انجام شد. روش بررسی: این کارآزمایی بالینی بر روی 80 نفر از بیماران ضربه‌مغزی بستری در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان شهید رهنمون یزد انجام گردید. متغیرهای زمینه‌ای و عوارض ساکشن در دو گروه سوند ساکشن و نلاتون ارزیابی شد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های Chi-Squer و T.test و نرم‌افزار SPSS نسخه 16 تجزیه و تحلیل گردید. نتایج: استفاده از سوند نلاتون در کاهش نیاز بیمار به ساکشن مؤثر بود (روز سوم و چهارم به ترتیب 003/0 p= و 004/0p=). پس از ساکشن با سوند نلاتون افت O2SAT کمتری برای بیمار ایجاد شد (روز اول06/0p=، روز دوم 004/0p=، روز سوم 02/0p=، روز چهارم 001/0p=) در مقایسه O2SAT دو نوع سوند تنها در روز چهارم اختلاف معنی‌دار بود(002/0p=). میانگین تعداد ضربان قلب در دو گروه پس از ساکشن افزایش یافت (0001/0p=) ولی تفاوتی در تعداد ضربان قلب دیده نشد(05/0p<). تفاوت تعداد دفعات خونریزی از تراشه از روز سوم معنی‌دار بود وگروه سوند ساکشن خونریزی بیشتری از تراشه داشتند (روز سوم 001/0 p=و روز چهارم 001/0p=) از نظر بروز عفونت تفاوت معنی‌داری دیده نشد (8/0p=). نتیجه‌گیری: استفاده از سوند نلاتون می‌تواند درصد قابل توجهی از میزان آسیب به تراشه بیمار و خونریزی را کاهش داده و افت O2SAT کمتری برای بیمار به وجود آورد. Introduction: One of the major goals of nursing in trauma patients is clearing the airway. Therefore, this study aimed to compare the side effects of suction and nelaton catheter in patients with brain trauma. Methods: This study is a randomized clinical trial consisting of 80 patients admitted to intensive care unit of Shahid Rahnemun hospital in Yazd. Underlying variables and suction side effects were evaluated in both suction and nelaton groups. Finally, descriptive and inferential statistical analyses were performed using SPSS Ver 16 such as Chi-square and T-test. Results: The nelaton reduced the patients’ need to suction (P-Value for third and fourth days was respectively 0. 003 and 0. 004). After total suction with nelaton catheter, O2SAT decreased for the patients (P-Value of first day=0. 06, second day=0. 004, third day=0.002, fourth day =0. 001). Comparing O2SAT between these two types of catheter, a significant difference was observed on the fourth day(P-Value = 0. 002). The mean heart rate increased in both groups after suctioning(P-Value = 0. 0001), though no difference was found in heart rate between the two groups (P-Value of first day=0. 37, the second day=0. 13,the third day=0. 57, fourth day=0. 09). The difference between the two groups in regard with frequency of bleeding chips after suctioning proved to be significant from the third day of the study. In other words, patients in suction catheter were reported to have more bleeding chips. (P-Value of first day =0. 9, second day=0. 14, third day=0. 001, fourth day=0. 001). No significant difference was found with respect to infection (P-Value = 0. 8). Conclusion: The study findings revealed that applying catheter nelaton can reduce the injury and bleeding to the patient's trachea to a significant percentage and can lead to less O2SAT fall. Nelaton catheter, Patients with brain trauma, Suction side effects, Suction catheter سوند ساکشن, سوند نلاتون, عوارض ساکشن, بیماران ضربه‌مغزی 1691 1701 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-965-1&slc_lang=fa&sid=1 2013/08/282013/11/242014/01/92014/03/22014/04/52014/04/132014/04/242014/04/302014/05/182014/06/12014/06/3 1393/3/13 2014/08/232014/07/262014/10/182014/08/232014/08/232014/11/92014/11/92014/08/232014/10/182014/10/182014/11/17 1393/8/26 T Salimi shahid sadoughi university طاهره سلیمی Yes دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد R Ghaderian Shahid Sadoughi University of Medical Sciences رضا قادریان No دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد MH Jarahzadeh Shahid Sadoughi University of Medical Sciences محمدحسین جراح زاده No دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد AA Vaezi Shahid Sadoughi University of Medical Sciences علی اکبر واعظی No دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد

fa همسانه‌سازی و بیان ژن‌های ممزوجی دومن - a1 آنتی‌ژن حفاظتی با سیلوس آنتراسیس و زیرواحد B سم شیگلا در باکتری E. coli مقدمه: یکی از فاکتورهای بیماری‌زای اصلی در شیگلا دیسانتری تیپ 1 و E. coli O157:H7، انتروتوکسین شیگلایا (StxB) بوده که خاصیت ایمنی زایی، اجوانتی و دلیوری آن به اثبات رسیده است. سیاه‌زخم (آنتراکس) یک بیماری مشترک بین انسان و دام بوده و آنتی‌بادی دومن - a1 آنتی‌ژن حفاظت‌کننده باسیلوس آنتراسیس 62 درصد آنتی‌ژن‌های مربوط به آنتی‌ژن حفاظت‌کننده (PA) باکتری باسیلوس آنتراسیس را شناسایی می‌کند. هدف ایـن مطالعه بیان ممـزوجی دومن - a1 آنتی‌ژن حفاظتی باسیلوس آنتراسیس (PA20) با زیرواحد B سم شیگلا (STxB) در باکتری E. coli می‌باشد. روش بررسی: در این مطالعه تجربی، طراحی پرایمر برای ژن‌ pa20 به منظور جایگزینی آن در کاست ژنی ipaD-stxBصورت گرفت. واکنش PCR برای تکثیر این قطعه انجام و قطعه تکثیر شده به درون pGEM-Teasy vector همسانه سازی شد. ژن‌ pa20 توسط آنزیم‌های محدودالاثر NdeI و SalI برش خورده و در نهایت ژن‌ pa20 با ژن stxB ممزوج شد. وکتور pET28a(+) حاوی کاست ژنی pa20-stxB ساخته شده به باکتری E. coli سویه BL21(DE3) تراریخت‌ و بررسی بیان کاست ژنی انجام شد. نتایج: ژن‌های ممزوجی pa20-stxB در وکتور بیانی pET28a(+) توسط PCR، هضم آنزیمی و با توالی یابی تأیید شد. همچنین پروتئین نوترکیب تولید شده به وسیله SDS-PAGE و لکه‌گذاری وسترن تایید گردید. نتیجه‌گیری: با توجه به شناسایی آنتی ژن (PA) به وسیله آنتی‌بادی PA20 و پایداری بالای آن در واکسن‌های AVA و خاصیت القای آپاپتوز آن و خاصیت ایمنی‌زایی، اجوانتی و دلیوری پروتئین STxB و بیان زیاد Gb3 در سطح سلول‌های سرطانی انسان این آنتی‌ژن به عنوان یک آنتی‌سرطان و کاندید واکسن نوترکیب علیه انواع شیگلا، اشریشیاکلی و باسیلوس آنتراسیس می‌تواند مطرح باشد. Introduction: Shigella enterotoxin(STxB) is one of the major virulent factors in Shigella dysenteriae type 1 and E. coli O157:H7, which its immunogenicity, adjuvant and delivery characteristic have been proven. Anthrax is a common disease in humans and animals and identifies domain a-1 antibodies of protective antigen(PA) which is 62% of the PA antigens of Bacillus anthracis. Therefore, the purpose of this study was to investigate the expression of recombinant protein domain a-1 protective antigen(PA20) of Bacillus anthracis with Shigella enterotoxin B subunit(STxB) in E. coli. Methods: In this experimental study, primers of pa 20 gene were designed for replacement in stxB-ipaD gene cassette. PCR was performed in order to amplify the fragment and the amplified fragments were cloned into pGEM-Teasy vector. NdeI and SalI restriction enzymes cut pa20 genes and finally the genes pa20 were fused with genes stxB. PET28a (+) Vector containing the gene cassette pa20-stxB was transformed into E. coli strain BL21(DE3) and expression of gene cassette was studied. Results: pa20-stxB fused genes were confirmed in the expression vector pET28a(+) by PCR, enzyme digestion and Sequencing. The produced recombinant proteins were confirmed by SDS-PAGE and Western blotting. Conclusion: The findings of the current study revealed that this antigen can be raised as an anti-cancer and recombinant vaccine candidate against types of Shigella, Escherichia coli and Bacillus anthracis which can be due to such factors as identification of antigen(PA) by antibody PA20, its apoptosis induction properties, property of immunogenicity, adjuvant and delivery of STxB protein and high expression levels of Gb3 in human cancer cells. Bacillus anthracis, Protective antigen(PA20), Shigella dysenteriae type 1, Shigella enterotoxin B subunit(STxB) باسیلوس آنتراسیس, شیگلا دیسانتری تیپ 1, آنتی ژن حفاظتی, زیر واحد B سم شیگا 1702 1711 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1675-1&slc_lang=fa&sid=1 2013/08/282013/11/242014/01/92014/03/22014/04/52014/04/132014/04/242014/04/302014/05/182014/06/12014/06/32014/06/5 1393/3/15 2014/08/232014/07/262014/10/182014/08/232014/08/232014/11/92014/11/92014/08/232014/10/182014/10/182014/11/172014/11/17 1393/8/26 AH ahmadi Imam Hossein University امیر حسین احمدی ebimomi@gmail.com No دانشگاه جامع امام حسین(ع) H Honari Imam Hossein University حسین هنری honari.hosein@gmail.com Yes دانشگاه جامع امام حسین(ع) ME Minaei Imam Hossein University محمد ابراهیم مینایی ebimomi@gmail.com No دانشگاه جامع امام حسین(ع)

fa اثرات حفاظت کبدی بتائین در مقابل استرس اکسیداتیو ناشی از لوودوپا و بنسرازید در موش‌های صحرایی مقدمه: بتائین دارای خواص‌دهندگی گروه متیل و آنتی‌اکسیدانی است. بنابراین، هدف از انجام مطالعه حاضر بررسی غلظت پلاسمایی هموسیستئین و ارزیابی فعالیت آنتی‌اکسیدانی بتائین به دنبال تجویز داروهای لوودوپا و بنسرازید در کبد موش‌های صحرایی است که معمولاً در درمان بیماری پارکینسون استفاده می‌شوند. روش بررسی: موش‌های صحرایی نر از نژاد اسپراگ-داولی به وسیله لوودوپا (LD)، بتائین (Bet.)، لوودوپا+بتائین (LD/Bet)، لوودوپا+بنسرازید (LD/Ben) و لوودوپا+بتائین+بنسرازید (LD/Bet.-Ben) و آب مقطر برای گروه کنترل به مدت ده روز پیوسته به صورت خوراکی درمان شدند. غلظت هموسیستئین پلاسما به روش الیزا و فعالیت آنزیم‌های آنتی‌اکسیدان و مقدار پراکسیداسیون لیپید به روش‌های شیمیایی اندازه‌گیری شدند. همچنین غلظت دوپامین سرم با استفاده از روش HPLC تعیین گردید و نتایج با استفاده از آزمون واریانس یکطرفه تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: درمان موش‌های صحرایی با لوودوپا و بنسرازید، غلظت هموسیستئین کل پلاسما (tHcy) را به طور معنی‌داری در گروه لوودوپا+بنسرازید در مقایسه با گروه‌های دیگر افزایش داد (05/0p<) همچنین tHcyدر گروه لوودوپا در مقایسه با گروه‌های کنترل، بتائین و لوودوپا+بتائین به طور معنی‌داری بالاتر بود (05/0p<). میزان پراکسیداسیون لیپید (TBARS) در کبد به طور معنی‌داری در گروهای لوودوپا و لوودوپا+بنسرازید نسبت به گروه کنترل افزایش داشت و این شاخص به وسیله درمان با بتائین کاهش یافت(05/0p<). در حالی که، فعالیت آنزیم‌های گلوتاتیون پراکسیداز و سوپراکسید دیسموتاز (GPx, SOD) در کبد به طور معنی‌داری در موش‌های درمان شده با لوودوپا در مقایسه با گروه لوودوپا+بتائین+بنسرازید افزایش یافت (05/0p<). غلظت دوپامین سرم به طور معنی‌داری در موش‌های درمان شده با لوودوپا+بنسرازید در مقایسه با گروه‌های لوودوپا و لوودوپا+بتائین کاهش یافت (05/0p<). نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد، بتائین به عنوان یک ماده آنتی اکسیدان در خصوص کاهش استرس اکسیداتیو ناشی از مصرف داروهای لوودوپا و بنسرازید عمل می کند و قادر است اثرات اکسیداتیو آنها را بر بافت کبد کاهش دهد. Introduction: Betaine has been demonstrated to have methyl donor and antioxidant properties in our previous reports. Thus, the aim of the present study was to determine plasma homocysteine concentration and evaluate antioxidant activity of betaine following levodopa and benserazide administration, which routinely are used in treatment of Parkinson’s disease in liver of rats. Methods: Sprague–Dawley male rats were treated by levodopa (LD), Betaine (Bet.), levodopa plus betaine (LD/Bet.), levodopa plus benserazide (LD/Ben.), levodopa plus betaine-benserazide (LD/Bet.-Ben.) and distilled water to controls for 10 consecutive days, orally. Plasma homocysteine concentration was measured by ELISA method. Moreover, antioxidant enzyme activities and lipid peroxidation amount were measured via chemical methods. Serumic dopamine concentration was also determined by HPLC method and data were analyzed by One-way ANOVA test. Results: The study results indicated that the treatment of rats with levodopa and benserazide significantly increased total homocysteine (tHcy) in plasma of the LD/Ben. group in comparison with the other groups (p <0.05). tHcy concentration was also significantly higher in LD group in comparison with control, betaine and LD/Bet. groups. Lipid peroxidation (TBARS) amount of liver increased significantly in LD/Ben. group when compared to the control group which this index decreased by betaine treatment. In contrast, glutathione peroxidase and superoxide dismutase activities in liver were significantly higher in the LD-treated rats as compared to the LD/Ben. group. Serumic dopamine concentration decreased significantly in LD/Ben.-treated rats in comparison with LD and LD/Bet. groups. Conclusion: Taken together, it seems that betaine acts as an antioxidant agent regarding decrease of LD/Ben.-induced oxidative stress and is able to decrease their oxidative effects in liver of rats. Benserazide, Betaine, Dopamine, Homocysteine, Levodopa, Liver هموسیستئین, دوپامین, بتائین, کبد, لوودوپا, بنسرازید 1712 1724 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1819-1&slc_lang=fa&sid=1 2013/08/282013/11/242014/01/92014/03/22014/04/52014/04/132014/04/242014/04/302014/05/182014/06/12014/06/32014/06/52014/06/17 1393/3/27 2014/08/232014/07/262014/10/182014/08/232014/08/232014/11/92014/11/92014/08/232014/10/182014/10/182014/11/172014/11/172014/11/17 1393/8/26 M Alirezaei Lorestan University مسعود علیرضایی alirezaei_m54@yahoo.com Yes دانشگاه لرستان K Chehari lorestan University کبری چهاری No دانشگاه لرستان

fa بررسی اثر عصاره‌ گیاه بومادران بر پیامد‌های ناشی از سکته مغزی در موش‌های صحرایی ماده بعد از برداشتن تخمدان‌ها مقدمه: در بررسی‌های گذشته مشخص شده که استروژن یک عامل محافظت‌کننده در برابر سلول‌های مغزی است. در مطالعه حاضر اثر عصاره گیاه بومادران (Achillea Millefolium) که دارای استروژن گیاهی است بر پیامد‌های ناشی از سکته مغزی در مدل انسداد دایم شریان مغزی میانی در موش‌های صحرایی ماده اوارکتومی شده، بررسی شد. روش‌ بررسی: در این مطالعه تجربی، 32 سر موش صحرایی ماده در محدوده وزنی 200 تا 250 گرم به طور تصادفی به 4 گروه تقسیم شدند که شامل: شم، کنترل (اوارکتومی، القاء سکته)، بومادران (اوارکتومی، گاواژ عصاره‌ی گیاه بومادران با دوز mg/kg500 و mg/kg50 به مدت یک ماه) می‌باشد و بعد از مراحل جراحی، حجم انفارکتوس یک هفته پس از سکته مغزی، اختلالات حسی حرکتی با آزمون برچسب کاغذی (Sticky test) و اختلالات نورولوژیک با آزمون بدرسون در 24، 48 و یک هفته بعد از القاء سکته مغزی اندازه‌گیری شد و مورد مقایسه قرار گرفت. نتایج: عصاره‌ گیاه بومادران با دوز mg/kg500 حجم انفارکتوس را یک‌ هفته پس از سکته مغزی نسبت به کنترل کاهش داده است که از نظر آماری معنی‌دار بود (01/0p<)، همچنین اختلالات حسی حرکتی (Sticky) و نورولوژیک در 24، 48 ساعت و یک ‌هفته پس از سکته مغزی کاهش داشت که از نظر آماری معنی‌دار بود. از طرفی عصاره گیاه بومادران با دوز mg/kg50 حجم انفارکتوس، اختلالات حسی حرکتی و اختلالات نورولوژیک را کاهش داده است اما این کاهش از نظر آماری معنی‌دار نبود. نتیجه‌گیری: مصرف خوراکی عصاره‌ گیاه بومادران با دوز mg/kg500 در موش‌های صحرایی ماده اوارکتومی شده باعث کاهش معنی‌داری در حجم انفارکتوس، اختلالات حسی حرکتی و اختلالات نورولوژیک بعد از سکته مغزی در مدل انسداد دایم شریان مغزی میانی داشته است. Introduction: Previous studies indicated estrogen as a protective factor in brain cells. In this study, effect of Yarrow extract (Achillea millefolium), containing a phytoestrogen, were examined on the consequences of stroke in the middle cerebral artery occlusion model in ovariectomized female rats. Methods: In the present study, 32 female Wistar rats weighing 200 to 250 g were randomly divided into 4 groups which included: sham, control(ovariectomized- stroke induced), yarrow(ovariectomized, gavage Achillea millefolium extract dose 500mg/kg and 50mg/kg for a month was given orally to animals). After surgery, infarction volume was measured a week after stroke. Moreover, sensorimotor disorder using paper labels(Sticky test) and neurological disorder via Bederson test at 24, 48 h, and a week after induction of stroke were tested and compared. Results: The results of the current study demonstrated that Achillea millefolium extract with 500 mg/kg dose significantly reduced infarction volume a week after stroke (p<0/01), and sensorimotor disorder (sticky) at 24, 48 hours and a week after stroke, respectively. Furthermore, neurological disorders reduced at 24 and 48 hours (p<0/001) and week (p<0/01) after stroke compared to the control groups. On the other hand, Achillea millefolium extract with 50o mg/kg dose reduced infarct volume, neurological and sensorimotor disorders, though this reduction was not statistically significant. Conclusion: The study findings revealed that oral administration of Achillea millefolium extract with dose of 500mg/kg in ovariectomized female rats caused a significant reduction in infarct volume, neurological disorders and sensorimotor disorder after middle cerebral artery occlusion. Achillea millefolium, Cerebral ischemia, Estrogen, Ovariectomy, Rat ایسکمی مغزی, گیاه بومادران, اوارکتومی, استروژن, موش 1725 1736 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1851-2&slc_lang=fa&sid=1 2013/08/282013/11/242014/01/92014/03/22014/04/52014/04/132014/04/242014/04/302014/05/182014/06/12014/06/32014/06/52014/06/172014/11/12 1393/8/21 2014/08/232014/07/262014/10/182014/08/232014/08/232014/11/92014/11/92014/08/232014/10/182014/10/182014/11/172014/11/172014/11/172015/02/1 1393/11/12 E Imani Rafsanjan University of Medical Sciences اسماعیل ایمانی esmailimani90@yahoo.com No دانشگاه علوم پزشکی وخدمات بهداشتی درمانی رفسنجان A Esmaili Rafsanjan University of Medical Sciences علی اسماعیلی allahtavakoli@gmail.com No دانشگاه علوم پزشکی وخدمات بهداشتی درمانی رفسنجان R Alimohammadi Rafsanjan University of Medical Sciences راحله علی محمدی allahtavakoli@gmail.com No دانشگاه علوم پزشکی وخدمات بهداشتی درمانی رفسنجان V Ehsani Rafsanjan University of Medical Sciences وحید احسانی vahid_ehsani_73@yahoo.com No دانشگاه علوم پزشکی وخدمات بهداشتی درمانی رفسنجان A Shmasizadeh Rafsanjan University of Medical Sciences علی شمسی زاده alishamsy@gmail.com No دانشگاه علوم پزشکی وخدمات بهداشتی درمانی رفسنجان M Mobini Rafsanjan University of Medical Sciences مسعود مبینی masoudmobini@ymail.com No دانشگاه علوم پزشکی وخدمات بهداشتی درمانی رفسنجان H Rezazadeh Rafsanjan University of Medical Sciences حسین رضا زاده allahtavakoli@gmail.com No دانشگاه علوم پزشکی وخدمات بهداشتی درمانی رفسنجان S Naderi Rafsanjan University of Medical Sciences سودابه نادری allahtavakoli@gmail.com No دانشگاه علوم پزشکی وخدمات بهداشتی درمانی رفسنجان M Tavakoli Rafsanjan University of Medical Sciences محمد توکلی allahtavakoli@gmail.com Yes دانشگاه علوم پزشکی وخدمات بهداشتی درمانی رفسنجان

fa سمیت نانومواد- تأثیر خواص فیزیکوشیمیایی نانومواد ساختارهایی هستند که حداقل در یک بعد کمتر از یکصد نانومتر دارند. اخیراً پیشرفت در نانوفناوری سبب شده است تا از نانومواد در زمینه های مختلفی استفاده شود. از طرف دیگر، افزایش روزافزون استفاده از نانومواد منجر به رهاسازی آنها در محیط زیست گردیده است. لذا لازم است قبل از اینکه از این مواد در محیط‌های زیستی و سامانه‌های زنده استفاده شود، آنها از نظر سازگاری زیستی و نحوه توزیع در محیط زیستی و بدن موجود زنده ارزیابی شوند. تحقیقات نشان داده است که قرار گرفتن در معرض نانومواد ممکن است منجر به بروز طیف وسیعی از اثرات حاد و مزمن شامل التهاب، تشدید بیماری آسم، تب بخار فلز (Metal fume fever)، فیبروز(Fibrosis)، بیماری التهابی مزمن و سرطان شود. اگرچه اثرات سمیت نانومواد بر موجودات زنده، سلامتی انسان و محیط زیست توسط محققان مورد بررسی قرار گرفته است، اما هنوز ابهامات گسترده‌ای درباره اثرات و مکانیسم سمیت نانومواد وجود دارد. بنابراین شناخت کامل نانومواد و اثرات سمیت و عوامل موثر بر آن ضروری است. مکانیسم‌های جذب سلولی نانومواد و پراکندگی آنها در محیط های زیستی، وابسته به خواص فیزیکوشیمیایی آنها می‌باشد. بنابراین آشنایی با ویژگی‌های منحصر به فرد نانومواد و چگونگی واکنش آنها با سامانه‌های زیستی، معیار مهمی برای استفاده ایمن از نانومواد می‌باشد. ویژگی‌های نانومواد از قبیل اندازه، شکل، نسبت ابعاد، تراکم، نقص‌های سطحی و ساختاری و سرعت انحلال، علت اصلی بروز سمیت سلولی و عوارض جانبی این مواد در بدن می‌باشند. مقاله حاضر، مروری بر مطالعات انجام شده با هدف بررسی ارتباط خواص فیزیکوشیمیایی نانومواد و سمیت آنها می‌باشد. Nanomaterials involve the structures with at least one dimension of <100 nm. Recently, development in nanotechnology has led to the use of nanomaterials in many different fields. On the other hand, increasing use of nanomaterials has resulted in release of these materials to the environment. Therefore, before employing these materials in biological and living systems, they should be evaluated in terms of biocompatibility and distribution. Although the toxic effects of nanomaterials on living organisms, human health and the environment have been studied by some researchers, there are too much uncertainty regarding the effects and mechanisms of toxicity of nanomaterials. Therefore, understanding the toxicity effects of nanomaterials is highly desirable. Cellular uptake mechanisms and dispersion of nanomaterials in biological environments depend on their physicochemical properties. Therefore, knowledge of the unique characteristics of nanomaterials and the interactions of nanomaterials with biological systems, are important criteria for the safe use of nanomaterials. Properties of nanomaterials such as size, shape, aspect ratio, density, surface and structural defects and dissolving rate are the main causes of cytotoxicity and side effects of these materials in the body. Exposure to nanomaterials may cause a range of acute and chronic effects, including inflammation, exacerbation of asthma, metal fume fever, fibrosis, chronic inflammatory diseases and cancer. The present paper, reviews the previous studies aiming at the investigation of the relation between the physiochemical properties of nanomaterials and their toxicity. Nanomaterials, Nanotechnology, Safety, Toxicity نانومواد, نانوفناوری, ایمنی, سمیت 1737 1754 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1786-1&slc_lang=fa&sid=1 2013/08/282013/11/242014/01/92014/03/22014/04/52014/04/132014/04/242014/04/302014/05/182014/06/12014/06/32014/06/52014/06/172014/11/122014/05/12 1393/2/22 2014/08/232014/07/262014/10/182014/08/232014/08/232014/11/92014/11/92014/08/232014/10/182014/10/182014/11/172014/11/172014/11/172015/02/12014/10/18 1393/7/26 A Rahi Shiraz University of Medical Sciences عمید رهی amidrahi@gmail.com No دانشگاه علوم پزشکی شیراز N Sattarahmady Shiraz University of Medical Sciences نغمه ستاراحمدی sattarahmady@yahoo.com No دانشگاه علوم پزشکی شیراز H Heli Shiraz University of Medical Sciences حسین هلی hheli7@yahoo.com Yes دانشگاه علوم پزشکی شیراز