fa jalali 1393 9 1 gregorian 2014 12 1 22 5 online 1 fulltext

fa مقایسه میزان بهبودی و عوارض ناشی از درمان بیماران مبتلا به شقاق مزمن مقعد در دو روش استفاده از پماد 03/0%GTN و ژل دیلتیازم 2% مقدمه: در این مطالعه دو روش درمانی شقاق مزمن مقعد که عبارتند از استفاده از ژل موضعی دیلتیازم 2% و پماد موضعی 03/0% GTN مورد مقایسه قرار داده شد. روش بررسی: در این تحقیق نیمه تجربی، 66 بیمار مبتلا به شقاق مزمن مقعد که به کلینیک گوارش و جراحی یزد در سال 88 مراجعه کرده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند و پس از 8 هفته از درمان، از نظر عوارض و بهبودی ارزیابی شدند. افراد به دو گروه تقسیم شدند، در یک گروه از ژل موضعی دیلتیازم 2% و در گروه دیگر از پماد موضعی 03/0% GTN استفاده شد و بیماران از نظر عوارض و بهبودی پس از 8 هفته مورد مقایسه قرار گرفتند. نتایج: از نظر بهبودی پس از 8 هفته، در گروه استعمال کننده پماد GTN، 3/53% بهبودی کامل، 7/6% بهبودی نسبی و 40% بهبودی نداشتند و در گروه استفاده‌کننده از ژل دیلتیازم 2%، 7/67% بهبودی کامل 5/6% بهبودی نسبی و 8/25% بهبودی نداشتند(482/0=p). در گروه استعمال‌کننده پماد GTN 1/53% بدون عارضه بودند. 2 بیمار (2/6%) سر درد غیرقابل تحمل داشتند که از ادامه درمان سرباز زدند. 11 بیمار (3/34%) سردرد قابل تحمل و 2 نفر(2/6%) افت فشار خون وضعیتی داشتند و در گروه استفاده کننده از ژل دیلتیازم 2%، 30 نفر (7/96%) بدون عارضه بودند و 1 بیمار (2/3%) دچار سردرد شدند. نتیجه‌گیری: درمان با GTN دارای میزان عود بالا و عوارضی مانند سردرد و هیپوتانسیون ارتواستاتیک می‌باشد و اسفنکتروتومی شیمیایی با ژل دیلتیازم میزان بهبودی قابل مقایسه با GTN دارد و عوارض جانبی کمی دارد. Introduction: In this randomized prospective study, 2% - diltiazem topical gel and 0.03% -GTN ointment were compared in patients with chronic anal fissure. Methods: This semi-experimental study consisted of sixty six outpatients (34 females and 32 males) with chronic anal fissure, who referred to the gastroenterology clinic. Patients were randomly classified into two groups. Group A received GTN ointment (0.03%), whereas group B was treated with Diltiazem gel (2%). The treatment was administered twice daily for 8 weeks. Healing and side-effects were recorded to be compared after 8 weeks. Results: In group A, the anal fissure was thoroughly healed within 53.3% of patients, moderately healed for 6.7% of patients and not healed in 25.8% of patients. Moreover, side-effects were noted in 15(46.9%) patients (P= 0.482). Two (6.2%) patients had intolerable headache and discontinued the study, 11 (34.3%) patients suffered from headache and 2 patients (6.2%) were reported to have orthostatic hypotension. In group B, healing occurred in 21(67.7%) out of 31 patients and 1 (3.2%) case of headache was noted(P= 0.0001). Conclusion: The present study has demonstrated that topical diltiazem can be preferable to GTN owing to the absence of side-effects. Anal Fissure, Glyceryl Trinitrate, Topical Diltiazem شقاق مقعدی, دیلتیازم, گلیسیریل تری نیترات 1445 1454 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-428-2&slc_lang=fa&sid=1 2011/07/20 1390/4/29 2014/07/12 1393/4/21 M Akhondi-Meybodi Shahid Sadoughi University of Medical Sciences محسن آخوندی میبدی akhondei@yahoo.com Yes دانشگاه علوم پزشکی شهیدصدوقی یزد S Kargar Shahid Sadoughi University of Medical Sciences سعید کارگر saeedkargar@yahoo.com No دانشگاه علوم پزشکی شهیدصدوقی یزد S Emadi Shahid Sadoughi University of Medical Sciences ساناز عمادی No دانشگاه علوم پزشکی شهیدصدوقی یزد

fa اثر کپسول هیدرکسی اوره در درمان بیماران تالاسمی اینترمدیایی شهر اردبیل مقدمه: بتاتالاسمی ماژور یکی از شایع‌ترین اختلالات ژنتیک در جهان می‌باشد. افراد هموزیگوت گاهی فرم خفیف‌تری از این بیماری را نشان می‌دهند که به آنها اینترمدیا اطلاق می‌شود. در این مطالعه، اثر هیدروکسی اوره در بیماران تالاسمی اینترمدیایی که به عنوان تالاسمی ماژور با تزریق خون در درمانگاه تالاسمی بیمارستان بوعلی اردبیل تحت درمان بوده‌اند، بررسی شد. روش بررسی: در این مطالعه نیمه تجربی کل بیماران مبتلا به تالاسمی اینترمدیا (63 نفر) به روش کل شماری بعد از کسب رضایت نامه کتبی تزریق خون آنها قطع و تحت درمان با هیدروکسی اوره قرار گرفتند. بعد از 3 و 6 ماه، نیاز آنها به تزریق خون بررسی شد. در این مدت میزان هموگلوبین، فریتین، سطح سلول‌های خون و عملکرد کلیه و کبد قبل و بعد از هیدروکسی اوره ارزیابی و داده های حاصل با استفاده از آزمون آماری ناپارامتری ویلکاکسون و نرم افزار SPSS نسخه 18 تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: بعد از 6 ماه، 60 نفر (2/95%) از بیماران به طور کامل از تزریق خون بی نیاز شده و فواصل تزریق خون در 3 نفر (8/4%) افزایش پیدا کرد. میانگین هموگلوبین بعد از مصرف دارو افزایش و میانگین فریتین کاهش یافته بود. همچنین از عوارض دارو می‌توان به افزایش معنی‌دار مقادیر AST، ALT و BUN اشاره کرد. نتیجه‌گیری: درمان با هیدروکسی اوره در بیماران بتا تالاسمی اینترمدیا، باعث برطرف شدن نیاز به تزریق خون و افزایش سطح هموگلوبین در آنها می‌شود. Introduction: The β-thalassemia is one of the most common genetically transmitted blood disorders in the world. Sometimes Homozygote people demonstrate milder form of this disorder called intermedia. In this study, the effect of Hydroxy Urea (HU) was investigated in Thalassemia intermedia patients who were treated monthly by packed cell transfusion as patients with major thalassemia in Bu-Ali Hospital of Ardebil. Methods: This semi-experimental study consisted of 63 intermediate Thalassemia patients. All patients entered to study after completing inform consent and all transfusions were ceased and patients were treated by HU for 3and 6 months. All patients underwent CBC, Serum ferritin, liver and kidney function tests before starting HU and after 6 months of treatment. Moreover, at the end of 6 months, the patients’ transfusion need was evaluated. The test results were analyzed utilizing descriptive statistical methods (such as tables, graphs) and non-parametric Wilcoxon test via SPSS software (Version 18). Results: After 6 months, 60 patients (95.2%) were completely needless of transfusion. In 3 patients (4.8%) transfusion interval prolonged more than one month. The study findings demonstrated a decrease in mean of ferritin level, and an increase in mean of hemoglobin level. Furthermore regarding the complications, AST, ALT, and BUN significantly increased after treatment with HU. Conclusion: In thalassemia intermedia patients, HU can obviate the need for regular transfusion and increase the mean of Hb level. Blood Transfusion, Hemoglobin, Hydroxy Urea, Thalassemia Intermedia تالاسمی اینترمدیا, هموگلوبین, هیدروکسی اوره, تزریق خون 1455 1463 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1542-1&slc_lang=fa&sid=1 2011/07/202013/10/20 1392/7/28 2014/07/122014/10/6 1393/7/14 A Fathi Ardabil University of Medical Sciences افشین فتحی No علوم پزشکی اردبیل F Amani Ardabil University of Medical Sciences فیروز امانی f.amani@arums.ac.ir Yes علوم پزشکی اردبیل E Khoshbaf Ardabil University of Medical Sciences المیرا خوشباف No علوم پزشکی اردبیل

fa مقایسه اثر افزودن نئوستیگمن و کتامین به بوپیواکائین 25% جهت بی‌دردی اپیدورال در بیماران کاندید عمل جراحی غیراورژانس شکستگی فمور مقدمه: درد یک مشکل پیچیده طبی است که کنترل ناکافی آن پس از عمل جراحی اثرات نامطلوبی بر وضعیت فیزیولوژیکی، متابولیکی و روحی بیمار دارد. افزودن مکمل‌های جدید منجر به افزایش مدت بی‌دردی می‌شود. هدف این مطالعه، مقایسه افزودن نئوستیگمین و کتامین به بوپیواکائین 25/0% در بی‌حسی اپیدورال در افزایش مدت بی‌دردی بعد از عمل می‌باشد. روش بررسی: در این کارآزمایی بالینی دوسوکور، 90 بیمار بالای 50 سال با ASA کلاس I,II کاندید عمل جراحی الکتیو ران به صورت تصادفی در سه گروه نئوستیگمین، کتامین و شاهد تقسیم شدند. همه بیماران بی‌حسی اپیدورال با بوپیواکائین 25/0% به میزان cc/segment2 دریافت کردند. به علاوه در گروه اول60 میکروگرم نئوستیگمین، در گروه دوم40 میلی‌گرم کتامین اضافه شد. میزان درد پس از عمل براساس معیار VAS و مدت زمان بی‌دردی و مقدار مسکن مصرفی تعیین و بین سه گروه مقایسه شد. نتایج: میانگین اسکور درد در 6 و 12 ساعت بعد از عمل در گروه کتامین به طور معنی‌داری کمتر از دو گروه دیگر و در گروه نئوستیگمین کمتر از پلاسبو بود (01/0p≤). میانگین مدت بی‌دردی بعد از عمل در گروه کتامین به طور معنی‌داری بیشتر از دو گروه دیگر و درگروه نئوستیگمین بیشتراز پلاسبو بود (01/0p≤). میانگین دوز مصرفی مسکن(پتدین)در گروه کتامین از همه کمتر بود(001/0(p≤. نتیجه‌گیری:نئوستیگمین و کتامین همراه با بوپیواکائین 25/0% در بی‌حسی اپیدورال موجب افزایش مدت بی‌دردی بعد از عمل و کاهش مصرف مسکن می‌شود که در مورد کتامین بیشتر از نئوستیگمین بوده است. Introduction: Pain is a complex medical problem that its postoperative inadequate control can produce adverse effects on patients’ physiological, metabolic and mental states. Adding new supplements can lead to an increased duration of analgesia. Therefore, this study aimed to compare the addition of neostigmine and ketamine to 0.25% -bupivacaine for epidural analgesia in increasing duration of postoperative analgesia. Methods: In this double blind clinical trial, 90 patients aged over 50 years, candidate for elective hip surgery with ASA class I, II, were randomly divided to three groups: Neostigmine, Ketamine and control groups. All patients received 2cc/segment of 0.25%-bupivacaine for epidural anesthesia. Furthermore, 60 micrograms of neostigmine were added in first group and 40 mg of ketamine in the second group. Level of postoperative pain was based on VAS and duration of analgesia and amount of analgesic was compared between the three groups. Results: The mean of pain score at 6 and 12 hours after surgery was significantly lower in the ketamine group than the other groups. Moreover, in neostigmine group, it was less than that of placebo group (P≤0.01). The mean of duration of postoperative analgesia in the Ketamine group was significantly higher than those of other groups and in neostigmine group it was more than placebo(P≤0.01). The mean dose of analgesic (Pethidine) was the least in the Ketamine group (P≤0.001). Conclusion: The study findings revealed that utilizing Neostigmine and Ketamine with 0.25%-bupivacaine for epidural anesthesia increased the duration of analgesia for postoperative and reduced analgesic consumption that was reported to be more effective with Ketamine than Neostigmine . Analgesia after Surgery, Epidural, Ketamine, Neostigmine نئوستیگمین, کتامین, اپیدورال, بی‌دردی بعد از عمل 1464 1471 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1600-2&slc_lang=fa&sid=1 2011/07/202013/10/202013/12/14 1392/9/23 2014/07/122014/10/62014/07/12 1393/4/21 AR Kamali Arak University of Medical sciences علیرضا کمالی No دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اراک A Zarei Arak University of Medical sciences عباس زارعی No دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اراک E Moshiri Arak University of Medical sciences اسماعیل مشیری moshiri_e@yahoo.com Yes دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اراک M Naziri Arak University of Medical sciences مهدیه نظیری nazirimahdyieh@yahoo.com No دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اراک

fa بررسی میزان اعمال جراحی شکم و لگن در بیماران مبتلا به سندروم روده تحریک‌پذیر مقدمه: سندروم روده تحریک‌پذیر یکی از شایع‌ترین اختلالات عملکردی دستگاه گوارش است که از تظاهرات آن درد مزمن شکم همراه با تغییر در اجابت مزاج در غ‍ی‍اب‌ اخ‍ت‍لالات‌ س‍اخ‍ت‍اری‌ است، لذا تمامی تعاریف بیماری بر اساس تظاهرات بالینی است. در این مطالعه میزان اعمال جراحی شکم و لگن در بیماران مبتلا به سندروم روده تحریک‌پذیر بررسی گردید. روش بررسی: در این مطالعه مقطعی 314 بیمار مبتلا به سندروم روده تحریک‌پذیر مراجعه کننده به درمانگاه‌های گوارش استان یزد در طی سال‌های 91-1388 به عنوان گروه مورد و 319 بیمار بدون سندروم روده تحریک‌پذیر به عنوان گروه کنترل مورد مطالعه قرار گرفتند و میزان اعمال جراحی شکم و لگن در آنها بررسی گردید. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 16 و آزمون آماری Chi-Square تجزیه و تحلیل شد. نتایج: 8/46% از افراد مورد مطالعه مرد و 2/53% آنها زن بودند. میانگین سنی آنها 37 سال بود که در دو گروه مورد و کنترل تفاوت آماری معنی‌داری مشاهده نشد. میزان کله سیستکتومی در گروه مورد بیش از 3 برابر گروه کنترل(4/5% در مقابل 6/1%) و اپاندکتومی حدود 3 برابر (11% در مقابل 8/3%) و فتق اینگوینال 5/2% در مقابل 3/0% بود. نتیجه‌گیری: با توجه به شیوع بالاتر اعمال جراحی شکم و لگن به خصوص کله سیستکتومی و اپاندکتومی در بیماران سندروم روده تحریک‌پذیر لزوم دقت و تأمل بیشتر برای تصمیم‌گیری جهت عمل جراحی پیشنهاد می‌شود. Introduction: Irritable bowel syndrome(IBS) is one of the most common disorders of GI tract. Irritable bowel syndrome is characterized by chronic pain associated with altered bowel function. No organic abnormalities can be demonstrated reliably in IBS and thus diagnosis rests on symptom-base criteria.In this study rates of abdominal and pelvic surgery were measured in patients with IBS. Methods: In this case-control study, the case group consisted of 314 patients with IBS who referred to a clinic of gastroenterology in Yazd during the years 2009-2012. As a matter of fact, patients of case group were compared with 319 patients without IBS and the rates of abdominal and pelvic surgery were measured. The study data was analyzed via Spss software (Version 16) applying chi-square test. Results: Within IBS Patients, 46.8% were males and 53.2% were females, and the mean age of patients was 37 years. Although there was no statistically significant difference between control and case group, the prevalence rates for cholecystectomy were 3 times greater (5.4% versus 1.6%), appendectomy was threefold higher (11% versus 3.8%) and inguinal hernia (2.5% versus 0.3%) was increased in IBS patients compared to those of the control group. Conclusions: IBS Patients have an increased prevalence rate for abdominal and pelvic surgery such as cholecystectomy and appendectomy. Therefore, IBS patients need to be cautiously attended in regard to recommending surgeries. Abdominal and Pelvic Surgery, Irritable Bowel Syndrome سندروم روده تحریک‌پذیر, جراحی شکم, جراحی لگن 1472 1480 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1518-1&slc_lang=fa&sid=1 2011/07/202013/10/202013/12/142013/10/5 1392/7/13 2014/07/122014/10/62014/07/122014/10/6 1393/7/14 M Amirbeiky tafti Shahid Sadoughi University of Medical Sciences محمد کاظم امیربیگی تفتی amirbaigy@yahoo.com No دانشگاه علوم پزشکی یزد M Amirbeigy tafti Shahid Sadoughi University of Medical Sciences مهدیه امیربیکی تفتی mahdieh391@yahoo.com Yes دانشگاه علوم پزشکی یزد H Salmanroghani Shahid Sadoughi University of Medical Sciences حسن سلمان روغنی No دانشگاه علوم پزشکی یزد

fa اثربخشی درمان طرحواره‌های هیجانی بر طرحواره‌های هیجانی زنان قربانی کودک‌آزاری و غفلت مقدمه: از تأثیرات بلند مدت کودک‌آزاری و غفلت، شکل‌گیری طرحواره‌های هیجانی می‌باشد. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان طرحواره‌های هیجانی بر طرحواره‌های هیجانی زنان قربانی کودک‌آزاری و غفلت است. روش بررسی: در طرحی نیمه تجربی، تعداد 30 زن دارای سابقه کودک‌آزاری و غفلت (بر اساس نمره کسب شده در پرسشنامه کودک‌آزاری و غفلت) و ملاک‌های ورودی پژوهش، انتخاب و به شیوه تصادفی به گروه‌های آزمایش و کنترل گمارده شدند (15(n=. گروه آزمایش، مداخله 13 جلسه‌ای بر اساس الگوی درمانی طرحواره‌های هیجانی دریافت نمود و گروه کنترل در لیست انتظار قرار گرفت. ابزار مورد استفاده شامل پرسشنامه کودک‌آزاری و غفلت، مقیاس طرحواره‌های هیجانی لیهی (LESS) و پرسشنامه افسردگی، اضطراب و استرس (DASS-21) به منظور کنترل نقش اضطراب و افسردگی بود. داده‌ها با روش تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: نتایج نشان داد درمان طرحواره‌های هیجانی منجر به کاهش طرحواره‌های هیجانی«احساس گناه» و«ساده انگاری هیجانی» و افزایش «پذیرش هیجانات» در مرحله پس آزمون و پیگیری شده است. این تأثیرگذاری بر افزایش «همگانی بودن هیجانات» در مرحله پس آزمون و افزایش«اعتباربخشی هیجانی» و «درک هیجانی»هم در مرحله پیگیری به تأیید رسید. نتیجه‌گیری: نتایج حاکی از آن است درمان طرحواره‌های هیجانی می‌تواند به عنوان درمانی مؤثر جهت اصلاح برخی طرحواره‌های هیجانی زنان قربانی کودک‌آزاری و غفلت مورد استفاده قرار گیرد. Introduction: Development of emotional schemas is regarded as one of the long term effects of child abuse and neglect. Therefore, the present study aimed to investigate the effect of Emotional Schema Therapy on emotional schemas of female victims of child abuse and neglect. Methods: In this quasi-experimental design, 30 women, who had the history of child abuse and neglect (according to the scores obtained in the child abuse and neglect questionnaire) and met entry criteria, were selected and then assigned into the experimental and control groups randomly (n=15). The experimental group received a 13-session intervention based on Emotional Schema Therapy and the control group was on a waiting list. The applied instruments consisted of child abuse and neglect questionnaire, Leahy Emotional Schema Scale (LESS) and Depression Anxiety Stress Scales (DASS-21). Moreover, the study data were analyzed by the analysis of covariance. Results: The study results demonstrated that Emotional Schema Therapy has decreased the emotional schemas of “Guilt” and “Simplistic View of Emotions” and increased “Acceptance of Emotions” in both posttest and follow-up stages. This effectiveness was confirmed via increase of emotional schema of “Consensus” in posttest stage and “ Emotional Validation and Comprehensibility” in the follow-up stage. Conclusion: The study findings proposed that Emotional Schema Therapy can be regarded as an effective intervention in order to modify some dimensions of emotional schemas in women with child abuse and neglect history. Child Abuse and Neglect, Emotional Schemas, Emotional Schema Therapy کودک‌آزاری و غفلت, درمان طرحواره‌های هیجانی, طرحواره‌های هیجانی 1481 1494 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1612-1&slc_lang=fa&sid=1 2011/07/202013/10/202013/12/142013/10/52013/12/19 1392/9/28 2014/07/122014/10/62014/07/122014/10/62014/10/6 1393/7/14 S Daneshmandi University of Isfahan سعیده دانشمندی saeededaneshmandi@gmail.com Yes دانشگاه اصفهان Z Izadikhah University of Isfahan زهرا ایزدیخواه z_izadikhah@yahoo.com No دانشگاه اصفهان H Kazemi University of Isfahan حمید کاظمی kazemi_psyc@yahoo.com No دانشگاه اصفهان H Mehrabi University of Isfahan حسینعلی مهرابی mehrabihossein@yahoo.com No دانشگاه اصفهان

fa بررسی عوامل خطر احتمالی تومورهای مغزی در کودکان و نوجوانان مقدمه: بر اساس مطالعات، تومورهای مغزی با افت عملکرد و کیفیت زندگی در کودکان همراه است. هدف از این مطالعه بررسی عوامل مختلف اپیدیمیولوژیک، جمعیت‌شناختی و بالینی در کودکان و نوجوانان مبتلا به تومور مغزی شهر اراک می‌باشد. روش بررسی: این مطالعه مورد - شاهدی بر روی 50 کودک مبتلا به تومور مغزی (در محدوده سنی 5/1-19 سال) به عنوان گروه مورد و 50 کودک غیرمبتلا به تومور مغزی به عنوان گروه کنترل، از میان بیماران بستری و سرپایی بیمارستان ولی عصر شهر اراک در بین سال‌های 1392-1389 انجام گرفت. برای کلیه افراد مورد مطالعه، پرسشنامه‌ای که حاوی اطلاعات اپیدمیولوژیک، جمعیت‌شناختی و بالینی بود، تکمیل شد. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS نسخه 18 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: بین افراد مورد مطالعه در دو گروه از لحاظ محل سکونت (008/0p=)، تعداد خواهر و برادران (003/0p=) سابقه تماس یا نگهداری از حیوانات خانگی (007/0p=)، سابقه تماس مداوم پدر با مواد شیمیایی، فلزات سنگین و آفت‌کش‌ها (05/0p=)، مصرف مکمل‌های ویتامینی و تغذیه‌ای در زمان بارداری (048/0p=)، سابقه بیماری‌های نورولوژیک (048/0p=)، سابقه سرطان‌ها و تومورهای بدخیم غیر از دستگاه عصبی (005/0p=) و سابقه تومورهای مغزی (035/0p=) در فامیل درجه یک افراد مورد مطالعه، تفاوت معنی‌داری وجود داشت. نتیجه‌گیری: براساس نتایج مطالعه، عوامل قابل پیشگیری و قابل پیش بینی زیادی با تومورهای مغزی در کودکان ارتباط دارند، در نتیجه بررسی و غربالگری کودکان مستعد ابتلا به تومورهای مغزی از لحاظ این عوامل خطر، توصیه می‌شود. Introduction: Based on the findings of studies, brain tumors result in the decline of pediatric performance and quality of life. Therefore, this study aims at investigating different epidemiologic, demographic and clinical factors in children and adolescents with brain tumors in Arak, Iran. Methods: This case–control study was conducted on 50 children with brain tumor (with the age range of 1.5 – 19 years) as the case group and 50 children without brain tumor as the control group. Subjects were selected from inpatients and outpatients in the Valiasr Hospital of Arak, Iran from 2010 – 2013. A questionnaire including epidemiologic, demographic and clinical information was filled out for all subjects, and the study data was analyzed in SPPS software ( Version 18). Results: There was a significant difference between the members of the two groups regarding habitation (p=0.008), the number of siblings (p=0.003), history of contact with pets or owning them (p=0.007),father’s history of constant contact with chemicals, heavy metals and pesticides (p=0.05), the consumption of vitamin and nutritional supplements during pregnancy (p=0.048), history of neurologic diseases (p=0.048), history of cancer and other malignant tumors except for those of the nervous system (p=0.005) and history of brain tumors in the first degree relatives of subjects (p=0.035). Conclusion: According to research results, several preventable and predictable factors are linked to pediatric brain tumors. Therefore, children prone to brain tumors are recommended to be examined and screened for these risk factors. Adolescents, Arak, Brain Tumor, Children, Risk Factor تومور مغزی, کودکان, نوجوانان, عوامل خطر, اراک 1495 1504 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1596-2&slc_lang=fa&sid=1 2011/07/202013/10/202013/12/142013/10/52013/12/192014/01/12 1392/10/22 2014/07/122014/10/62014/07/122014/10/62014/10/62014/06/21 1393/3/31 A Nazemi Department of Neurosurgery, School of Medicine, Arak University of Medical Sciences, Arak/Iran علی ناظمی No گروه جراحی مغز و اعصاب، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک.ایران AR Mohammadi Department of Neurosurgery, School of Medicine, Arak University of Medical Sciences, Arak/Iran علی رضا محمدی Alirahi71@yahoo.com Yes گروه جراحی مغز و اعصاب، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک.ایران

fa تعیین عوامل مؤثر بر پیش‌آگهی جراحی در بیماران با خونریزی‌های داخل مغزی خود بخودی مقدمه: خونریزی داخل مغزی خود بخودی یک بیماری شایع است. بیماران کومایی با خونریزی‌های داخل مغزی به دلیل مورتالیته بالا یک گروه ویژه از این بیماران می‌باشند و اندیکاسیون‌های جراحی در این گروه نامشخص‌تر است. هدف از این مطالعه بررسی عوامل مؤثر در نتایج جراحی خونریزی‌های داخل مغزی در این گروه از بیماران است. روش بررسی: در این مطالعه مقطعی و گذشته‌نگر 50 بیمار طی سال‌های 1387 تا 1392که خونریزی خود بخودی داخل مغزی داشتند و معیار کومای گلاسگوی آنها کمتر یا مساوی 8 بود و در بیمارستان امام خمینی ارومیه تحت عمل جراحی قرار گرفتند، مورد بررسی قرار گرفتند. پیش‌آگهی بیماران با معیار پیش‌آگهی گلاسگو در زمان ترخیص از بیمارستان ارزیابی شد. بیماران بر اساس سطح هوشیاری قبل از عمل جراحی، سن، جنس، هیپرتانسیون، اندازه و حجم هماتوم و گسترش هماتوم به داخل سیستم بطنی ارزیابی شدند. نتایج: میانگین سنی افراد مورد مطالعه 4/11±49 سال بود. معیار گلاسگو در 16 نفر کمتر از 5 و در 34 نفر بین 5 تا 8 بود. حجم هماتوم در 4 بیمار کوچک، در 18 بیمار متوسط و در 28 بیمار بزرگ بود. در 28 بیمار هماتوم به سیستم بطنی راه نیافته بود. میزان مرگ در افراد مورد مطالعه 52% بود. سطح هوشیاری بیمار قبل از عمل جراحی، حجم هماتوم و گسترش هماتوم به فضای داخل بطنی بر پیش‌آگهی مؤثر بودند. سن، جنس و پرفشاری خون ارتباطی با پیش‌آگهی بیماران ندارد. نتیجه‌گیری: در بیماران کومایی با خونریزی خود بخودی داخل مغزی، هرچه سطح هوشیاری قبل از عمل جراحی بهتر باشد، حجم هماتوم کمتر باشد و هماتوم به فضای داخل بطنی گسترش نداشته باشد، پیش‌آگهی جراحی بهتر است. Introduction: Spontaneous intracerebral hemorrhage (ICH) is a common disease. Among cerebrovascular accidents, ICH is the most fatal subtype and many of the survivors may be severely disabled. Comatose patients with these hemorrhages constitute a very special subgroup because of the high mortality rate and more uncertainty about the best surgical indications. Therefore, this study aimed to evaluate the factors affecting surgical results of ICH in these patients. Methods: In this cross-sectional retrospective study, 50 patients with spontaneous ICH participated who were treated by surgery at Urmia Imam Khomeini hospital between 2008-2013, and whose GCS(Glasgow Coma Scale) was ≤ 8. Outcome of patients was assessed by Glasgow outcome scale at the time of discharge from the hospital. Patients were evaluated in regard with such factors as level of consciousness before surgery, age, gender, hypertension, size and volume of hematoma and ventricular extension of hematoma. Results: 50 patients with the mean age of 49±11.4 years were evaluated. Glasgow coma scale in 16 patients was less than 5 and in 34 patients was 5 to 8. Volume of hematoma was small in 4 patients, medium in 18 patients, and large in 28 patients. Hematoma did not extend to ventricular system in 28 cases, whereas in 22 cases hematoma was extended to ventricles. Furthermore, mortality rate was reported 52% in our series. The study results indicated level of consciousness before surgery, volume of hematoma and ventricular extension of hematoma meaningfully affected the outcome. No relationship was observed between such variables as age, gender, hypertension and outcome. Conclusion: The findings of the present study revealed that within comatose patients with spontaneous ICH, the better the level of consciousness before surgery, the smaller hematoma volume and no ventricular extension of hematoma, the better the outcome will be. Cerebrovascular Accidents, Hypertensive Intracerbral Hemorrhage, Spontaneous Intracerebral Hemorrhage, Surgery خونریزی خود بخودی داخل مغز, خونریزی داخل مغزی هیپرتانسیو, جراحی, حوادث عروقی مغزی 1505 1511 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1430-1&slc_lang=fa&sid=1 2011/07/202013/10/202013/12/142013/10/52013/12/192014/01/122013/07/22 1392/4/31 2014/07/122014/10/62014/07/122014/10/62014/10/62014/06/212014/06/21 1393/3/31 AA Ghasemi Urmia University of Medical Sciences امیرعباس قاسمی dr.amirghasemi@gmail.com Yes دانشگاه علوم پزشکی

fa بررسی رابطه پوسیدگی دندانی و بیماری‌های پریودنتال در رادیوگرافی‌های پانورامیک مقدمه: پوسیدگی‌های دندانی و بیماری‌های پریودنتال احتمالاً شایع‌ترین بیماری‌های مزمن دهانی در جهان هستند. میزان وقوع آنها به طور روز افزون در حال افزایش است. هدف از این مطالعه بررسی ارتباط بین پوسیدگی و بیماری‌های پریودنتال، همچنین ارزیابی شدت هر دو بیماری در افراد مراجعه کننده به برخی مراکز دندانپزشکی شهر یزد است. روش بررسی: در این مطالعه مقطعی، ٢٣٧ رادیوگرافی پانورامیک مربوط به بیماران ٦٥- ١٠ ساله (١١٠مرد و ١٢٧ زن) با نمونه‌گیری به روش آسان انتخاب شدند. در اندازه‌گیری متغیرها از کولیس مدرج با دقت ٢/٠ میلیمتر و نگاتوسکوپ با روشنایی کافی و برای تشخیص پوسیدگی‌ها استفاده شد و برای به حداقل رساندن خطا از روش "Calibration" استفاده گردید. نتایج: هیچ ارتباط معنی‌داری بین پوسیدگی تاجی و میانگین تحلیل استخوان به دست نیامد(۱٩/٠ =p). با بالاتر رفتن سن افزایش میانگین تحلیل استخوان آلوئول در گروهای سنی مختلف دیده شد و ارتباط میان شدت پوسیدگی‌های دندانی و تحلیل استخوان با جنسیت مذکر معنی‌دار بود. نتیجه‌گیری: به طورکلی نتایج حاصل از این مطالعه هیچ رابطه‌ای میان پوسیدگی‌های دندانی و وقوع بیماری پریودنتال نشان نداد (۰/۱=p). Introduction: Dental caries and periodontal disease are probably the most common oral chronic diseases in worldwide, and their prevalence is progressively increasing from day to day. Therefore, this study was conducted to investigate the relationship between caries and periodontal disease. Methods: In this cross sectional study, 237 panoramic radiographies of patients aged 10 to 65 years (110males and 127 females) were selected utilizing convenience sampling. In order to measure the variables, a graduate caliper with 0/2 mm accuracy and Negatoscope with optimum light were used. Moreover, in order to diagnose the caries and minimize the errors, “calibration” method was selected. Results: There was no significant relationship between crown caries and mean of alveolar bone loss. (p=0/19). As the age increased in patients, the mean of alveolar bone loss also increased and a significant association was detected between the severity of caries, alveolar bone loss and male gender. Conclusion: Generally, no relationship was observed between dental caries and periodontal disease in this study. Bone Loss, Dental Caries, Panoramic Radiography, Periodontal Disease پوسیدگی دندانی, بیماری پریودنتال, تحلیل استخوان, رادیوگرافی پانورامیک 1512 1523 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1469-1&slc_lang=fa&sid=1 2011/07/202013/10/202013/12/142013/10/52013/12/192014/01/122013/07/222014/01/5 1392/10/15 2014/07/122014/10/62014/07/122014/10/62014/10/62014/06/212014/06/212014/08/16 1393/5/25 A Haerian Shahid Sadoughi University of Medical Sciences احمد حائریان ahmad haerian@gmail.com No دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی شهید صدوقی، یزد F Ezoddini Shahid Sadoughi University of Medical Sciences فاطمه عزّالدینی dent.f.esodin@gmail.com No دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی شهید صدوقی، یزد S Ardakani Shahid Sadoughi University of Medical Sciences سبحان اردکانی Therainyman2000@yahoo.com No دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی شهید صدوقی، یزد SH Vafadar Shahid Sadoughi University of Medical Sciences شهلا وفادار sh.vaf.123@gmail.com No دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی شهید صدوقی، یزد A Zafarbakhsh Shahid Sadoughi University of Medical Sciences اکرم ظفربخش zafarbakhsh.akram@gmail.com Yes دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی شهید صدوقی

fa بررسی تنوع ژنتیکی مارکر rs438601در جمعیت اصفهان: یک مارکر آگاهی‌دهنده در تشخیص‌های مولکولی هموفیلی B مقدمه: هموفیلی B یک بیماری ژنتیکی خونریزی‌ دهنده‌ مغلوب وابسته ‌به‌ جنس ناشی از جهش در ژن فاکتور IX انعقادی است. جهش‌ها در ژن فاکتور IX باعث ناکارآمدی یا عملکرد نادرست فاکتور IX انعقادی می‌شوند. روش ایده‌آل برای تشخیص مولکولی این بیماری آنالیز مستقیم جهش‌های ژنی است. اما با توجه به تعداد بالای جهش‌های شناسایی شده در ژن مزبور، مشخص نبودن طیف جهش‌های شایع آن، اندازه بزرگ ژن و طبیعت ناهمگن جهش‌ها، آنالیز مستقیم جهش بسیار وقت‌گیر و پرهزینه است. بنابراین بررسی غیرمستقیم جهش‌ها با روش آنالیز پیوستگی با استفاده از مارکرهای چندشکلی در ناحیه ژنی فاکتور IX گزینه مناسبی در تشخیص پیش از تولد و تشخیص ناقلین هموفیلی B می‌باشد. روش بررسی: در این مطالعه مارکر چند‌شکلی تک‌نوکلئوتیدی rs438601 در اینترون 3 ژن فاکتور IX با روشTetra-primer ARMS-PCR با پرایمرهای اختصاصی جدیداً طراحی شده در 142 زن کنترل غیرخویشاوند در جمعیت اصفهان تعیین ژنوتیپ شد. سپس از نرم‌افزارGENEPOP برای تعیین فراوانی آللی و درصد هتروزیگوسیتی و از آزمون χ2 برای بررسی تعادل هاردی-وینبرگ استفاده شد. نتایج: فراوانی آللی برای آلل‌های C و G به ترتیب 83/71% و 17/28% محاسبه شد. هتروزیگوسیتی مشاهده شده 52/53% می‌باشد. بررسی تعادل هاردی-وینبرگ نشان می‌دهد که جمعیت اصفهان برای مارکر rs438601 در تعادل است. نتیجه‌گیری: نتایج نشان دادند که مارکر rs438601 به علت هتروزیگوسیتی بالا می‌تواند به عنوان مارکر تشخیصی مناسب برای آنالیز پیوستگی و شناسایی ناقلین هموفیلی B در نمونه‌ای از جمعیت ایرانی معرفی شود. Introduction: Hemophilia B is an X-linked recessive genetic disease caused by mutations in the coagulation Factor IX gene. Mutations in the Factor IX gene result in dysfunction or deficiency of coagulation factor of IX. Direct mutation analysis involves the ideal method for molecular diagnosis of the disease. However, due to the high number of identified mutations in the gen, the lack of a common mutation spectrum, the large size of the gene, and the heterogeneous nature of its mutations, direct mutation analysis is regarded expensive and time-consuming. Alternatively, indirect investigation of the mutations by use of linkage analysis applying polymorphic markers present in the factor IX gene region could be considered as an appropriate approach for prenatal diagnosis and carrier detection of haemophilia B. Methods: In the present study the single nucleotide polymorphic marker rs438601 in the intron 3 of factor IX gene was genotyped by Tetra-primer ARMS-PCR method with newly desingd specific primers on 142 unrelated control females in the Isfahan (a city in Iran) population. Then the allele frequency and degree of heterozygosity were estimated utilizing GENEPOP program. Moreover, χ2 test was applied in order to investigate the Hardy-Weinberg equilibrium. Results: Allele frequency was reported as 71.83% and 28.17%, respectively for C and G alleles. Observed heterozygosity was 53.52% and Analysis of deviations from Hardy-Weinberg equilibrium demonstrated that the Isfahanian population were in equilibrium for rs438601 marker. Conclusion: The study findings demonstrated that rs438601 marker due to high heterozygosity could be suggested as an appropriate diagnostic marker in linkage analysis and carrier detection of hemophilia B in regard with a sample of Iranian population. Factor IX Gene, Hemophilia B, Isfahan Population هموفیلی B‏ , ژن فاکتور IX, rs438601, جمعیت اصفهان 1524 1532 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1666-1&slc_lang=fa&sid=1 2011/07/202013/10/202013/12/142013/10/52013/12/192014/01/122013/07/222014/01/52014/01/20 1392/10/30 2014/07/122014/10/62014/07/122014/10/62014/10/62014/06/212014/06/212014/08/162014/10/6 1393/7/14 P Dorri University of Isfahan پریسا دری parisan_a@yahoo.com No دانشگاه اصفهان A Karimi University of Isfahan امین کریمی Aminkarimi1365@gmail.com No دانشگاه اصفهان S Vallian boroujeni University of Isfahan صادق ولیان بروجنی Svallian@biol.ui.ac.ir Yes دانشگاه اصفهان

fa بررسی موفقیت بالینی و رادیوگرافی درمان‌های دندانپزشکی انجام شده تحت بیهوشی عمومی در کودکان مراجعه‌کننده به یکی از مراکز جراحی شهر یزد در بین سال ١٣٨٥ تا ١٣٩۰ مقدمه: بیهوشی عمومی یک گزینه درمانی ارزشمند برای کودکان کم سن در مرحله قبل از همکاری یا کودکان با مشکلات پیچیده پزشکی است که نیازمند درمان‌های دندانپزشکی وسیع هستند. با توجه به هزینه بالا و خطر بالقوه بیهوشی عمومی، مهم است که قابل اعتمادترین تکنیک‌ها و مواد برای تقویت میزان موفقیت درمان‌های دندانپزشکی به کار روند. این مطالعه با هدف بررسی موفقیت بالینی و رادیوگرافی درمان‌های دندانپزشکی انجام شده تحت بیهوشی عمومی در کودکان انجام گرفت.  روش بررسی: در این مطالعه توصیفی- مقطعی، ٥٦ کودکی که در سال‌های ١٣٨٥ تا ١٣٩۰ در یکی از مراکز جراحی شهر یزد، درمان‌های دندانپزشکی را تحت بیهوشی دریافت کرده بودند و حداقل ٦ ماه از درمان آنها گذشته بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. تحلیل آماری  توسط آزمون Chi Sqauer و Fisher Exact برای مقایسه میزان موفقیت درمان‌های ترمیمی و کانال ریشه انجام شد. نتایج: روکش فلزی زنگ نزن (SSC) موفق‌ترین درمان با بالاترین میزان موفقیت بود (2/99%). SSC یک میزان شکست قابل توجه پایین‌تری نسبت به ترمیم‌های آمالگام و خلفی کامپوزیت دارد (6/28%)(001/0p<). ترمیم‌های قدامی گلاس آینومر پایین‌ترین میزان (2/69%) موفقیت را در میان همه انواع ترمیم‌ها دارد (001/0p<). موفقیت هر دو روش پالپوتومی و پالپکتومی به ترتیب با میزان 3/97% و 4/96% به طور قابل قبولی بالا بود. نتیجه‌گیری: با توجه به میزان شکست ترمیم‌های آمالگام و کامپوزیت، یک طرح درمان قطعی شامل SSC، درمان پالپ و یا کشیدن ممکن است برای بازسازی دهانی کودکان تحت بیهوشی عمومی ترجیح داده شود.   Introduction: General anesthesia (GA) is a valuable option for too young children or those children with medically complex problems, who need vast dental treatment. Considering the high cost and potential risk of general anesthesia, it is important to select the most reliable techniques and materials to enhance success rate of dental treatment. Therefore, this study aimed to investigate the clinical and radiographical success rate of dental procedures performed on children under general anesthesia. Methods: In this descriptive cross-sectional study, the study sample consisted of 56 children who received dental treatment under general anesthesia in a surgical clinic in Yazd between 2006- 2011 and at least 6 months had been passed from their treatment. Clinical and radiographical examinations were performed for each patient. Chi-square and Fisher exact tests were statistically applied in order to compare the success rates of restorations and root canal treatments. Results: Stainless steel crown (SSC) was the most successful treatment with the highest success rate (99.2%). SSC had a significantly lower failure rate compared to amalgam (5.9%) and posterior composite restorations (28.6%) (P<0.001). Moreover, anterior Glass inomer restorations demonstrated the lowest success rate (69.2%) among all types of restorations (P<0.001). The success rates of both pulpectomy and pulpotomy procedures were found to be reasonably high at 97.3% and 96.4%, respectively. Conclusion: Regarding failure rate of amalgam and composite restorations, a definitive treatment plan consisting of SSC, pulp therapy and / or extraction may be preferred for oral rehabilitation of the children under GA. Dental Care, Dental Restorations Failure, General Anesthesia بیهوشی عمومی, مراقبت‌های دندانپزشکی, شکست ترمیم‌های دندانی 1533 1542 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1701-1&slc_lang=fa&sid=1 2011/07/202013/10/202013/12/142013/10/52013/12/192014/01/122013/07/222014/01/52014/01/202014/02/18 1392/11/29 2014/07/122014/10/62014/07/122014/10/62014/10/62014/06/212014/06/212014/08/162014/10/62014/07/26 1393/5/4 Z bahrololoomi Shahid Sadoughi University of Medical Sciences زهرا بحرالعلومی zbahrololoom@yahoo.com No دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی R ghafourifard Shahid Sadoughi University of Medical Sciences رویا غفوری فرد royaghafourifard@yahoo.com Yes دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی AA soleimani Shahid Sadoughi University of Medical Sciences علی اصغر سلیمانی No دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی

fa بررسی تأثیر مصرف سرکه سیب بر پروفایل لیپیدی خون و شاخص‌های تن‌سنجی در بیماران دیابتی نوع 2 مبتلا به دیس‌لیپیدمی: یک کارآزمایی بالینی مقدمه: بیماری دیابت شایع‌ترین و مهمترین بیماری ناشی از اختلالات متابولیکی می‌باشد که روز به روز بر شیوع آن در جوامع مختلف افزوده می‌شود. مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر سرکه سیب بر پروفایل لیپیدی و شاخص‌های تن‌سنجی در بیماران دیابتی نوع 2 مبتلا به دیس‌لیپیدمی اجرا شد. روش بررسی: در این کارآزمایی بالینی، 62 بیمار دیابتی نوع 2 مبتلا به دیس‌لیپیدمی شرکت نمودند که به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: 1) گروه دریافت‌کننده سرکه سیب (32 نفر) که روزانه 4 قاشق غذاخوری سرکه سیب (20 سی‌سی) مصرف می‌کردند و 2) گروه کنترل(30 نفر) که هیچ مداخله‌ای دریافت نمی کردند. در ابتدا و پایان هفته هشتم، دریافت غذایی، شاخص‌های تن‌سنجی و نیز پروفایل لیپیدی سرم در دو گروه مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج: میانگین کلسترول در دو گروه پس از مداخله با یکدیگر متفاوت نبود. میانگین کلسترول در گروه آزمون قبل و پس از مداخله به ترتیب 08/41±06/180 و 14/32±9/177 میلی‌گرم بر دسی‌لیتر و در گروه کنترل قبل و پس از مداخله به ترتیب 99/30±83/173 و 6/44±43/183 میلی‌گرم بر دسی‌لیتر بود(12/0p=). میانگین تغییرات تری‌گلیسیرید و LDL نیز پس از مداخله بین گروه‌ها تفاوتی نداشت(05/0p<). همچنین در میانگین وزن، شاخص توده بدنی و اندازه دور کمر پس از مداخله نیز بین دو گروه تفاوتی مشاهده نگردید(05/0p<). نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه حاضر حاکی از عدم تأثیر سرکه سیب بر روی شاخص‌های تن‌سنجی و پروفایل لیپیدی در بیماران دیابتی نوع 2 مبتلا به دیس‌لیپیدمی می‌باشد. Introduction: Type 2 diabetes is regarded as the most common and the most important metabolic disease which is progressively increasing in different societies. In this study, the effect of apple vinegar on lipid profiles and anthropometric indices was examined in Type 2 diabetes patients with dyslipidemia. Methods: Sixty-two Type 2 diabetic patients with dyslipidemia were randomly assigned into a control (n=30) and an experimental group(n=32). The experimental group was instructed to use 10 cc of apple vinegar soluble in a glass of water two times a day 1 hr before each meal for 8 weeks. Results: The participants’ serum lipid profiles( Cholesterol, TG,LDL and HDL) and also anthropometric indices(Weight, Height and Waist Circumference) were measured before and after the intervention. Finally, in spite of a reducing trend in cholesterol and LDL in apple vinegar group, no significant differences were observed between the two groups (pvalue>0/05). Conclusion: The present study revealed that consuming 20 cc of apple vinegar daily had no effect on serum lipoprotein profiles and anthropometric indices in Type 2 diabetes patients with dyslipidemia. Apple Vinegar, Dyslipidemia, Lipid Profile, Type 2 Diabetes سرکه سیب, پروفایل لیپیدی, دیابت نوع 2, دیس‌لیپیدمی 1543 1553 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1827-1&slc_lang=fa&sid=1 2011/07/202013/10/202013/12/142013/10/52013/12/192014/01/122013/07/222014/01/52014/01/202014/02/182014/06/20 1393/3/30 2014/07/122014/10/62014/07/122014/10/62014/10/62014/06/212014/06/212014/08/162014/10/62014/07/262014/11/9 1393/8/18 R Bashiri Shahid Sadoughi University of Medical Sciences ریحانه بشیری reihane.bashiri@gmail.com No دانشگاه شهید صدوقی A Ghadiri-Anari Yazd Diabetes Research Center اکرم قدیری No مرکز تحقیقات دیابت یزد H Hekmatimoghadam Shahid Sadoughi University of Medical Sciences سیدحسین حکمتی مقدم No دانشگاه شهید صدوقی A Dehghani Shahid Sadoughi University of Medical Sciences علی دهقانی No دانشگاه شهید صدوقی A Najarzadeh Shahid Sadoughi University of Medical Sciences آزاده نجارزاده azmm1383@yahoo.com Yes دانشگاه شهید صدوقی

fa تأثیر تمرین تناوبی بر ظرفیت اکسیداتیو و گلیکولیتیک عضلات اسکلتی موش‌های صحرایی نر پیر و جوان مقدمه: هر نوع پروتکل تمرینی آثار خاصی بر فیزیولوژی بدن دارد. با توجه به هدف از برنامه تمرینی و شرایط گروه‌های تحت تمرین لازم است برنامه خاصی در نظر گرفته شود. لذا، هدف از مطالعه حاضر، بررسی تأثیر تمرین تناوبی بر ظرفیت اکسیداتیو و گلیکولیتیک عضلات اسکلتی موش‌های صحرایی نر پیر و جوان است. روش بررسی: تعداد 40 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار در دو گروه سنی پیر (میانگین سن و وزن به ترتیب 27 ماه و 31± 389 گرم) و جوان (میانگین سن و وزن به ترتیب 3 ماه و 13± 224 گرم) تهیه شده و به طور تصادفی به دو گروه شاهد (10 = n) و تجربی (10 = n) تقسیم شدند. پروتکل تمرینی شامل، 4دقیقه دویدن و 2 دقیقه استراحت فعال در10 وهله تمرینی بود. سرعت دویدن در طول پروتکل به صورت فزاینده از 18 به 30 متر در دقیقه افزایش یافت. برنامه تمرینی هر جلسه به مدت 60 دقیقه، 6 روز در هفته و به مدت 8 هفته انجام شد. موش‌ها 24 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرینی بیهوش شده و عضلات نعلی (SOL) و بازکننده طویل انگشتان پا (EDL) خارج گردید. و فعالیت آنزیم‌های سیترات سنتاز (CS) و لاکتات دهیدروژناز (LDH ) ارزیابی شد. تجزیه و تحلیل اطلاعات با آزمون‌های تحلیل واریانس یک طرفه و تعقیبی توکی انجام شد. نتایج: فعالیت آنزیم CS در گروه تجربی در عضله EDL و SOL در هر دو گروه سنی افزایش معنی‌داری داشت(05/0>p). همچنین اگر چه فعالیت LDH عضله EDL و SOL در گروه پیر تجربی نسبت به گروه پیر شاهد افزایش داشت، ولی این افزایش از نظر آماری معنی‌دار نبود. با این حال، فعالیت LDH در هر دو عضله EDL و SOL درگروه جوان تجربی افزایش معنی‌داری داشت(05/0>p). نتیجه‌گیری: زمانی که هدف ما افزایش هم زمان ظرفیت اکسیداتیو و گلیکولیتیک است، پروتکل تمرینی اجرا شده در این مطالعه می‌تواند در سالمندی و جوانی مفید و سودمند باشد. Introduction: Any type of exercise protocol has specific effects on the physiology of the body. Thus, according to the purpose of the training program and conditions of the subjects, a specific exercise protocol is needed to be considered. Therefore, the purpose of this study was to assess the effect of intermittent training on oxidative and glycolytic capacity in rat skeletal muscles. Methods: Forty male rats were divided into two old (27 mon, 389±31 g) and young groups (3 ± 4 mon, 224±14 g), each of which were randomly divided into control and experimental groups (n = 10). Training group performed intermittent exercise on a treadmill 6 times /week for 8weeks. It consisted of 10 bouts of 4 min running interspersed by 2 min of active rest. All rats were anesthetized, 24 hours after the last session exercise, and Soleus (SOL) and extensor digitorumlongus (EDL) muscles were removed rapidly. In fact, the tissues were analyzed in regard with CS and LDH enzymes activities. In order to analyze the study data, one way-ANOVA and Tukey's post-hoc tests were applied. Results: The results demonstrated that CS enzyme activity in EDL and SOL muscles increased significantly in both, old (OT) and young groups (YT) (p < 0.05). Furthermore, although there was an increase in LDH enzyme activity in OT, it was not statistically significant. However, LDH enzyme activity was significantly higher in both EDL and SOL in YT (P > 0.05). Conclusion: The results suggested that the training method described in the present study can be quite beneficial to the young and old, when a simultaneous increase in oxidative and glycolytic capacity is aimed. Citrate Synthase (CS), Glycolytic, Intermittent Training, Lactate Dehydrogenase (LDH), Oxidative تمرین تناوبی, لاکتات دهیدروژناز, سیترات سنتاز, اکسیداتیو, گلیکولیتیک 1554 1566 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1848-1&slc_lang=fa&sid=1 2011/07/202013/10/202013/12/142013/10/52013/12/192014/01/122013/07/222014/01/52014/01/202014/02/182014/06/202014/07/9 1393/4/18 2014/07/122014/10/62014/07/122014/10/62014/10/62014/06/212014/06/212014/08/162014/10/62014/07/262014/11/92014/12/1 1393/9/10 A Arabmomeni University of Guilan الله یار عرب مومنی h.momeni1350@gmail.com Yes دانشگاه گیلان H Mohebbi University of Guilan حمید محبی No دانشگاه گیلان F rahmani-nia University of Guilan فرهاد رحمانی نیا No دانشگاه گیلان A Riasi University of Guilan احمد ریاسی No دانشگاه گیلان M Marandi University of Guilan محمد مرندی No دانشگاه گیلان

fa اثر عصاره آبی شیرین بیان و ویتامین C بر اختلالات حرکتی ناشی از آکریل آمید در موش صحرایی مقدمه: آکریل‌آمید ترکیبی است که در هنگام سرخ کردن مواد غذایی کربوهیدرات در دمای بالا تولید می‌شود. از آنجایی که سمیت عصبی این ترکیب به اثبات رسیده است، در این مطالعه به بررسی اثر محافظتی عصاره ریشه شیرین بیان و ویتامینC بر اثرات توکسیک آکریل آمید بر کاهش وزن و رفتارهای حرکتی موش صحرایی پرداخته شده است. روش بررسی: در این مطالعه تجربی، 40 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار 28 روزه به پنج گروه هشت تایی شامل گروه کنترل، آکریل آمید، آکریل آمید با ویتامین C، آکریل آمید با عصاره شیرین بیان و گروه توأم آکریل آمید با ویتامین C و عصاره شیرین بیان تقسیم شدند. تیمار تا 6 هفته ادامه یافت. سپس، شاخص‌های رفتار حرکتی با آزمون اختصاصی محیط باز(Open field) سنجیده شد. داده‌ها با استفاده از آزمون آنالیز واریانس یک طرفه (One-way ANOVA) و پس آزمون Tukey تجزیه و تحلیل شد. نتایج: نتایج نشان داد که فعالیت حرکتی درگروه دریافت‌کننده توأم ویتامین C و عصاره شیرین بیان نسبت به گروه آکریل آمید به طور معنی‌داری افزایش یافته است. در حالی که ویتامین C و شیرین‌بیان به تنهایی تغییر معنی‌داری در فعالیت حرکتی حیوانات ایجاد نکردند. به علاوه، تیمار توأم حیوانات با ویتامین C و عصاره شیرین‌بیان، مهار وزن‌گیری ناشی از آکریل‌آمید را به طور معنی‌داری کاهش داد. نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که مصرف توأم شیرین بیان و ویتامین C می‌تواند اثرات سوء ناشی از آکریل‌آمید بر اختلال حرکتی و وزن‌گیری را کاهش دهد. Introduction: Acrylamide is a chemical compound which can be produced while frying carbohydrates in high- temperatures. Since the neurotoxicity of acrylamide was reported in the previous studies, the aim of the present study was to investigate the effects of co-administration of Glycyrrhiza Glabra and Vitamin C on acrylamide-induced weight loss and motor deficits in rats. Methods: In this experimental study, 40 Wistar male rats aged 28 days were divided in to five groups of 8 rats including Control, Acrylamide, Acrylamide + Vitamin C, Acrylamide + Glycyrrhiza Glabra and Acrylamide +Vitamin C + Glycyrrhiza Glabra. All treatments were administered for 6 weeks. Thereafter, locomotor activity indices were measured using open field apparatus. In order to analyze the study data, One-way ANOVA followed by Tukey's test was used. Results: The results showed that motor activity was significantly increased in vitamin C + Glycyrrhiza Glabra group compared with Acryl amide group. While treatment with vitamin C or Glycyrrhiza Glabra alone did not cause any significant changes in locomotor activity indices. In addition, rats treated with the combination of vitamin C and Glycyrrhiza Glabra significantly improved weight gain deficiency induced by Acrylamide . Conclusion: The study findings revealed that the co-administration of vitamin C and Glycyrrhiza Glabra can retard the locomotor dysfunction and improve the weight gain in acrylamide-treated rats. Acryl Amide, Glycyrrhiza Glabra, Open Field Test, Rat, Vitamin C, Weight شیرین بیان, ویتامین C, آکریل آمید, وزن, آزمون محیط باز, موش صحرایی 1567 1576 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-957-1&slc_lang=fa&sid=1 2011/07/202013/10/202013/12/142013/10/52013/12/192014/01/122013/07/222014/01/52014/01/202014/02/182014/06/202014/07/92014/07/27 1393/5/5 2014/07/122014/10/62014/07/122014/10/62014/10/62014/06/212014/06/212014/08/162014/10/62014/07/262014/11/92014/12/12014/10/6 1393/7/14 ME Rezvani Shahid Sadoughi University of Medical Sciences محمد ابراهیم رضوانی erezvani@yahoo.com No دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد A Mirgalili Shahid Sadoughi University of Medical Sciences اقدس میرجلیلی aghdasmirgalili@yahoo.com Yes دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد MH Dashti-Rahmatabadi Shahid Sadoughi University of Medical Sciences محمد حسین دشتی رحمت آبادی Dashti_MH@yahoo.com No دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد AR Talebi Shahid Sadoughi University of Medical Sciences علیرضا طالبی No دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد

fa تولید آنتی بادی منوکلونال در موش علیه مورفین بدون واکنش متقاطع با هرویین مقدمه: سنجش‌های ایمنی برای تشخیص و تعیین مقدار اپیوییدها در خون و سایر مایعات بیولوژیک بر مبنای آنتی‌بادی‌ها می‌باشد. در این مطالعه تولید آنتی‌بادی منوکلونال علیه مورفین مدنظر بود. روش بررسی: تولید آنتی‌بادی منوکلونال علیه مورفین در موش طبق روش استاندارد هیبریدوما انجام گرفت. بدین منظور، پنج سر موش BALB/c ماده 6 تا 8 هفته‌ای با مشتق 6- مورفین همی سوکسینات کونژوگه با آلبومین سرم گاوی کاتیونیزه شده ایمن‌سازی گردیدند. سلول‌های لنفوسیت B طحال موش‌های ایمن شده با سلول‌های میلومایی موشی (Sp2/0) با استفاده از پلی‌اتیلن گلیکول با یکدیگر ادغام شدند. سلول‌های هیبریدوما با رقیق سازی حد تک کلون و تکثیر داده شدند. کلاس و زیر کلاس آنتی‌بادی منوکلونال توسط کیت ایزواستریپ شرکت Roche تعیین شد. به منظور تخلیص آنتی‌بادی از افینیتی کروماتوگرافی پروتئینG استفاده گردید. افینیتی آنتی‌بادی به روش Beatty سنجیده شد. واکنش‌های متقاطع آنتی‌بادی تولیدی با مولکول‌های شبه مورفین تعیین گردید. نتایج: از بین3 کلون ترشح کننده آنتی‌بادی علیه مورفینBSA- بعد از سه بار رقیق‌سازی یک کلون مترشحه پایدار به دست آمد. کلاس آنتی‌بادی حاصل از نوع IgG2b و زنجیره سبک آن از نوع لامبدا (λ) بود. افینیتی آنتی‌بادی حاصل برای مورفین برابر با M-1109 × 8/2 بود. تیتر آنتی‌بادی در محیط رویی سول‌های هیبریدما 1:400 بود. این آنتی بادی هیچ واکنش متقاطعی با هرویین، نالوکسان، نالتروکسان و پاپاورین نشان نداد. نتیجه‌گیری: آنتی‌بادی منوکلونال تولیدی علیه مورفین از افینیتی و ویژگی مناسبی برخوردار بود و با هرویین واکنش متقاطعی نشان نداد. بنابراین این آنتی‌بادی در طراحی روش‌های سنجش ایمنی برای تشخیص مورفین در مایعات بیولوژیک می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد. Introduction: Immunoassay procedures for detecting and determining opioids in blood and other biologic fluids are based on Monoclonal antibodies. In the present study, monoclonal antibody against Morphine was taken into account. Methods: Hybridoma protocol was used in order to produce the monoclonal antibody against morphine in mice. For this purpose, five 6–8-week old female BALB/c mice were immunized with morphine C6- hemisuccinated derivative conjugated to cationized bovine serum albumin (cBSA). The spleens lymphocytes were fused with SP2/0 cells using polyethylene glycol (PEG). Hybridoma clones were subcloned by limiting dilution. Class and subclass of monoclonal antibody were determined using Roche isostrip test. Moreover, antibody was purified by protein G affinity chromatography and affinity was determined according to the method described by Beatty et al. Finally, the cross reaction of monoclonal antibody was determined with some structurally related molecules such as codeine and apomorphine. Results: Among 3 hybridoma clones that reacted with the morphine-BSA, but not with BSA, after thrice limiting dilution, one stable hybridoma monoclon was obtained. The monoclonal antibody (MAb) was found to be of IgG2b class and subclass and containing lambda light chain. The affinity of the MAb to morphine was obtained 2.8 ×109 M-1 by non competitive enzyme immunoassay. The titer of supernatant of cell culture medium was 1/400. The MAb was cross reacted with codeine (100%) and apomorphine (16.5%), though no reaction was observed with heroin, naloxone, naltrexone, and papavrin. Conclusion: The study findings revealed that the produced antibody against morphine was comparable with other antibodies for specificity and affinity therefore it is usable in design of diagnostic immunoassay in biologic fluids. cBSA, Monoclonal Antibody, Morphine مورفین, آنتی‌بادی منوکلونال, cBSA 1577 1585 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1115-3&slc_lang=fa&sid=1 2011/07/202013/10/202013/12/142013/10/52013/12/192014/01/122013/07/222014/01/52014/01/202014/02/182014/06/202014/07/92014/07/272014/06/29 1393/4/8 2014/07/122014/10/62014/07/122014/10/62014/10/62014/06/212014/06/212014/08/162014/10/62014/07/262014/11/92014/12/12014/10/62014/11/9 1393/8/18 S Kashaninan Shahid Sadoughi University of Medical Sciences سوسن کاشانیان No دانشگاه علوم پزشکی شهیدصدوقی یزد M Paknejad Tehran University of Medical Sciences ملیحه پاکنژاد No دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی تهران A shams Shahid Sadoughi University of Medical Sciences علی شمس alis743@yahoo.com Yes علوم پزشکی شهید صدوقی

fa گزارش یک مورد کیست کلدوک در حاملگی مقدمه: کیست کولدوک ناهنجاری مادرزادی مجاری صفراوی است که بیشتر در دوران شیر خوارگی و کودکی رخ می‌دهد و در زمان بارداری نادر است. تظاهرات آن در حاملگی نادر، غیراختصاصی و متغیر می‌باشد. در مواردی که علایم دردهای شکمی و یرقان وجود دارد باید جزء تشخیص‌های افتراقی قرار گیرد. ام آر ای از نظر تشخیص کیست تعداد و جایگاه آناتومیک آن روش مطمئن‌تری می‌باشد. کلانژیوپانکراتوگرافی رزونانس مغناطیسی روش انتخابی در حاملگی است. درمان انتخابی تخلیه کیست با لاپاراسکوپی می‌باشد. Introduction: Choledochal cyst is a rare congenital abnormality of the biliary tract presented primarily in infants and young children. It is very uncommon for choledochal cyst to be demonstrated during pregnancy. In fact, its manifestations during pregnancy are nonspecific and variable. If symptoms of abdominal pain, and jaundice were observed, choledocal cyst should be considered as a differential diagnosis. MRI is regarded more reliable in order to diagnose the number and anatomic location of the cyst. Magnetic resonance cholangiopancratogeraphy is another diagnostic method which can be opted for in pregnancy. Moreover, Laprascopy can be utilized for the cyst fenestration treatment. Case Report, Choledochal Cyst, Pregnancy کیست کلدوک, حاملگی, گزارش مورد 1586 1591 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1432-1&slc_lang=fa&sid=1 2011/07/202013/10/202013/12/142013/10/52013/12/192014/01/122013/07/222014/01/52014/01/202014/02/182014/06/202014/07/92014/07/272014/06/292013/07/25 1392/5/3 2014/07/122014/10/62014/07/122014/10/62014/10/62014/06/212014/06/212014/08/162014/10/62014/07/262014/11/92014/12/12014/10/62014/11/92014/05/26 1393/3/5 Sh Alizadeh Arak University of Medical Sciences شعبانعلی علیزاده alizadeh3318@yahoo.com Yes دانشگاه علوم پزشکی اراک Kh Ahrari Islamic Azad University, Arak Branch خدیجه احراری kh-ahrari@iau.arak.ac.ir No دانشگاه ازاد اسلامی اراک MR Alizadeh Shahid Beheshti University of Medical Sciences محمد رضا علیزاده danialalz@yahoo.com No دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی