fa مقایسه الگوهای تعامل والدین در کودکان مبتلا به اختلال کمبود توجه- بیش فعالی با گروه کنترل عمومى General پژوهشي Original article مقدمه: الگوهای ارتباطی والدین با کودکان می تواند شخصیت فرزندان را تحت تأثیر قرار داده و باعث ایجاد ویژگیهای رفتاری مثبت یا منفی شود. چگونگی برخورد والدین، اثرات طولانی بر رفتار، عملکرد، انتظارات و در نهایت بر شخصیت افراد در آینده دارد. هدف از انجام این پژوهش، بررسی الگوهای تعامل والدین در کودکان با اختلال کمبود توجه- بیش فعالی می باشد. روش بررسی: این مطالعه از نوع مورد ، شاهد و برروی پنجاه کودک 12-7 ساله پسر انجام گرفت، 25 نفر دانش آموز مبتلا به اختلال کمبود توجه به پیش فعالی مراجعه کننده به کلینیک های روانپزشکی شهر اصفهان براساس معیارهای تشخیصی DSM-IV بودند و 25 نفر نیز دانش آموزان پسر عادی بودند که به صورت نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای از بین دبستانهای نواحی پنجگانه شهر اصفهان در سال 1384 انتخاب شدند و پرسش نامه الگوی تعامل والدین (شافر و ادگرتون) در مورد آنها انجام گرفت. نتایج: در الگوی تعامل «ارتباط» میانگین نمره کودکان عادی 08/15 و میانگین نمره کودکان کمبود توجه- بیش فعال 42/13، در الگوی تعامل «پذیرش» میانگین گروه اول 76/14 و میانگین گروه دوم 76/11، در الگوی تعامل «کنترل» میانگین گروه اول 90/14 و گروه دوم 88/10، در الگوی تعامل «استقلال» میانگین گروه اول 28/13 و گروه دوم 76/11، در الگوی تعامل «کنترل پرخاشگرانه» میانگین گروه اول 13 و گروه دوم 68/19 و در الگوی تعامل «عدم دلبستگی پرخاشگرانه» میانگین گروه اول 36/13 و گروه دوم 67/16 می باشد. میانگین نمره الگوی تعامل والدین کودکان عادی در تمامی الگوهای تعاملی به جز «کنترل پرخاشگرانه» و «عدم دلبستگی پرخاشگرانه» بالاتراز کودکان مبتلا به کمبود توجه-بیش فعالی می باشد. نتیجه گیری: هرچه نمره الگوی تعاملی «پذیرش» والدین بیشتر باشد، شدت علایم کمبود توجه بیش فعال فرزندان آنها کمتر است. هرچه الگوی تعاملی «کنترل» مثبت در والدین بیشتر باشد نیز شدت علایم کمتر می باشد. همچنین با افزایش نمرات الگوهای تعامل «کنترل پرخاشگرانه» و «عدم دلبستگی پرخاشگرانه» شدت علایم کمبود توجه بیش فعال افزایش می یابد. Introduction: Communicational patterns of the parents can either positively or negatively influence children's personality. Parenting manner has long-term effects on behavior, function, expectations and eventually people's future personality. This study investigates parental interaction patterns in children with attention deficit- hyperactive disorder. Methods :In this study, 50 male children aged 7-12 years were selected in two groups including 1) 25 students with ADHD referring to psychiatry clinics in Isfahan according to the diagnostic scale of DSM- IV and 2) 25 healthy boys selected by random cluster multistage sampling from primary schools in five districts of Isfahan from Septamber 2005 until March 2005. Schaffer and Edgerton parental interaction questionnaire was filled for them. Results: In "Communication" interaction pattern, the mean score of healthy children was 15.08, while the mean score of ADHD children was 13.42. In "admission" interactional pattern the mean of the first group was 14.76, while the second group was 11.76. In "control" interactional pattern, mean of group one was 13.28 and the second group was 11.76. In "aggression control" interactional pattern, the mean of group one was 13 and the second group was 14.68. In "lack of aggressive attachment" interactional pattern, mean of the first group was 13.36 and the second group was 16.67. The mean scores of parental interactional pattern in healthy children were all higher than ADHD children except for "aggression control" and "lack of aggressive attachment" interactional patterns. Conclusion: The more the parental "admission" interactional pattern score, the lower the signs of ADHD in children. The signs of severity are lower in cases with more positive parental "control" interactional patterns. If the scores of "lack of aggressive/ attachment" and "aggressive/ control" interactional patterns are higher, ADHD signs are more severe. Parental, Interaction patterns, ADHD 35 43 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-625&slc_lang=fa&sid=1 M karahmadi مژگان کار احمدی . Karahmadi@med.mui.ac.ir Yes R Tabaiean راضیه طبائیان No M Afkhami -Aghda محمد افخمی عقدا No