fa اثربخشی برنامه والدگری مثبت بر خودکارآمدی والدینی و تعامل مادر-کودک دارای کم‌توانی هوشی روانشناسی Psychology پژوهشي Original article مقدمه: کم‌توانی‌هوشی می‌تواند تمام جنبه‌های زندگی فرد را تحت تأثیر قرار دهد و از سویی دیگر، اجرای برنامه‌های آموزشی والدگری نتایج مؤثری را به همراه دارد. هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی برنامه والدگری مثبت بر خودکارآمدی والدینی و تعامل مادر-کودک دارای کم‌توانی‌هوشی است. روش‌بررسی: در این مطالعه، از طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل استفاده شد. 40 نفر از مادران دانش‌آموزان دارای کم‌توانی‌هوشی به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده از مدارس استثنایی شهرستان‌های تهران انتخاب شدند. مادران به‌طور تصادفی به دو گروه 20 نفری(گروه آزمایش و کنترل) تقسیم شدند. گروه آزمایش در 10 جلسه آموزشی والدگری مثبت(هفته‌ای 2 جلسه و هر جلسه 60 دقیقه) شرکت کردند، در حالی که به گروه کنترل هیچ آموزشی ارائه نشد. ابزار پژوهش شامل مقیاس خودکارآمدی و مقیاس رابطه والد-کودک بود. داده‌ها با روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری و با استفاده از در نرم‌افزار SPSS نسخه 22 مورد تجزیه و تحلیل قرار‌گرفت. نتایج: نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیری نشان داد که گروه آزمایش و کنترل حداقل در یکی از مقیاس‌های خودکارآمدی والدینی یا تعامل والد‌کودک به‌طور معنی‌دار با یکدیگر تفاوت دارند. همچنین، آموزش برنامه والدگری مثبت بر خودکارآمدی والدینی و تعامل والد‌کودک اثر مثبت و معنی‌داری دارد. نتیجه‌گیری: برنامه والدگری مثبت بر خودکارآمدی والدینی و تعامل مادر با کودک دارای کم‌توانی‌هوشی مؤثر است. با توجه به این که تقویت مهارت‌های والدگری منجر به افزایش خودکارآمدی والدینی و تعامل مادر با کودک می‌شود، برنامه‌ریزی جهت آموزش برنامه والدگری مثبت به مادران کودکان دارای کم‌توانی‌هوشی اهمیت ویژه‌ای دارد. Introduction: Intellectual disability can affect all aspects of an individual's life. On the other hand, applying parenting educational programs has been associated with effective outcomes. Therefore, the present study aimed to assess the effectiveness of positive parenting program(Triple-P) on parental self-efficacy and mother-child interaction in children suffering from the intellectual disability. Methods: In the present study, pre-test, post-test design with a control group was used. Forty mothers of children suffering from intellectual disability were randomly selected from exceptional schools of Tehran province. They were randomly divided into experimental and control groups(20 per group). The former group participated in 10 training sessions of positive parenting program(twice a week each session lasted 60 minutes), whereas the latter group did not receive any specific training. The study data were gathered via parenting self-agency measure and parent-child relationship scale. Moreover, the data were analyzed using SPSS software(version 22) via multiple analysis of covariance. Results: The study results revealed a significant difference between experimental and control group at least in one of the scales of the parental self-adequacy or mother-child interaction. Furthermore, positive parental program training demonstrated a significant positive effect on parental self-efficacy and mother-child interaction. Conclusion: The findings of the present study proposed that as enhancing parenting skills leads to an increase in parental self-efficacy as well as mother-child interaction within children suffering from the intellectual disability, it seems essential to plan training the positive parenting program for mothers of such children. برنامه والدگری مثبت, خودکارآمدی, تعامل مادر-کودک, کم‌توانی‌هوشی Intellectual disability, Mother-child interaction, Positive parenting program, Self- efficacy 489 500 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-2138-1&slc_lang=fa&sid=1 M Ashori محمد عاشوری ashorihh2@gmail.com Yes Tehran University دانشگاه تهران GHA Afrooz غلامعلی افروز No Tehran University دانشگاه تهران AA Arjmandnia علی اکبر ارجمندنیا No Tehran University دانشگاه تهران M Pormohammadreza-tajrishi معصومه پورمحمدرضای تجریشی No Research Center, University of Social Welfare & Rehabilitation Sciences مرکز تحقیقات توانبخشی اعصاب اطفال، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران B Ghobari-Bonab باقر غباری بناب No Tehran University دانشگاه تهران