fa اثر ژل تتراسیکلین موضعی به همراه درمان غیرجراحی پریودنتال بر روی HbA1c و Lipid profile بیماران دیابتی نوع 2: مطالعه بالینی – بیو شیمیایی پریودانتیکس Periodontics کارآزمایی بالینی clinical trial مقدمه: هدف مطالعه حاضر، تعیین اثر تجویز ژل تتراسایکلین موضعی به همراه درمان غیرجراحی پریودنتال بر روی سطح HbA1c و Lipid profile در بیماران دیابتی نوع 2 می‌باشد. روش بررسی: 30 بیمار مبتلا به دیابت ملیتوس نوع 2 به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. یک گروه جرم‌گیری و تسطیح سطح ریشه و گروه دیگر جرم‌گیری و تسطیح سطح ریشه به همراه ژل تتراسیکلین موضعی دریافت کردند. فاکتورهای بالینی شامل ایندکس لثه‌ای (GI)، ایندکس پلاک (PI)، عمق پاکت پریودنتال (PDD) و فاکتورهای بیوشیمیایی شامل HbA1c و Lipid profile در ابتدای مطالعه و 3 ماه بعد در این بیماران ارزیابی شد. نتایج: در مقایسه فاکتورهای بالینی بین دوگروه مطالعه، عمق پاکت پریودنتال به صورت معنی‌دار در گروه دریافت‌کننده ژل تتراسیکلین کاهش یافت. در بین فاکتورهای بیوشیمیایی هم میزان تری‌گلیسرید (TG) در گروه دریافت‌کننده ژل به صورت معنی‌دار کاهش یافت. تفاوت سایر فاکتورهای بالینی و بیوشیمیایی بین دو گروه معنی‌دار نبود. نتیجه‌گیری: در هر دو گروه بعد از انجام درمان بهبود فاکتورهای بالینی و بیوشیمیایی دیده شد. با این وجود به نظر می‌رسد تجویز ژل تتراسیکلین موضعی به همراه درمان غیرجراحی پریودنتال در بهبود برخی فاکتورهای بالینی و بیوشیمیایی شامل PPD و TG، مؤثر بوده است، اگر چه سایر فاکتورها بر درمان غیرجراحی پریودنتال به تنهایی برتری نداشت. Introduction: The present study aimed to evaluate the Effect of topical tetracycline gel application with non surgical periodontal therapy on HbA1c and lipid profile in type 2 diabetic patients. Methods: A total of 30 type 2 diabetic patients were randomly divided into two groups. The first group received scaling and root planning, whereas the second group received scaling and root planning with topically applied tetracycline gel. Clinical factors such as GI, PI, PPD and biochemical factors such as HbA1c and lipid profile were assessed in beginning of study and 3 months later. Results: Comparing the clinical factors between the two groups revealed that periodontal pocket depth significantly reduced in tetracycline-received group. Regarding the biochemical factors, triglyceride levels decreased significantly in tetracycline-received group. No significant difference was observed between the two groups in regard with other clinical and biochemical factors. Conclusion: The study findings demonstrated that clinical and biochemical parameters have been improved after non surgical periodontal treatment in both groups. Although it seems that application of topical tetracycline gel combined with non-surgical periodontal therapy is effective in improvement of some clinical and biochemical factors like PPD and TG, it doesn’t offer any superiority in regard with other factors compared to mere non surgical periodontal therapy. پریودنتیت مزمن, ژل تتراسیکلین موضعی, دیابت نوع 2 Chronic Periodontitis, Topical Tetracycline Gel, Type 2 Diabetes 1387 1395 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1745-1&slc_lang=fa&sid=1 A Haerian Ardakani احمد حائریان اردکانی ahmad.haerian@gmail.com No Shahid Sadooghi University of Medical Science دانشگاه علوم پزشکی شهیدصدوقی یزد Y Asadi یاسین اسدی yasin_asadi63@yahoo.com Yes Shahid Sadooghi University of Medical Science دانشگاه علوم پزشکی شهیدصدوقی یزد M Afkhami Ardakani محمد افخمی اردکانی afkhamiam@yahoo.com No Shahid Sadooghi University of Medical Science دانشگاه علوم پزشکی شهیدصدوقی یزد M Nooorelahi مریم نورالهی M.noorelahi@gmail.com No Shahid Sadooghi University of Medical Science دانشگاه علوم پزشکی شهیدصدوقی یزد A Sooratgar آیدین صورتگر aidin_s66@yahoo.com No Shahid Sadooghi University of Medical Science دانشگاه علوم پزشکی شهیدصدوقی یزد