fa اجرای دورکاری در ستاد وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و ارائه الگوی مناسب سایر other پژوهشي Original article مقدمه: دورکاری شکلی از روش‌های انجام شغل است که در این روش، انجام کارها از راه دور و با استفاده از ابزارهای ارتباط از راه دور و به شکل انعطاف‌پذیر از نظر زمان و مکان انجام می‌شود. مطالعه حاضر با هدف بررسی اجمالی جوانب مثبت و منفی اجرای دورکاری در سازمان‌ها انجام شده و در نهایت مدلی برای اجرای دورکاری در ستاد وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی ارائه می‌دهد. روش بررسی: مطالعه حاضر از نوع توصیفی ـ تحلیلی می‌باشد و متغیرهای آن از نوع کیفی هستند. با توجه به اینکه طی ارزیابی انجام شده در این پژوهش هیچ کدام از مشاغل ستاد وزارت بهداشت به صورت صد درصد قابل دورکاری نبودند، فرمی برای گردآوری اطلاعات طراحی گردید تا کارکنان متقاضی دورکاری آن را تکمیل و پس از طی مراحل ارزیابی و گذر از فیلترهای مورد نیاز، دورکاری آنها در کارگروه مربوطه بررسی و تأیید یا رد گردد. نتایج: طبق ارزیابی شرح وظایف رشته‌های شغلی و پست‌های سازمانی مشاغل تحت پوشش وزارت بهداشت مشخص گردید از حدود 250 رشته شغلی موجود در ستاد وزارت بهداشت، تنها 78 رشته شغلی و برخی از پستهای سازمانی این رشته‌های شغلی البته به شرط محقق شدن شرایط لازم و بازبینی شرح وظایف آنها، قابلیت دورکار شدن را دارا می‌باشند. به علاوه نتایج پایلوت مشاغل اداره کل منابع انسانی نشان داد از مجموع 46 شغل این حوزه تنها 22 درصد قابلیت انجام از طریق دورکاری را دارند. پس از ابلاغ دورکاری در ستاد وزارت بهداشت با توجه به ویژگی‌های مشاغل کارکنان متقاضی دورکاری، در یک دوره ٢ ماهه حدود ٣ درصد کارکنان ستاد مرکزی درخواست دورکاری نمودند که از این بین ٢٧ درصد آنها مرد و مابقی زن بوده‌اند. نتیجه‌گیری: اجرای دورکاری می‌تواند منجر به افزایش بهره‌وری، افزایش کیفیت زندگی کاری، کاهش هزینه‌ها و حجم رفت و آمد کارکنان گردد، اما برای اجرای مؤثر آن می‌بایست در ابتدا مشاغل مورد بازنگری قرار گیرند و سپس بستر لازم از بعد فنی و ایجاد انگیزه در نیروی انسانی برای آن فراهم گردد در غیر این صورت ممکن است باعث بی‌نظمی در انجام امور شود. Introduction: Teleworking is a kind of method in which works are performed utilizing telecommunicating tools time and location free. The current study aimed to have quick survey on merits and demerits of implementing teleworking project in Iran's governmental organizations. Furthermore, it intends to design a model for teleworking implementation in Ministry of Health and Medical Education (MoH&ME). Methods: This is a descriptive and analytical study and its variables are also qualitative. Since in this study no occupation in MoH & ME couldnot (1000 percent) be purely teleworked, a teleworking applicant form was devised as the research to be filled by teleworking appliers. Afterwards, their teleworking applicant form was evaluated having passed from the required filters, their teleworking would be accepted or rejected. Results: According to the duty description of MoH&ME's occupations, it was clarified that the only 78 out of 250 job positions could be done by teleworking provided the required conditions as well as the reconsideration of duty descriptions were satisfied. Indeed the study results regarding the job positions of Human Resource Management Office showed that from total of 46 job positions in this office, only 22% can be done through teleworking method. Regarding teleworking appliers charactristics in MoH&ME during 2 months period, 3% of MoH & ME personnel applied teleworking and within them, 27% were male and 77% were female. Conclusion: Implementation of teleworking could increase productivity, quality of work life and decrease costs and personnel transportation bulk, however for effective implementation, first jobs should be reconsidered, then necessary technical capacity and also motivated human resources should be provided, otherwise a disorder might occur in performing the affairs. دورکاری، کار از راه دور، وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی Job positions; MoH & ME; Teleworking 760 769 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-832-11&slc_lang=fa&sid=1 H Mobaraki حسین مبارکی Yes E Ehsani Chimeh الهام احسانی چیمه No R Khalilnejaz رقیه خلیل نژآد No M Bayat محبوبه بیات No T Kashkalani طاهره کشکلانی No