fa تاثیر مقابله درمانگری برسلامت عمومی مادران دارای فرزند عقب مانده ذهنی ژنتیکی و غیر ژنتیکی عمومى General پژوهشي Original article مقدمه: فرزند عقب مانده ذهنی به عنوان منبع فشار روانی، سلامت عمومی والدین بخصوص مادران را به خطرمی اندازد، ولی میزان تأثیر آن تا اندازه ای به ارزیابی شناختی و مهارت های مقابله ای فرد بستگی دارد. پژوهش حاضر با هدف مطالعه اثر مقابله‌ درمانگری بر سلامت عمومی مادران کودکان عقب‌ مانده ذهنی با علل ژنتیکی و غیرژنتیکی صورت گرفته است. روش بررسی: این پژوهش از نوع شبه آزمایشی می باشد. در این تحقیق 40 نفر از مادران دارای فرزند عقب مانده ذهنی شهر یزد که در سال تحصیلی 89-1388 فرزندان آنها زیر نظر بهزیستی مشغول به تحصیل بودند، به صورت روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و با گمارش داوطلبانه به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. در مرحله پیش آزمون مادران به پرسشنامه ‌سلامت عمومی پاسخ دادند و در مرحله بعدی، گروه آزمایش تحت درمان شیوه‌های مقابله‌ای قرار گرفتند، سپس هر دو گروه آزمایش و کنترل در مرحله پس آزمون مجدداً با پرسشنامه فوق مورد آزمون و داده‌ها با استفاده از آزمون تی وآنالیز کواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: یافته ها نشان داد که اثر مقابله‌ درمانگری بر سلامت عمومی مادران دارای فرزند عقب مانده ذهنی ژنتیکی و غیر ژنتیکی یکسان است و سلامت عمومی مادران هر دو گروه را افزایش می‌دهد،‌ علایم جسمانی و افسردگی مادران راکاهش می‌دهد و خواب و کارکرد اجتماعی آنها را بهبود می‌بخشد. همچنین بین سن و تحصیلات مادران مقابله درمانگری رابطه مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: پیشنهاد می‌شود مقابله درمانگری برای کلیه مادران دارای فرزند عقب مانده ذهنی اعم از ژنتیکی و غیر ژنتیکی جهت افزایش سلامت عمومی انجام شود. Introdution: Presence of mentally retarded children as a source of pressure can jeopardize the general health of parents, especially mothers. The range of effect depends on the recognitive evaluation and the individual. The aim of this study was to investigate the effect of coping-therapy on mental health of mothers with genetically and non genetically mentally retarded children referring to Yazd clinical center. Methods: This study was semi experimental and included 40 mothers with mentally retarded children studying in schools supported by the welfare organization of Yazd in 2009- 2010 and were selected by available sampling method. They were divided to two groups case and control. Before any therapy, all of the mothers answered a general health questionnaire(GHQ28). In the next step, coping-therapy was performed on the case group. In the end, all of the mothers answered the same questionnaire(GHQ28) and data were analyzed by covariance method and t test. Results: The research indicated that coping-therapy has a positive effect on the mental health of mothers with genetically mentally retarded children. This effect is similar on mothers of children with non genetically mental retarded children. Coping-therapy decreases the somatic signs of depression in mothers and improves their sleeping and social efficacy. There was no association of age and educational level of mothers with coping-therapy. Conclusion: Coping-therapy can improve the mental health of mothers of both genetically and non genetically mentally retarded children مقابله درمانگری، سلامت عمومی، مادران، فرزند عقب مانده ذهنی ژنتیکی، عقب ماندگی ذهنی غیر ژنتیکی Mothers, Mental Health, Mentally Disabled Persons, Mental Retardation 104 113 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-14-36&slc_lang=fa&sid=1 M Alagheband مریم علاقبند No AR Aghayousefi علی رضا آقایوسفی No M Kamali محمود کمالی No M Dehestani مهدی دهستانی No F Haghiroalsadat بی بی فاطمه حقیرالسادات No T Nazari طاهره نظری No MH Sheikha محمد حسن شیخها sheikhha@ssu.ac.ir Yes