fa مقایسه میزان شیوع پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی ژن گیرنده مو(mu) در افراد معتاد و غیر معتاد عمومى General پژوهشي Original article مقدمه: توجه به تحقیقات علمی جهت پیشگیری از ابتلا به مواد مخدر ضروری می باشد. مهمترین محل اثر مواد مخدر بر مغز است و گیرنده ی مو (mu) یکی از محل های اولیه عملکرد این مواد محسوب می شود. در این مقاله شیوع پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی (Single nucleotide polymorphism) ژن گیرنده مو در افراد معتاد با افراد غیر معتاد مقایسه شده است. روش بررسی: در این مطالعه ی مورد- شاهدی، پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی A118G در اگزون 1 گیرنده مو (mu) در 47 فرد معتاد(27 نفر به تریاک، 18 نفر به هروئین و 2 نفر به هر دو نوع ماده مخدر) مراجعه کننده به مراکز ترک اعتیاد در شهرستان سیرجان و 30 فرد غیرمعتاد به وسیله استخراج DNA از نمونه خون محیطی و انجام آزمایشات ملکولی PCR-Arms بررسی شد. نتایج: میزان شیوع پلی مورفیسم ((AA در گروه شاهد 7/66% و در گروه مورد 1/68% در حالیکه شیوع پلی مورفیسم (AG) در گروه شاهد 30% و گروه مورد7/27% بود. نهایتاً آزمایشات میزان شیوع (GG) را درگروه شاهد3/3% و در گروه مورد 3/4% نشان دادند. مقایسات آماری عدم وجود رابطه معنادار بین دو متغییر را نشان داد. نتیجه گیری: نتایج بیانگر آن است که رابطه ای بین ژنوتیپ AA ,AG ,GG گیرنده مو و اعتیاد به هروئین و تریاک در بیماران مورد مطالعه وجود ندارد. با توجه به آنکه ممکن است چند شکلی های قرار گرفته در مناطق دیگر بر پذیرش دارو اثر داشته باشند، لذا جهت بررسی بیشتر لازم است تمام اگزونهای ژن رسپتور مو بررسی ژنتیکی شود. در ضمن به نظر می رسد در منطقه مورد مطالعه عوامل دیگری مانند عوامل محیطی نیز می تواند بر اعتیاد تاثیر داشته باشد. Introduction: The importance of scientific research in prevention of drug addiction is obvious. The main site of drug action is the brain. Mu receptor is the first place of drug action. In this study, the rate of mu receptor gene single nucleotide polymorphism (SNP) was compared in addicts and non-addicts. Methods: In this study AA, AG and AA polymorphism of mu receptor gene was investigated in 47 addicts and 30 non-addicts (controls). DNA was extracted by salting out method from peripheral blood and the PCR-Arms was performed. Results: In control group, 66.7% had AA polymorphism while 68.1% of addict group showed this polymorphism. The AG polymorphism was 30% and 27.7% in control and addict groups, respectively. The GG polymorphism was 3.3% in control and 4.3% in addict group. There were no significant differences between the two groups. Discussion: Our results indicated that there is no relationship between the mu receptor gene SNP and addiction. The other SNPs in this gene and other genes must be investigated. In addition, it seems that other factors such as environmental factors could play a role in addiction. پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی، هروئین، مورفین، ژن گیرنده مو، معتاد Polymorphism,Genetic; Polymorphism, Single Nucleotide; Heroin; Receptors, Opioid, Mu 330 336 http://jssu.ssu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-942&slc_lang=fa&sid=1 M Sheikhha محمد حسن شیخها sheikhha@ssu.ac.ir Yes N Ghasemi نسرین قاسمی No H Nazem حبیب اله ناظم No A Homaei اعظم همایی No F Haghirossadat بی بی فاطمه حقیر السادات No