دوره 33، شماره 12 - ( اسفند 1404 )
جلد 33 شماره 12 صفحات 9670-9654 |
برگشت به فهرست نسخه ها
چکیده: (434 مشاهده)
مقدمه: مچ پا به دلیل تحمل وزن بدن یکی از آسیبپذیرترین مفاصل اندام تحتانی میباشد. لذا هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر کوتاه مدت و بلندمدت تمرینات در آب و تراباند بر نیروهای عکس العمل زمین در افراد دارای پای پرونیت طی راهرفتن بود.
روش بررسی: مطالعه حاضر از نوع مروری سیستماتیک و متاآنالیز بود. جستجوی مقالات مورد استفاده به زبان فارسی و لاتین از ابتدای سال 1399 تا ابتدای ماه خرداد سال 1403 در پایگاههای استنادیWOS ،SID ، Magiran،Scopus ، PubMed، ISC و موتور جستجوگر Google Scholar انجام گرفت. 4 مقاله بر اساس معیارهای ورود و خروج انتخاب شد. اثر کوتاهمدت و بلندمدت نیروهای عکس العمل زمین، ایمپالس، گشتاور آزاد و نرخ بارگذاری مطالعهها گردآوری و مورد فراتحلیل قرار گرفت. برای کیفیتسنجی مقالات از پرسشنامه Downs و Black استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل دادهها از نرمافزار رایگان Revman 5.1 (نسخه Review Manager Version 5.1.) استفاده شد.
نتایج: یافتهها نشان داد که انجام هشت هفته تمرینات در آب افزایش معنیداری بر نیروی قدامی- خلفی طی فاز تماس پاشنه پا داشت (0/002=P؛ %84=2I). به علاوه نتایج حاکی از آن است به طور کلی انجام تمرینات در آب به ترتیب اثر کاهشی معنیداری بر ایمپالس راستای داخلی-خارجی (0/03=P؛ Z=2.16) و اوج مثبت گشتاور آزاد در افراد دارای پای پرونیت طی راهرفتن داشت (0/02=P؛Z=2.33). به علاوه نتایج حاکی از آن است که انجام هشت هفته تمرینات در آب میتواند افزایش معنیداری بر اوج منفی گشتاور آزاد داشته باشد (0/0001=P؛Z=3.81) .نتایج فراتحلیل نشان داد که اثر کوتاهمدت و بلندمدت (هشت هفته) تمرینات در آب و تراباند تاثیر معنیداری بر نیروهای عمودی و داخلی-خارجی (طی هر دو فاز تماس پاشنه و هل دادن) و نیروی قدامی- خلفی طی فاز هل دادن، نداشت (0/05>P).
نتیجهگیری: با توجه به نتایج فراتحلیل حاضر به نظر میرسد که تمرینات در آب بهصورت بلندمدت اثر کلینیکی و درمانی موثرتری بر مکانیک راهرفتن در افراد داری پای پرونیت دارد و برای اصلاح الگوی راهرفتن میتواند مفید باشد.
روش بررسی: مطالعه حاضر از نوع مروری سیستماتیک و متاآنالیز بود. جستجوی مقالات مورد استفاده به زبان فارسی و لاتین از ابتدای سال 1399 تا ابتدای ماه خرداد سال 1403 در پایگاههای استنادیWOS ،SID ، Magiran،Scopus ، PubMed، ISC و موتور جستجوگر Google Scholar انجام گرفت. 4 مقاله بر اساس معیارهای ورود و خروج انتخاب شد. اثر کوتاهمدت و بلندمدت نیروهای عکس العمل زمین، ایمپالس، گشتاور آزاد و نرخ بارگذاری مطالعهها گردآوری و مورد فراتحلیل قرار گرفت. برای کیفیتسنجی مقالات از پرسشنامه Downs و Black استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل دادهها از نرمافزار رایگان Revman 5.1 (نسخه Review Manager Version 5.1.) استفاده شد.
نتایج: یافتهها نشان داد که انجام هشت هفته تمرینات در آب افزایش معنیداری بر نیروی قدامی- خلفی طی فاز تماس پاشنه پا داشت (0/002=P؛ %84=2I). به علاوه نتایج حاکی از آن است به طور کلی انجام تمرینات در آب به ترتیب اثر کاهشی معنیداری بر ایمپالس راستای داخلی-خارجی (0/03=P؛ Z=2.16) و اوج مثبت گشتاور آزاد در افراد دارای پای پرونیت طی راهرفتن داشت (0/02=P؛Z=2.33). به علاوه نتایج حاکی از آن است که انجام هشت هفته تمرینات در آب میتواند افزایش معنیداری بر اوج منفی گشتاور آزاد داشته باشد (0/0001=P؛Z=3.81) .نتایج فراتحلیل نشان داد که اثر کوتاهمدت و بلندمدت (هشت هفته) تمرینات در آب و تراباند تاثیر معنیداری بر نیروهای عمودی و داخلی-خارجی (طی هر دو فاز تماس پاشنه و هل دادن) و نیروی قدامی- خلفی طی فاز هل دادن، نداشت (0/05>P).
نتیجهگیری: با توجه به نتایج فراتحلیل حاضر به نظر میرسد که تمرینات در آب بهصورت بلندمدت اثر کلینیکی و درمانی موثرتری بر مکانیک راهرفتن در افراد داری پای پرونیت دارد و برای اصلاح الگوی راهرفتن میتواند مفید باشد.
نوع مطالعه: مروری |
موضوع مقاله:
فیزیولوژی ورزش
دریافت: 1403/4/7 | پذیرش: 1403/6/18 | انتشار: 1405/2/15
دریافت: 1403/4/7 | پذیرش: 1403/6/18 | انتشار: 1405/2/15
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |