مقدمه: سالانه اعمال جراحی زیادی در جهان انجام میشود که تمهیدات لازم بهمنظور ایمنی هرچه بیشتر بیمار، امری ضروری است. ترکیبی از داروهای آتروپین و نئوستیگمین تحت نام ریورس که در پایان جراحی برای بیاثر کردن داروهای شل کننده عضلانی، تزریق میشود میتواند روی ثبات قلبی و عروقی تاثیرگذار باشد. هدف از این مطالعه دستیابی به راهکاری جهت به حداقل رساندن این تاثیر میباشد.
روش بررسی: مطالعه حاضر از نوع کارآزمایی بالینی دوسوکور بود. 69 بیمار کاندید اعمال جراحی مختلف که واجد شرایط ورود به مطالعه بودند، بهصورت هدفمند انتخاب و بهطور تصادفی بر مبنای سرعت تزریق ریورس (10 ثانیه، 1 دقیقه و 3 دقیقه) به سه گروه تقسیم شدند. ابتدا در پایان عمل و قبل از تزریق ریورس و سپس در زمانهای مختلف پس از تزریق، تعداد ضربان قلب بهوسیله چک لیست اطلاعات ثبت شد. سپس دادهها وارد نرمافزارversion 16 SPSS گردید و بهوسیله آمار توصیفی مورد تحلیل قرار گرفت.
نتایج: متغیرهای جنس و سرعت تزریق، بر تغییرات ضربان قلب موثر هستند به گونهای که میانگین این تغییرات در زنان بیشتر از مردان و در ﮔﺮوه تزریق 3 دقیقه ای نسبت به سایر گروهها، کمتر بوده است.
نتیجهگیری: تزریق 3 دقیقهای ریورس کمترین تاثیر را بر تغییرات ضربان قلب بیماران، پس از اعمال جراحی دارد.
نوع مطالعه:
کارآزمایی بالینی |
موضوع مقاله:
فارماکولوژی دریافت: 1403/2/23 | پذیرش: 1403/12/11 | انتشار: 1404/2/15