دوره 27، شماره 7 - ( مهر 1398 )                   جلد 27 شماره 7 صفحات 1701-1713 | برگشت به فهرست نسخه ها

DOI: 10.18502/ssu.v27i7.1930


XML English Abstract Print


چکیده:   (1002 مشاهده)
مقدمه: اختلال دوقطبی با نشانه‌های مزمنی همراه است که توانایی‌های شناختی و کارکردهای اجرایی بیماران را تحت‌تاثیر قرار می‌دهد. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی مداخله شناخت‌درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر تکانشگری و خودبازداری بیماران دوقطبی تحت درمان دارویی بود.
روش بررسی: این پژوهش یک تحقیق نیمه‌آزمایشی بر اساس طرح تجربی مبتنی بر کارآزمایی بالینی با گروه آزمایش و کنترل همراه با پیش‌آزمون و پس‌آزمون بود. از میان بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی مراجعه‌کننده به مرکز بهزیستی بیماران اعصاب و روان نورالمهدی اصفهان، 30 بیمار زن و مرد به صورت نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. به‌منظور گردآوری داده‌های پژوهش در مراحل پیش‌آزمون و پس‌آزمون، از پرسشنامه‌های، تکانشگری و خودبازداری استفاده گردید. گروه آزمایش تحت‌آموزش مداخله شناخت‌درمانی مبتنی بر ذهن‌آگاهی قرار گرفت و داده‌های به‌دست آمده با استفاده از نرم‌افزار SPSS Inc., Chicago, IL; Version 16 و آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافته ها: یافته‌های به‌دست آمده نشان می‌دهد که بین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون شرکت‌کنندگان در مولفه‌های تکانشگری و خودبازداری بر حسب عضویت گروهی تفاوت معنی‌داری وجود دارد.
نتیجه‌گیری: با توجه به یافته‌های این پژوهش به‌نظر می‌رسد کاهش تکانشگری، به‌ویژه در ابعاد شناختی و حرکتی و افزایش خودبازداری در ابعاد فرونشاندن خشم، کنترل تکانه و مراعات دیگران، تحت‌تاثیر شناخت‌درمانی مبتنی بر ذهن‌آگاهی می‌باشد. بنابراین توجه به مداخله روانشناسی مبتنی بر ذهنآگاهی، علاوه بر درمانهای دارویی بیماران، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.


 
متن کامل [PDF 940 kb]   (344 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: روانشناسی
دریافت: 1397/7/5 | پذیرش: 1397/10/8 | انتشار: 1398/9/12