دوره 25، شماره 9 - ( آذر 1396 )                   جلد 25 شماره 9 صفحات 748-758 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


چکیده:   (98 مشاهده)
مقدمه: هایپرتروفی فیزیولوژیک قلب در پی فعالیت بدنی با تغییراتی در توده قلب نمایان می‌گردد. این فعالیت‌ها موجب تغییر در بیان ژن‌های درگیر در این هایپرتروفی می‌شود و Hand2 یکی از این ژن‌هاست. پژوهش حاضر در پی یافتن اثر فعالیت‌‌های تداومی و تناوبی در آب بر بیان ژن Hand2 و توده قلب موش‌ها انجام گرفت.
روش بررسی: 24 سر موش ویستار نر با وزن 7/15 ± 30/229 گرم در چهار گروه کنترل، شَم، تمرین تداومی و تناوبی به طور تصادفی قرار گرفتند. گروه تداومی 12 هفته 5 روز در هفته با افزایش مدت شناوری به طور فزاینده به شنا در حوضچه پرداختند. گروه تناوبی نیز 12 هفته و 4 روز در هفته با افزایش وزنه نسبت به وزن بدن و مدت زمان شنا نسبت به زمان استراحت به طور فزاینده به تمرین پرداختند. 24 ساعت پس از آخرین تمرین، وزن قلب و بطن چپ و میزان بیان ژنHand2 اندازه‌گیری شد. برای ارزیابی داده‌ها از روش تحلیل واریانس یک سویه و آزمون تعقیبی شفه در سطح معنی‌داری 05/0 استفاده شد.
نتایج: وزن قلب و بطن چپ در گروه‌های تمرینی به طور معنی‌داری بیشتر بود. میزان افزایش بیان ژن Hand2 نسبت به گروه کنترل در گروه شَم 05/1، تداومی 15/6 و تناوبی 76/6 برابر بود که این افزایش در دو گروه تمرین نسبت به گروه‌های شَم و کنترل معنی‌دار بود.
نتیجه گیری: در شرایط پژوهش حاضر انجام هر دو نوع تمرین موجب افزایش Hand2، وزن قلب و بطن چپ می‌شود. با توجه به صرف زمان کمتر در تمرین تناوبی، به نظر می‌آید این نوع تمرین مقرون به صرفه‌تر است.
متن کامل [PDF 784 kb]   (35 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: فیزیولوژی ورزش
دریافت: ۱۳۹۶/۵/۱۵ | پذیرش: ۱۳۹۶/۷/۲۲ | انتشار: ۱۳۹۶/۱۰/۲۰